The Japanese House met persoonlijke liedjes in EKKO

The Japanese House speelde zaterdag in een uitverkocht EKKO. The Japanese House (het alter ego van Amber Bain) komt uit dezelfde stal als The 1975, Pale Waves en Wolf Alice (Dirty Hit). In maart verschijnt het debuutalbum ‘Good At Falling’ van de zangeres. Eerder bracht ze enkele EP’s uit, die mede geproduceerd zijn door George Daniel van The 1975. Dit is terug te zien in de mensen die de zaal vullen: veelal jong, alternatief en hipster.

Bij Faradays, de band rondom zangeres Karindra Perrier, is het al lekker druk. Faradays deed afgelopen jaar met Popronde mee en was 3voor12 Talent. De mensen in de zaal lijken in eerste instantie wat afwachtend. Faradays begint rustig. Perrier heeft een warme zachte stem die het geheel een wat lazy sfeer geeft. Het rustige is maar schijn, want de gitaar en ritmesectie zijn behoorlijk stevig en vormen een mooi contrast met de stem. De liedjes hebben veel dynamiek en zijn bij vlagen opzwepend, vooral als de band lekker los gaat. Faradays weet het publiek te overtuigen, want de set wordt beloond met een groot applaus. 

Onder luid gejuich neemt The Japanse House, met drie andere bandleden, plaats op het podium. Bain schrijft eerlijke nummers over angsten en liefde en dit is terug te horen in haar stem en de melodieën. Deze klinken vaak wat somber en dromerig. Bain lijkt tijdens de show met haar houding expres wat afstand te willen scheppen met het publiek, alsof zij vooral opgaat in haar eigen wereld. Toch is zij genoeg bij de mensen om een mobieltje te pakken van een meisje dat vooraan staat en daar het publiek mee te filmen. Bain geeft ook aan dat het voor haar bijzonder is dat mensen meezingen met de nummers.

Meestal is de elektrische gitaar de voornaamste begeleiding, maar het mooie liedje ‘Saw You In A Dream’ wordt ondersteund door een akoestische gitaar. We zien hier vanavond een goede zangeres, met sterke nummers. Dit maakt ons extra benieuwd naar het album. The Japanese House speelt als voorproefje enkele nummers die op het album zullen verschijnen. Zowel nieuwe als oudere liedjes worden enthousiast ontvangen. De nummers eindigen overigens regelmatig heel plotseling, zonder een duidelijke punt. Hoewel de band muzikaal goed ondersteunt, is het op het podium niet een echte eenheid. Er is weinig onderlinge interactie. Die zien we pas later, wanneer de bandleden van het podium stappen en met blije en tevreden gezichten richting kleedkamer gaan.

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *