Cage the Elephant – Social Cues

Tekst: Paul

Vandaag verschijnt het vijfde studio-album van Cage the Elephant: ‘Social Cues’. De releasedatum ligt keurig in de lijn der verwachting, want het volgt op het succesvolle, door Dan Auerbach geproduceerde, ‘Tell Me I’m Pretty’ uit 2015 dat hen een Grammy opleverde en op het live-album ‘Unpeeled’ uit 2017.

Op het eerste gehoor lijkt er niet veel veranderd aan het geluid van de zeskoppige band uit Kentucky. Dat valt te omschrijven als sophisticated rock en is ergens te plaatsen in de driehoek van de Pixies, The Rolling Stones en The Last Shadow Puppets. Bij verdere beluistering valt echter op dat de muziek meer geperfectioneerd en uitgekristalliseerd is. Dat zal zeker het gevolg zijn van de keuze voor John Hill als producer. Hij werkte eerder voor Florence + the Machine, Portugal. The Man en de tUnE-yArDs. Ook horen we een band die zelfverzekerd is en zich kwetsbaar durft op te stellen. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat gitarist Nick Bockrath op een paar nummers overstapte op voor hem onbekende instrumenten als de Mellotron (in de Queens of the Stone Age-achtige opener Broken Boy) en pedal steel (Black Madonna).
Wat daarnaast echter het meest van invloed was op de totstandkoming van dit album was de scheiding van voorman Matt Shultz en zijn vrouw. Dat komt direct tot uiting in de hitsingle ‘Ready to Let Go’ die aan het album voorafging en waarin het eind van de relatie, bij een bezoek aan Pompeii, wordt beschreven. Alle andere nummers bevatten wel elementen die passen in het verwerkingsproces, soms melodramatisch en compleet met violen, vaak eerder beschouwend, niet al te somber. Maar aan het eind van het album gaat Schultz nog eens helemaal tot op de bodem; het emotionele ‘Goodbye’ heeft hij liggend op de studiovloer in één take ingezongen, om daarna de studio uit te lopen en zijn agenda voor twee weken schoon te vegen. Al met al is dit dus een regelrecht break-upalbum geworden.
We zijn benieuwd hoe dit gaat uitpakken voor de optredens op Pinkpop (8 juni) en in een intiemere setting als de Melkweg (12 juni), want normaal gesproken bruist Schultz van energie op en naast het podium.

Wat tenslotte niet onvermeld mag blijven, is de bijdrage van Beck aan het nummer ‘Night Running’. Hoewel het idee hiervoor al een tijd op de plank lag, wist Matt Schultz geen draai te geven aan de opzet van broer Brad. Toen ze het naar Beck stuurden, kwam hij binnen 24 uur met de versie die nu op het album is terechtgekomen.
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *