Ought in Rotown: geraffineerd en indrukwekkend

De Canadese postpunkband Ought stond gisteren in een goed gevuld Rotown. Rotterdam was de enige Nederlandse plaats die de band in de Europese tour aandoet. CHAOS Music Magazine was getuige van deze bijzondere avond.

Hoewel de meeste shows tijdens deze tour van Ought voorafgegaan worden door een support act, staat vandaag alleen de band zelf op het podium. Hierdoor begint het optreden vrij vroeg. Gelukkig is het al rond half negen lekker druk in Rotown. De meeste mensen lijken wel te weten dat de band zelf als eerste en laatste speelt. Opvallend genoeg zijn de vrouwen in de duidelijke minderheid vanavond. Er is er wel een aantal enthousiaste vrouwen dat van begin tot eind meezingt en danst, maar verder zien we dus vooral mannen.

Ought maakt serieuze en veelal politiek georiënteerde nummers, waarvan de teksten soms bijna poëtisch zijn. Muzikaal hebben sommige nummers een wat hypnotiserend karakter, vooral door de zware ritmes en de vele herhalingen. Het doet ons in elk geval denken aan The Cure. Zanger Tim Darcy heeft een soms wat achteloze manier van zingen. Die achteloosheid is maar schijn, want hij werkt alles heel zorgvuldig uit.  De muziek is niet altijd even melodieus, maar zit geraffineerd in elkaar.

De bandleden houden zich vooral bezig met hun eigen spel, ze lijken hier helemaal in op te gaan. Met de ogen dicht en meebewegend op de muziek, zijn ze een soort afspiegeling van de mensen in de zaal. Die dansen ook lekker mee, al dan niet met gesloten ogen. Alleen Darcy kijkt nadrukkelijk de menigte in, hij heeft kennelijk een verhaal te vertellen. Soms gebruikt hij zijn lange armen om nog meer gewicht op zijn woorden te leggen. Hij is vanavond de brug tussen band en publiek. De overige drie mannen op het podium overbruggen de afstand vooral muzikaal. Hoezeer de bandleden serieus opgaan in de muziek blijkt wanneer de bassist, Ben Stidworthy, een lepeltje van een schoteltje haalt dat op het podium is neergezet door iemand uit het publiek. Het lepeltje trilt bij de bas- en drumdreunen in het kopje en dat leidt hem duidelijk af. Hij doet dit overigens niet geïrriteerd, maar met een glimlach.  

Veel mensen zingen de nummers mee en de band is duidelijk verheugd over de enthousiaste respons. Naarmate de avond vordert wordt de muziek intenser en indringender. Zowel Ought als de aanwezigen komen steeds meer los. Hoewel ook Darcy geconcentreerd is en niet heel losjes een praatje maakt, laat hij een enkele keer tussendoor wel weten blij te zijn met de aandacht en het enthousiasme. Zien we daar nu zelfs een klein lachje bij Darcy? Tegen het einde van de set speelt Ought ‘Beautiful Blue Sky’ in een erg indrukwekkend uitvoering. Dit wordt dan ook hard meegezongen. Yes, Yes!

Op een saaie dinsdagavond in november naar een concert gaan, doe je alleen als je hoge verwachtingen hebt van een optreden. Anders kun je net zo goed vroeg de gordijnen dicht doen en wat op Netflix kijken. Maar vanavond voldeed Ought ruimschoots aan die verwachtingen. We zijn blij dat we Netflix weer een avondje in de steek gelaten hebben.

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s Bente van der Zalm

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *