The Wombats geven solide show in 013

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Wie kent de pakkende nummers ‘Let’s Dance To Joy Division’, ‘Greek Tragedy’ of ‘Moving To New York’ niet? The Wombats speelden gisteren in een vol 013 Tilburg. Bloxx en Circa Waves warmden de zaal op.

Het zal je toch maar gebeuren dat je als jonge band op Europese tour mag met The Wombats. Ondanks de leeftijd van de bandleden, timmert Bloxx inmiddels een paar jaar aan de weg en bracht vorig jaar al een behoorlijk aantal nummers uit, zoals See Blue, Monday en Lay Down. De indierockband was al eerder support voor The Wombats en Sundara Karma. Bloxx klinkt lekker en de bandleden hebben het duidelijk naar hun zin met elkaar op het podium. De stem van zangeres Ophelia Booth is aangenaam hees, maar klinkt zelfs beter als ze de hogere regionen ingaat.

Met de Liverpoolse band Circa Waves stroomt er een grote dosis energie het podium op. Het duurt niet lang voordat de mensen vooraan mee beginnen te dansen. Het verschil met de eerste band is groot. Het is duidelijk te zien dat Circa Waves veel meer speelervaring heeft. De band bestaat al sinds 2013 en verwacht in april het derde album, ‘What’s It Like Over There?’, uit te brengen. De single ‘T-shirt Weather’ is zo’n typisch Circa Waves nummer, van speelse indierock. Het klinkt allemaal al zo goed, en het publiek reageert al zo enthousiast dat dit een waardige hoofdact van de avond zou kunnen zijn.

Als Circa Waves een geoliede machine is, dan is The Wombats een denderende locomotief. The Wombats laten namelijk even later zien dat het allemaal nog een treetje hoger kan. In volle versnelling gaan de drie bandleden alle bekende nummers af. Het lijkt alsof ze eerst zijn gaan winkelen en een supermarkt hebben leeg geplunderd, om vervolgens alles uit de kast halen. Zo lijken ze ons  te willen overtuigen dat ze weten hoe ze een feestje kunnen bouwen. Zanger Matthew Murphy waarschuwt ons alvast dat ze een aantal nummers gaan spelen die afwisselend over citroenen en sinaasappels gaan. Het drietal is sinds de oprichting van The Wombats in 2003 altijd in dezelfde samenstelling gebleven en dat werpt zijn vruchten af. De drie vullen elkaar gedurende de avond aan waar het maar nodig is. Of het nu een praatje met het publiek is, op het keyboard spelen of over het podium rennen. Dat laatste blijft toch wel de specialiteit van bassist Tord Øverland Knudsen die zo’n beetje dubbelgevouwen heen en weer stuitert.

Dat feestje dat ze willen bouwen, gaat wel lukken, blijkt al snel. Her en der vliegen bierdouches door de lucht, mensen worden op de schouders van anderen gehesen en een vriendengroep doet een wedstrijdje wie het hoogst kan springen.

Wanneer je jarenlang veel bekende nummers speelt, kan het een beetje routinematig worden als je niet oppast. En dat is eigenlijk precies wat er wel dreigt te gebeuren. The Wombats zijn het leukst bij nummers waarbij het wat schuurt en het niet zo gepolijst is. De show geeft de fans wat ze willen, maar verrast ook niet. In een hoog tempo worden de liedjes achter elkaar gebracht. De mensen vooraan blijken nóg hoger te kunnen springen en The Wombats hadden ook nog wat ballonnen in de winkel gevonden. We dansen op ‘Let’s Dance To Joy Division’. Feest geslaagd. Het nodige rustmoment komt pas wanneer de band het podium heeft verlaten. Murphy komt terug met een akoestische versie van het mooie nummer ‘Lethal Combination’. Hierna wordt het feest compleet gemaakt met ‘Turn’ van het laatste album waarbij twee levensgrote wombats de band op het podium komt vergezellen. Na ‘Greek Tragedy’ wenst Murphy ons nog een goed leven, dat is altijd fijn. En veilig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *