Wolf Alice Tivoli: De beste manier om een dinsdagavond door te brengen

Dit had zomaar een saaie dinsdag kunnen worden. Op dinsdag gebeurt er meestal niet zoveel en het is zo lang donker. Wat een geluk dat er een optreden van alternatieve rockband Wolf Alice in Tivoli Vredenburg  op de agenda stond. Een mooie manier om het begin van de werkweek mee af te sluiten. De Britse viermansformatie bracht vorig jaar het sterke album ‘Visions of a Life’ uit. Dit jaar tourt de band er flink op los; eerst als support van Foo Fighters en Queens of the Stone Age en nu met een eigen tour. Nog maar enkele maanden geleden won Wolf Alice de Mercury Price, een prestigieuze Britse prijs voor beste album van het jaar. Onze verwachtingen zijn dus hooggespannen.

Voorafgegaan door een paar maten muziek uit de Harry Potterfilms, stapt Wolf Alice stipt op tijd het podium op. Wanneer de bandleden de instrumenten in hun handen hebben, begint direct het vuurwerk met ‘Yuk Foo’. Tivoli is niet uitverkocht, maar de zaal is propvol met overduidelijk veel fans. Vanaf de eerste tonen wordt er uitbundig bewogen en meegezongen.

Opvallend is het contrast dat de band gedurende de hele show aanbrengt. Zangeres Ellie Rowsell zingt het ene moment zacht en lief, om het volgende moment een felle en rauwe stem te gebruiken. Regelmatig gaat de band er hard tegenaan en worden gitaren in de rondte geslingerd of omhoog gegooid, om vlak erna een rustmoment in te bouwen. De mensen in de zaal gaan hierin mee door te moshen, al dan niet in moshpit, of op een andere manier te dansen.
Wanneer de energie even weg dreigt te sijpelen, springt energizer en bassist Theo Ellis in door te zeggen dat dit zijn best denkbare invulling van een dinsdagavond is, of door nog een keer te vragen hoe het met iedereen gaat. Ondanks dat Rowsell als zangeres een natuurlijke blikvanger is, zien we vanavond duidelijk een hechte band aan het werk. Elk bandlid weet wel een keertje de aandacht te trekken en regelmatig zoeken de muzikanten elkaar op tijdens het spelen. Zowel Wolf Alice als het publiek lijkt onvermoeibaar. In een rap tempo komen oude klassiekers, zoals ‘Bros’ en ‘Moaning Lisa Smile’, en vele nieuwere nummers, zoals ‘Beautifully Unconventional’, ‘Don’t Delete the Kisses’ en ‘Visions Of A Life’, voorbij. Voor we het door hebben is de hele setlist gespeeld en verdwijnen de bandleden backstage. Er volgen nog twee nummers, maar dan is het echt klaar, ondanks dat de honger van de fans nog niet echt is gestild.

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Ben Houdijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *