Het online magazine voor eigenwijze muziek

Kieran McGuinness (Delorentos): ‘Dit album is heel persoonlijk, maar het is wel heel moeilijk om zo eerlijk te schrijven’

 

Nederlandse versie | English version

In Nederland is de alternatieve rockband Delorentos nog niet heel bekend. Dat is in thuisland Ierland wel anders: daar timmert de band behoorlijk aan de weg, met al meerdere albums op zak. Opvallend aan Delorentos is dat de band eigenlijk bestaat uit vier singer-songwriters die hun krachten hebben gebundeld en elkaar als band versterken. Alle vier de bandleden schrijven nummers en alle vier zingen ze nummers op hun albums. Morgen verschijnt het vijfde, en meest persoonlijke, album ‘True Surrender’.
Al in het najaar van 2015 had Delorentos veel nummers voor het nieuwe album opgenomen. Toch besloten de jongens dat deze opnames niet leidden tot het album dat zij wilden maken. Het nieuwe werk moest eerlijker en meer open zijn dan alles wat Delorentos eerder had uitgebracht. CHAOS Music Magazine sprak met Kieran McGuinness over het dappere besluit om opnieuw met het opnemen van nummers te beginnen en over de spannende tijden die volgen op de release van ‘True Surrender’.

Voordat we het over het album gaan hebben, ben ik benieuwd naar hoe je met muziek in aanraking bent gekomen.
Kieran: Mijn moeder zong in een koor en mijn vader liet me, behalve naar traditionele Ierse muziek, ook naar bands als The Beatles en The Kinks luisteren. Bij ons thuis ging het echter meer over sport dan over muziek. Toen ik ongeveer twaalf jaar oud was, wilde ik heel graag gitaar leren spelen. Een leraar zei toen tegen me: ‘als je op je twaalfde nog geen gitaar kunt spelen, dan heeft het geen zin om nog te beginnen.’ Dus ik zette de gedachte aan leren gitaar spelen uit mijn hoofd. Toen ik zestien was, dacht ik: ‘nee, ik wil wél gitaar leren spelen’ en toen heb ik het mezelf aangeleerd. Ik wilde altijd zanger zijn en nummers schrijven zoals Radiohead, Arcade Fire, The Strokes, Pixies, The Clash en PJ Harvey. Ik wilde zoals die mensen zijn.

Delorentos

Dan nu over het maken van het album: het moet behoorlijk wat moed hebben gevergd om opnieuw te beginnen met opnemen, toen jullie eigenlijk al praktisch klaar waren.
Nou ja, we hadden de demo’s en we wisten gewoon dat dit niet was wat we zochten. We hadden wel vaker zulke nummers geschreven en we wilden ons niet herhalen. Het was niet slecht, maar we wilden onze grenzen verleggen. Twee nummers uit die periode zijn overgebleven: ‘Am I Done’ en ‘In Darkness We Feel Our Way’. Die nummers zijn eigenlijk twee kanten van de medaille. Het eerste nummer ‘Am I Done’ gaat over het gevoel vastgelopen te zijn. ‘In Darkness We Feel Our Way’ is het antwoord op dat gevoel: ja, het is nu rot, maar er is een manier om er weer doorheen te komen. Beide nummers zijn heel intens. Veel nummers op het album hebben volgens mij wel die thema’s. Het gaat over het gevoel van volwassen worden en de complexiteit die dat met zich meebrengt. We zijn nu volwassen, dus we gaan geen nummers schrijven over dansen met meisjes.

‘Am I Done’ klinkt als een heel persoonlijk nummer.
Dat nummer heb ik geschreven nadat mijn dochter geboren was. Ik had toen een zware periode, want ik was continu moe en ik vroeg me af wat er met me gebeurde. Het is denk ik heel natuurlijk om deze gevoelens te hebben. Alles lijkt een enorm drama en je voelt je enorm tekort gedaan. Het is moeilijk om nummers te schrijven die zo eerlijk zijn. Vooral voor mijn vrouw is het confronterend om hiernaar te luisteren. Zij denkt dat ik zeg: ‘dit is echt kut’ (lacht), maar dat zeg ik niet. Het zijn mooie tijden, maar er wordt wel van mij gevraagd dat ik verander. Dat wil ik ook wel, maar tegelijkertijd: hoe ga ik daar mee om? Het nummer gaat over een specifieke situatie en tegelijkertijd beschrijft het een universeel gevoel. Ik denk dat meer mensen zulke vragen hebben. Veel nummers op het album zijn persoonlijker en eerlijker dan die we ooit hebben geschreven. Soms is het album heel therapeutisch.

Kun je iets vertellen over hoe de nummers van dit album tot stand zijn gekomen?
Het is verschillend voor ieder nummer, dat geldt voor elk album. Soms laat ik een half voldragen idee aan iemand horen en dan werken we dat samen verder uit. Soms heb ik al een meer ontwikeld nummer en dan blijft het zo ongeveer zoals het aan het begin al was. ‘Am I Done’ veranderde niet zoveel van toen ik het schreef tot hoe we het opnamen voor het album. Een nummer als ‘Islands’ veranderde weer wel veel van wat ik in eerste instantie meebracht. Voor ‘Stormy Weather’ zat Ross achter de piano en speelde dat voor ons. Ik dacht toen direct: ‘wow, dit is het nummer!’ Het was er al helemaal. Ik denk dat het een heel ‘samen-album’ is. We zijn allemaal erg betrokken, we nemen allemaal beslissingen en we zijn allemaal erg creatief. Soms luister ik iets terug en dan weet ik niet eens zeker wie nu de gitaar speelt en wie de keyboard speelt of van wie de zangstem is. Want we zongen allemaal, we speelden allemaal keyboard en we speelden allemaal gitaar op verschillende momenten gedurende de opnames van het album.
Er zijn ook wel kleine verrassingen, subtiele dingen die je her en der op het album terug hoort.

Delorentos

Kun je een voorbeeld geven van zo’n subtiele verrassing?
Bijvoorbeeld, voor ‘Deep In The Heart’ nam ik een opname mee en ik plaatste er het verkeerde drumritme achter. In plaats van een driekwartsmaat, zoals bij een wals, speelde het een vierkwartsmaat. Als je daar verder mee gaat werken, dan krijg je vreemde patronen over elkaar heen. Eén van de jongens van de band vond de vergissing te gek. Dus we zijn hiermee verder gaan werken, in plaats van het originele idee te gebruiken. Op een ander nummer (‘Stormy Weather’) gebruikte Níal (Conlan) een beetje een goedkoop, standaard geluidje. Het was geen keyboard, maar we vonden het allemaal goed klinken, dus we hebben het erin gehouden. Dat is wel grappig: van te voren besluit je niet dat zoiets gebeurt, maar het overkomt je gewoon.

Voor dit album werkten jullie ook met een andere producer. Hoe kwam dat zo?
We wilden graag echt een ‘samenwerker’ voor dit album, want we wilden vooral zelf de beslisingen en de fouten maken. Voor dit album werkten we samen met Tommy McLaughlin. Hij is geweldig in het geven van feedback aan ons. Hij ondersteunt ons op een andere manier dan onze voorgaande producers dat deden. We wilden experimenteren met het geluid van de band en ons hierin zoveel mogelijk ontwikkelen.

Het album ‘True Surrender’ is uitgebracht, wat nu?
Het album uitbrengen is één, maar het album live spelen is een heel ander ding. Ik kijk daar heel erg naar uit. In deze periode is dat heel spannend. Als je de teksten nu zingt, dan heb je ze nog niet honderden keren gezongen. Ze betekenen nog heel veel voor je en dat is wel bijzonder.
Weet je, toen we begonnen met de band, wilden we ergens in de stad spelen, dat was toen een groot doel. Het volgende dat we wilden, was op een festival in Ierland spelen. Daarna was het doel om een album uit te brengen en om singles en video’s te maken. Al die doelen hebben we behaald. Het werd echt werk en vakmanschap. Hoe verder we kwamen, hoe belangrijker de band werd voor ons. En hoe belangrijker het voor je wordt, hoe beter je wilt dat het klinkt. Dus ieder album wordt een steeds grotere uitdaging voor ons. Ik ben zó trots dat we dit album hebben gemaakt. Zo trots dat we de kans hebben gegrepen en ons best hebben gedaan om het beste album te maken dat we konden!

Foto’s: Delorentos


Nederlandse versie | English version

Kieran Mc Guinness (Delorentos): ‘This album is very personal, but it is hard to write songs that honest

In the autumn of 2015, Delorentos recorded many songs for a new album. Yet, they decided that these recorded songs altogether were not the album they wanted to make. The new material had to be more honest and more open than all previous releases of Delorentos. CHAOS Music Magazine interviewed Kieran McGuinness about the brave decision to start over again with recording, and about the exciting times that will follow after the release of ‘True Surrender’.

Before we talk about the album; how did you start with music?
Kieran: My mother was in the choir and my dad made me listen to traditional Irish music, and The Beatles and The Kinks and that stuff. But my house was much more about sports than about music. When I got to about twelve, I wanted to play the guitar. My teacher taught me: ‘if you haven’t learned the guitar by twelve, there is no point in starting.’ So, I stopped wanting to learn the guitar. But when I was sixteen I said: ‘no, I do want to learn the guitar’, and I went out and I taught myself. I always wanted to be a singer, and I wanted to write songs like Radiohead and later bands like Arcade Fire and The Strokes, like Pixies, The Clash, and PJ Harvey; I just wanted to be like those people and write songs like that.

Now, about making the album: I guess it took a lot of courage starting all over again, when the recording of the album was almost finished.
Well, we came out with the demos and we just knew that it wasn’t where we wanted to go. We had written songs like this before; we didn’t want to repeat ourselves. It wasn’t bad, but we deliberately wanted to push ourselves. Two songs stayed from that period: ‘Am I done’ and ‘In Darkness We Feel Our Way’. Those two became two sides of the coin. The first song ‘Am I Done’ is a kind of simple feeling of being stuck. ‘In Darkness We Feel Our Way’ is an answer: yes, it is hard but there is a way of getting through it. They’re both very emotionally intense. I think a lot of the songs on the album fit around those kinds of themes. There is a feeling of adulthood and the complexity of that. We’re grown-ups now, so we’re not going to write songs that are about dancing with girls.

Delorentos

 When I listen to ‘Am I Done’ I hear a very honest song.
I wrote that song after I had my daughter. I had a tough time because I was tired all the time, and suddenly I was questioning where I was going. I think it is totally natural to have this kind of little crisis at times, when everything seems like a big deal and you feel like you are lost in a hole.  It is difficult to write songs that honest. I think it is difficult for my wife to listen to it. She thinks that I am saying: it is really shit (laughs). But I am not saying that. It is like all these good things are coming, but I have to change a lot. I want to, but how am I going deal with that? It is a little bit specific and it’s also universal. I think everybody has that question. A lot on the album is more personal and honest than we have ever written. Sometimes the album is a cathartic thing, like a therapy.

Can you tell me something about the process of writing the songs on the album?
It is different for every song on any album. Sometimes I bring a little idea that is half formed and I show it to somebody and we work on it together. Sometimes I have a more finished song and it would be that way from the start. ‘Am I Done’ didn’t change so much from the start when I wrote it to when we recorded it for the album.  Something like ‘Islands’ changed a lot, from what I brought originally. For ‘Stormy Weather’ Ross (McCormick) sat down and played the piano to us and I was like: wow, that’s the song. That was all there. But I think it is a very together album. We are all involved, all of us make decisions and all of us are very creative. Sometimes I listen back and I’m not sure who’s played the guitar, who’s played the keyboard, or who is singing the vocals. Because we all sang vocals and we all played keyboard and we all played guitar at different times over the course of the album.
There are little victories, little subtle things all over the album.

Can you give an example of such a subtle thing?
For ‘Deep In The Heart’ I brought a recording and I put the wrong drumbeat behind it; instead of playing a three-four time signature, like a waltz, it was playing a four-four time signature. When you work that out, it means very irregular patterns playing over each other. One of the guys in the band loved the mistake. So, we worked on the mistake instead of the original. On another one of the songs (Stormy Weather), Níal (Conlan) used this kind of a little bit of a cheap standard sound. It was not a keyboard, but we all really liked it, so we kept it. It’s funny like that. You never decide those things to happen, but they just come together.

Delorentos

You worked with a new producer for the album, how come?
For this album, we wanted a collaborator. We wanted to make decisions and mistakes all ourselves.  We worked with a guy named Tommy McLaughlin. He is just a fantastic person to give us feedback.  He is a facilitator in a different way to two of our previous producers. We wanted to experiment more with the sound and develop as much as we could as a band.

So, what’s next?
The album is one thing, but playing the album live is totally different thing. I am really looking forward to it. It is very exciting in this period. When you sing the lyrics, you haven’t sung those songs a hundred times. You only sang them a little bit, so they still mean a lot to you. Which is cool.
You know, when we started out we wanted to play a gig in the city, which was a big goal. Then the next thing was to play a festival in Ireland. After that, it was to release an album. And after that, it was to make singles and videos. And all of these things kept happening; it started being a craft. As we got on, it became much more important to us. The more important it becomes to you, the more that you want it to be good. So, every album since our first has been more and more challenging for us. I’m so proud that we managed to get this album done. I’m so proud that we took the chance to try and write the best album we could!

Pictures: Delorentos

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén