Het online magazine voor eigenwijze muziek

Shame in Rotown: ‘Kom gerust dichterbij, ik zal niet spugen’

Al wekenlang is het optreden van de Britse punkband shame in Rotown uitverkocht. De jubelende recensies over het debuutalbum ‘Songs of Praise’ hebben hier ongetwijfeld aan bijgedragen. Soms druppelen mensen binnen tijdens het voorprogramma, maar gisteren was de zaal al direct afgeladen.

Maar liefst twee voorprogramma’s mogen de menigte opwarmen. Als eerste stappen de bandleden van de Nederlandse garagepunkband Charlie & the lesbians op het podium. Nog voordat er een noot gezongen is, gaat het t-shirt van zanger Charlie Hoeben uit. Hoeben is imposant en met een brutaal gezicht zal hij het publiek vanavond vertellen wat hem dwars zit. De band gaat er direct hard in met een strak ritme en harde bas die door het lijf dreunt. Het publiek reageert enthousiast: de toon van de avond is gezet.

Van een andere orde is de Britse band Hotel Lux. Mede door het gebruik van de synthesizer klinkt de muziek mysterieuzer en gelaagder dan het vaak strakke punkritme. Toch is de hele uitstraling van de band erg Brits en erg punk. Zanger Lewis Duffin komt nogal ongeïnteresseerd over tijdens het zingen: hij loopt wat rond op het podium, vaak met zijn rug naar het publiek. Ook de maatschappelijk geëngageerde teksten, over hebberigheid of het zich schuldig voelen, passen goed in het punkgenre. Duffin zingt het allemaal met oprechte boosheid. Afsluiter ‘The Last Hangmen’ is prachtig indringend en laat het publiek bijna gehypnotiseerd achter.

Met deze twee goede supportacts zijn de mensen helemaal klaar voor shame. Rotown is al volgepropt, toch vraagt zanger Charlie Steen al bij aanvang of het publiek dichterbij wil komen. Hij wil graag een feestje voor iedereen. Hier is weinig aanmoediging voor nodig, want dit is precies waar de meeste aanwezigen voor gekomen zijn. Al vanaf het eerste nummer ‘Dust On Trial’ wordt er gemosht. Aan het meezingen is te merken dat veel mensen de band goed kennen. Zo’n beetje alle nummers van het album worden gespeeld, plus een nieuw nummer dat nog geen titel heeft.

Kenmerkend aan de performance van Steen is dat hij veel contact met het publiek zoekt. Hij doet dit niet alleen fysiek (meerdere keren duikt hij de bereidwillige handen in), maar ook door zijn manier van zingen. Hierbij doet Steen alsof hij een gesprek aangaat: hij kijkt mensen aan en maakt veel gebruik van zijn handen om zijn boodschap kracht bij te zetten. Regelmatig vraagt Steen of iedereen wat dichterbij wil komen: ‘Wees niet verlegen, kom gerust dichterbij, ik zal niet spugen.’

De voorste helft van Rotown krioelt, daarachter staan de mensen die wat rustiger genieten, al dan niet meezingend. Een andere aandachtstrekker is bassist Josh Finnerty, die van links naar rechts over het podium stuitert en aan het eind zelfs nog een aantal koprollen maakt. Het feestje bouwen is gelukt, er is wat teleurstelling als Steen aankondigt dat ze voorlopig niet naar Rotterdam komen. Hier moeten we het mee doen, maar na zo’n avond kunnen we er wel weer even tegenaan.

Foto’s: Bente van der Zalm

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén