Het online magazine voor eigenwijze muziek

Metropolis Festival: ‘dank u voor het luisteren’ en: ‘dans vooral mee’

Een ‘ècht Rotterdams festival met lef’, zo presenteert Metropolis zich. Je zou kunnen denken dat er dan vooral Rotterdamse bands op de programmering staan. Dat valt mee: we tellen drie Rotterdamse acts: Luka, Lewsberg en Dayfly. Uiteindelijk is het vooral de gezelligheid in het park dat Rotterdams aandoet. Iedereen is welkom op het festival, dat dit jaar het dertigjarige bestaan viert. Het is gratis, dus geen enkele reden om met dit mooie weer niet met het hele gezin een kijkje te nemen bij wat Metropolis te bieden heeft. En dat is veel, want Metropolis heeft een veelzijdige programmering.
CHAOS Music Magazine stond stil of danste wild bij optredens van Luka, Feng Suave, Giant Party, Bad Sounds, Arcane Roots, Caroline Rose, Alice Merton en Tamino.

Rotterdamse singer-songwriter Luka heeft net haar eerste album uit: ‘Welcome, Generation Everyting’. Ondanks dat het nog vroeg op de dag is, zijn er aardig wat mensen in de tent. De zangeres wordt begeleid door een drummer, die de beetje dromerige zang van Luka mooi tegenwicht biedt.

Even later zien we Feng Suave in de andere tent. Deze Amsterdamse band biedt psychpop, die ideaal lijkt voor dit weer. Hoewel de band een nummer aankondigt als ‘Schatje, daar hebben we echt geen tijd voor’ (‘Honey, there’s no time’) doet de muziek anders vermoeden. Deze is namelijk best rustig en mensen dansen er lekker relaxed bij. De samenzang maakt het muzikale plaatje compleet.

Met roze wangen en in een zwart pak lijkt zanger Allan Harrold van Giant Party het behoorlijk warm te hebben. Dit weerhoudt hem niet om zich druk te maken. Het stembereik van Harrold is groot en klinkt bij vlagen lekker rauw. Het funky-popgeluid van de band doet aan de jaren tachtig denken, maar klinkt energiek en doet gelukkig niet gedateerd aan.

De twee broers Ewan en Callum Merret van Bad Sounds maken aanstekelijke muziek, met afwisselende rap en zang. Ideaal voor zo’n festival en ze krijgen inderdaad al snel mensen aan het dansen. De teksten van Bad Sounds zijn donkerder dan de muziek doet vermoeden. Er zijn een aantal fans die alles meezingen en enthousiast springen, tot vermaak van de bandleden. De band brengt over een maand hun eerste album ‘Get Better’ uit (lees hier het interview dat we met de broers hadden over dit album).

Een stuk heftiger gaat het er verderop in de propvolle tent bij Arcane Roots aan toe. Deze drie mannen uit Londen maken stevige macho gitaarmuziek. Mensen staan te luisteren met handen in hun oren, want ja, de muziek is inderdaad behoorlijk hard. De band, met blikvanger gitaarvirtuoos Andrew Groves, staat als een huis, dat moet gezegd worden.

Voor Caroline Rose is het haar eerste Europese Tour. Nederland associeert ze waarschijnlijk vooral met soft-drugs, als we afgaan op haar vraag of iemand van de aanwezigen wat wiet voor haar heeft. Het podium is versierd met rozen en rode slingers, zodat we zeker weten wie er voor ons staat. Om eerlijk te zijn maakt dat net wat meer indruk dan de show die Rose en haar band zelf weggeven, want heel geïnspireerd klinkt het niet.

Alice Merton moet aanvankelijk nog even goed haar best doen om mensen te overtuigen om mee te springen. Wanneer Merton de eerste keer vraag of het publiek mee wil dansen, wordt er niet direct vol enthousiasme gereageerd. Terecht concludeert ze dat de band de mensen dan maar zelf moet overtuigen. Bij het volgende dansbare nummer bewegen er inderdaad wel meer mensen en bij de hit ‘No Roots’ springt de hele tent mee. De zang van Merton is goed en intens en de muziek veelal uptempo. Hiermee doet de band een breed publiek op dit festival een groot plezier.

Tamino behoeft al bijna geen introductie meer, hij krijgt steeds meer internationale erkenning. De singer-songwriter ontdekt steeds meer zijn eigen, donkere stijl. Hij begint in zijn eentje met duistere gitaarklanken. Het is even wennen na de dansbare muziek van Merton. Bij enkele nummers wordt Tamino bijgestaan door drums en toetsen waardoor de muziek wat meer uptempo wordt. Sommige nummers van Tamino zijn heel breekbaar, zodat geroezemoes eigenlijk storend is. De tent is stampvol en ook al doen veel mensen hun best, stilte wil niet echt lukken op een festival als dit. Tamino kan zijn frustratie hierover niet helemaal verbergen: ‘Vooraan staan mensen aandachtig te luisteren: dank u’.

We nemen het compliment, dat niet aan ons was gericht, van harte in ontvangst en gaan kijken of we nog mensen kunnen blij maken met onze lege bekertjes, of onze zonnebrandcrème al op is, of we al verbrand zijn, of onze voeten echt zo zwart geworden zijn, of er nog een schaduwplekje is, of we nog muntjes hebben; wat een leven…

Foto’s: Bente van der Zalm

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén