Tamino betovert publiek in Annabel, Rotterdam

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Wat fijn dat het gisteren regende! Het leek alsof het weer ons alvast in de stemming bracht van de muziek van Tamino en The Visual, die vaak melancholisch klinkt. Voor Tamino was dit optreden in Annabel, Rotterdam het eerste van zijn tour die hem door heel Europa brengt.
Muzikaal gezien, zouden The Visual en Tamino broer en zus kunnen zijn. De muzikanten hebben allemaal een opleiding van het Amsterdamse conservatorium achter de rug, dus enige overeenkomsten zijn wel te verklaren. Het is bijzonder om deze acts achter elkaar te zien, omdat beide elkaars sfeer versterken.  

De muziek speelt nog hard wanneer de muzikanten van The Visual het podium betreden. Wanneer de gitaar wordt ingezet en Anna van Rij vervolgens met haar warme stem begint te zingen, is het snel heel stil. De mensen lijken zich over te geven aan de meeslepende muziek. Die wisselt zowel in tempo als in dynamiek. Het ene moment klinkt het zacht en verleidelijk en het volgende moment stevig en meedogenloos. Opvallend genoeg is drummer Tim van Oosten is er vanavond niet bij. Van Rij en toetsenist Timon Persoon vullen het gat samen op en dat doen ze met veel vakmanschap.
Op 31 maart verschijnt ‘Moments Of Being’, het debuutalbum van The Visual.

Na een snelle omwisseling van instrumenten en apparatuur, trapt Tamino geheel gekleed in het zwart, inclusief lange zwarte jas, zijn set af met ‘Intervals’. Oké, het kon dus nóg stiller dan dat het al was bij The Visual. Bij het tweede nummer, ‘Sun May Shine’, komen de twee andere twee muzikanten erbij. Deze geven de muziek mooie versieringen en veel diepte mee. Inmiddels heeft Tamino zo veel sterke nummers op zijn repertoire, dat het optreden een aaneenschakeling van hoogtepunten is. De uitvoering van ‘Reverse’ springt eruit, omdat hier geen einde aan lijkt te komen en het een sterk staaltje samenspel is. ‘Indigo Night’ en ‘Habibi’ zijn inmiddels al echte klassiekers en ook ‘Tummy’ wordt fraai ondersteund door de samenzang.

De duistere muziek van Tamino is niet altijd even toegankelijk voor iedereen, door de voortdurende wisseling in toonhoogte en de arabische klanken. Tegelijkertijd is de stem van Tamino zo intens, dat het wel heel moeilijk is om je niet mee te laten voeren. Tamino zelf krijgt het ook warm en doet halverwege de set zijn jas uit, tot vermaak van vele meisjes vooraan. Mensen zingen voorzichtig of deinen al dan niet met de ogen dicht mee. In de toegift zingt Tamino ‘Let it Happen’, een fraaie cover van Tame Impala. ‘Ik werd sentimenteel en dat heb ik anders nooit’, horen we een bezoeker zeggen. Zo is het maar net. Tamino neemt het publiek mee aan de hand om even een andere kant van het leven te laten zien. Die andere kijk is inderdaad niet licht, maar wel betoverend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *