Shame in Paradiso: Je zal het maar gemist hebben

Eens in de zoveel tijd ben je aanwezig bij een concert waarbij je na afloop medelijden hebt met de mensen die niet aanwezig waren. Dat gevoel hadden we bij de Britse postpunkband shame in Paradiso. Het is niet zo dat er geschiedenis werd geschreven. Grotendeels lag het aan frontman Charlie Steen die een enorm gevoel van samenhorigheid wist te creëren. Daarnaast vergeten we niet de zeer solide muzikanten die het tapijt voor Steen neerlegden, zodat hij kon floreren.

De avond start met Sorry, een andere jonge, Britse band. De as van deze band is de vriendschap tussen Asha Lorenz en Louis O’Bryen. De band wordt verder compleet gemaakt met Lincoln Barrett op drums en Campbell Baum op basgitaar. Sorry komt uit hetzelfde nest als hoofdact shame: The Windmill in Londen. Muzikaal klinkt Sorry wat rustiger en romantischer. Samples zijn op een natuurlijke manier geïntegreerd in de muziek. En de muziek is intrigerend en goed! Aan het begin reageert het publiek met een beleefd applaus en een klein joeltje. Gaandeweg krijgt de band de mensen meer mee en komen deze lekker los.

Bij het betreden van het podium wordt shame zanger Charlie Steen met een bierdouche onthaald. Steen lijkt hier van te genieten en zoekt meteen het contact op met de aanwezigen: ‘Come closer, let me see your beautiful faces’. Hierdoor is de sfeer meteen zowel intiem als warm en kan het feest, en dus het moshen, beginnen. Dat komt goed uit, want shame gaat direct voluit met ‘Dust On Trial’. Shame heeft een goed jaar gehad. In januari kwam het debuutalbum ‘Songs Of Praise’ uit en de band heeft zo’n beetje de hele wereld over getourd. Nog een paar optredens en dan zit het touren er voorlopig op. De bandleden nemen dan even een korte tijd om op adem te komen en aan nieuwe nummers te werken.

We horen vanavond veel vertrouwde nummers, die ook op album staan, zoals ‘One Rizla’, ‘Tasteless’, en ‘Angie’. Gelukkig weeft shame ook een aantal nieuwe nummers in de set. Zoals eerder gezegd, is Steen een sterke troef van de band. Wanneer hij zingt, kijkt hij zonder blikken en blozen de zaal in en gebaart hij met zijn armen. Hij heeft iets te vertellen. Door deze manier van zingen én door zijn persoonlijkheid, maakt hij niet alleen met mensen dichtbij contact (hij aait ze over het hoofd, blijft handen schudden), maar bereikt hij ook de mensen achterin. Is het een one-man-show die we hier zien? Zeker niet, want de andere bandleden trekken niet zozeer de aandacht, maar spelen zeer solide. De nummers zijn sterk en de set is afwisselend. Op de achtergrond doet bassist Josh Finerty een paar koprollen. Dan is de avond al tot een climax gekomen. Steen crowdsurft nog een keertje. De zaal springt van voor tot achter op en neer.

 

Shame heeft gespeeld als een bulldozer die de mensen euforisch en wat verdwaasd achterlaat. Jammer voor de mensen die er niet bij waren…

Binnenkort kun je het interview op onze website lezen dat CHAOS voorafgaand aan de show met zanger Charlie Steen en gitarist Sean Coyle-Smith had.

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *