Het online magazine voor eigenwijze muziek

Superorganism laat Vera kortstondig zweven

Messcherpe timing, harmonieuze samenzang en indringende visuals zijn kernbegrippen bij het optreden van Superorganism in Vera.

De Londonse formatie Superorganism bestaat nog maar net een goed jaar, maar heeft in die tijd al een grote reputatie opgebouwd. Zo werd de eerste single ‘Something For Your Mind’ opgenomen in de nieuwe FIFA ’18 game. De stijl van de band is moeilijk te vatten en op z’n minst interessant te noemen. Tijdens het optreden in Vera weet Superorganism het publiek te fascineren door een ‘hersensmeltende’ show.

Een uitverkocht Vera maakt zich op voor de show. De rij voor de garderobe staat bijna tot in de zaal, de klerenhangers worden zelfs al bij de ingang verstrekt om de doorstroom te versnellen. Het is duidelijk dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Velen zijn gekomen om te zien waar alle fuzz over de jonge band die zo snel groot is geworden over gaat. Maar er is ook een grote groep fans aanwezig, waarvan er één wel een hele bijzondere avond tegemoet gaat. Echter, voordat de sterren van de avond te zien zijn, staat de Franse zangeres Pi Ja Ma op het podium. Begeleid door haar producer Axel Concato zet zij perfect de toon van de avond. Ze steelt de show met een aantal korte liedjes met ludieke muzikale elementen. De onderwerpen die ze er in aansnijdt zijn veelal absurdistisch van aard of hebben thema’s als realiteit en de grenzen daarvan. Haar outfit met vleugeltjes op haar rug past bij haar vrolijke uitstraling en veelal opgewekte melodieën. Ondanks het feit dat haar begeleidingsband slechts op halve sterkte is, weet ze een overtuigende set neer te zetten die het publiek in een goede stemming weet te brengen voor de hoofdact.

Die hoofdact laat, nadat Pi Ja Ma het podium heeft verlaten, even op zich wachten. Na een goed half uur komt deze dan eindelijk het podium op. Gehuld in kleurige glittercapes speelt de band het nummer ‘SPRORGNSM’, dat overduidelijk ook de oorsprong is van de naam van de band. Wat volgt, is drie kwartier van enigszins korte, maar aanstekelijke nummers met visuele ondersteuning in de vorm van animaties geprojecteerd op de achtergrond. Hoewel de band zichzelf onder het genre ‘indie’ schaart, is het totaal anders dan men van dat genre zou verwachten. De vele animaties, outfits en dansjes geven de show een bijna K-pop-achtige sfeer. De nummers zijn wel nauwer verwant aan het genre, maar hebben ook een flinke dosis pop en hiphop. Hierdoor is er een interessante mix ontstaan die de toeschouwer wel verleidt om te blijven kijken. De opbouw en vorm van de nummers zijn alles behalve conventioneel en lastig te doorgronden. Hierdoor is er bij elk nummer weer iets anders dat je aandacht prikkelt.

Dat is echter niet het enige dat het optreden tot een succes maakt. De performance van frontvrouw Orono Noguchi en de drie andere vocalisten is zeer vermakelijk en overduidelijk goed uitgedacht. Noguchi staat als een kouwe kikker op het podium en draagt bijna de hele show een zonnebril. Ze komt nonchalant en ongeïnteresseerd over en staat daarmee in schril contrast met de rest van de band die één brok enthousiasme lijkt te zijn. Ook bij de zang is er een dergelijk verschil te zien. Noguchi ‘zingt’ de coupletten op een trage vlakke toon en doet dit soms ook bijna vals. De refreinen worden door de rest van de groep met vele harmonieën gezongen. Echter, als Noguchi de anderen bijvalt in de refreinen blijkt dat de manier waarop de coupletten worden gezongen geen onkunde is maar puur onderdeel van de show. Ook haar afstandelijkheid blijkt onoprecht als zij één van de fans naar voren roept omdat ze weet dat hij jarig is. Ze moedigt de zaal aan om Ricardo in het zonnetje te zetten door ‘Happy Birthday’ voor hem te zingen. Ook als bij het laatste nummer meerdere mensen het podium op worden getrokken om mee te dansen blijkt Noguchi eerder een warme persoonlijkheid dan een ijskoningin.

Het is dan ook erg jammer als al na drie kwartier het doek valt. Velen in het publiek beginnen net vat te krijgen op de originele vorm van Superorganism wanneer de band het podium verlaat. Vervolgens moeten velen nog lang in de rij staan om hun jas terug te krijgen, waardoor er het gevoel ontstaat dat men langer in de rij heeft gestaan dan dat de band gespeeld heeft. Zo krijgt deze interessante avond toch een wat zure nasmaak. Hopelijk zal de band nog eens terugkomen om de hersenen van de Groningers te prikkelen met hun aparte vorm van muziek en showmanship, en weet de band er dan ook wat meer tijd voor uit te trekken.  

Tekst: Milan Boss
Foto’s: Peer

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén