Het online magazine voor eigenwijze muziek

Canshaker Pi houdt zich in tijdens concert in Vera

Met zowel Canshaker Pi, The Mighty Breaks en Bull op het affiche beloofde deze donderdagavond in Vera een heftige avond te worden. Helaas bleek de avond iets anders te verlopen dan sommigen hadden gehoopt. Met een interessante, maar wat trage set van The Mighty Breaks schijnt er een toon gezet te worden die de rest van de avond blijft hangen. Dit zorgt ervoor dat Bull de show weet te stelen en dat Canshaker Pi niet echt van de grond lijkt te komen.

The Mighty Breaks trappen af voor een half gevulde zaal. Het vijftal uit Den Haag heeft er veel zin in en roept na elk nummer enthousiast ‘Bedankt Groningen!’. De jongens maken catchy nummers en klinken qua stijl nog Britser dan de enige Britse band van de avond. Gedurende hun korte show wordt het duidelijk dat ze veel in huis hebben, maar dat ze dit nog niet ten volle weten te benutten. Het tempo blijft gedurende de hele set laag en hoewel de saxofonist vaak leuke stukjes heeft, zijn de instrumentale delen erg kaal en weten deze niet echt een vonk te creëren die het publiek weet aan te steken. Hierdoor zakt de energie in de zaal wat in. Pas bij de laatste twee nummers gaat het tempo en de energie wat omhoog en komt er wat leven in de brouwerij. Dit is alleen te laat om het tij te doen keren.

Als de mannen van de in York opgerichte band Bull op het podium verschijnen, klinkt er enthousiast gemompel in de zaal. De vorige keer dat de band in Vera stond, tijdens Zwemfest Festival, heeft het menig hart weten te veroveren met een energieke show. De vier heren doen daar deze avond niet aan onder en weten een dynamische show neer te zetten. Frontman Dan Lucas is op z’n zachtst gezegd een excentriek figuur, die met vele tempo en stemmingswisselingen het publiek scherp weet te houden. Er is weinig sprake van inkakmomenten en de band houdt het tempo en de energie hoog. De composities bestaan uit een solide bas- en drumlijn waarover Lucas enthousiast cryptische teksten zingt. Zijn akoestische gitaar vult op een disharmonieuze en warrige manier de leegtes op, wat verrassend genoeg er juist voor zorgt dat de nummers mooi uit de verf komen.

Dan is het eindelijk de beurt aan de hoofdact van de avond. Canshaker Pi laat er geen gras over groeien en trapt zijn set met veel energie af. Die energie blijft echter bij dat ene nummer. Vervolgens vervalt de band in een set waar de focus voornamelijk bij de indierock ligt. De vier heren hebben bij het inpakken waarschijnlijk besloten de doos met punkmuziek thuis te laten. Dit resulteert in een show die instrumentaal goed in elkaar zit, maar de pit en de onstuimige energie die we van Canshaker Pi gewend zijn, en juist zo graag willen zien, mist. De show blijft ingetogen en hoewel de vier mannen aan het einde van de set flink zweten, is het publiek nog maar amper opgewarmd. De opgetogenheid en de energie die er na de show van Bull hing, sijpelt terug het tapijt in. Bij de laatste paar nummers komt wel een poging tot een moshpit, maar deze bloedt snel dood. Bij de toegift komt de oude Canshaker Pi wel even naar boven, als de band samen met de vrienden van Bull het laatste nummer spelen. Lucas pakt hierbij de trombone op, wat resulteert in een episch ensemble op het podium. Helaas duurt dit maar een nummer en valt daarna het doek.

Tekst: Milan Boss
Foto’s: Eddy Taatgen

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén