Wat een enorme goede keuze van beide muzikanten om de krachten te bundelen. De Australische singer-songwriter Stu Larsen speelt zijn ingetogen nummers op gitaar en de Japanse Natsuki Kurai brengt met zijn kunsten op de mondharmonica nog meer sfeer in de muziek. Dat muziek verschillende werelden bij elkaar kan brengen zagen we zondagavond in Rotown, Rotterdam.

Het beeld van een hele verzameling gitaren die klaar liggen voor een optreden kennen we wel. De uitstalling mondharmonica’s in alle toonsoorten en bijbehorende maten is voor ons een nieuw aanzicht. Gewoonlijk speelt Larsen alleen, en vergezelt hij zichzelf op gitaar en mondharmonica. Kurai horen spelen doet beseffen dat een mondharmonica een heel nieuwe dimensie aan muziek kan toevoegen. De twee muzikanten hebben elkaar acht jaar geleden in Tokyo ontmoet. Op dat moment was de muziek vrijwel hun enige manier van communiceren, omdat Kurai geen Engels en Larsen geen Japans sprak. Inmiddels zijn het goede vrienden geworden, dus een gezamenlijke tour leek voor de hand te liggen.

De verschillende talen (Japans, Engels en Nederlands) zorgen natuurlijk voor wat grapjes over en weer: ‘Nee, Natsuki, ‘Chicago Song’ gaat niet over jouw vrouw, Chikako’.
Hoewel het tweetal de nummers van Larsen speelt, krijgt ook Kurai veel ruimte voor zijn spel. Het intro van ‘Going Back To Bowenville’ wordt door Kurai verzorgd en subtiel voorzien van vogel- en andere natuurgeluiden. Nu we dit zo hebben gehoord, zal het moeilijk zijn voor Larsen om zijn liedjes zonder deze mooie begeleiding net zo pakkend te brengen.
Het publiek is welwillend, maar ook een beetje afwachtend. Wanneer Larsen vraagt of hij een nieuw nummer zal spelen, reageert slechts een enkeling. Pas na nog een keer vragen joelt de zaal wat meer. Toch is de sfeer gemoedelijk en intiem. Er is ruimte voor een verzoeknummer (‘The Mile’), dat leidt tot tranen in de ogen van degene die het verzoek had aangevraagd. Verschillende mensen zingen de nummers zachtjes mee, meisjes luisteren in de armen van hun vriend: een mooi en zoet tafereel. Dat omschrijft de avond misschien nog wel het beste: romantisch en zoet, met gelukkig af en toe een relativerend grapje.

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *