Vorig jaar kwam VI, het zesde album, van You Me At Six uit, waarvan de laatste single ‘Straight To My Head’ vorige maand werd uitgebracht. Deze twee eerste maanden van het jaar tourt de band door Europa. Donderdagavond speelde de band in de Oude Zaal van Melkweg, dat verrassend genoeg niet was uitverkocht.

De avond begint met de Britse emopowerpopband Hot Milk. Een half uur lang mag deze band de zaal opwarmen. Dit kost niet heel veel moeite, want de mensen zijn gewillig en de band maakt aanstekelijke muziek in de traditie van Paramore. Deze vergelijking is misschien iets te gemakkelijk, omdat één van de twee leadzangers (Han Mee) een vrouw is. Samen met Jim Shaw neemt Mee de leiding op het podium. Met veel poppunk gitaargeweld en afwisselende vocalen pakt de band vrolijk de zaal in. Vooraan staan wat meiden die enkele nummers luid meezingen. De rest van de mensen klapt en wuift met de armen wanneer dit wordt gevraagd. De band heeft net een nieuwe single uit, ‘Awful Ever After’ en dat geeft de sfeer van de teksten goed weer.

Met de alternatieve rockband Big Spring wordt de avond voortgezet. Big Spring heeft al verschillende singles en EP’s uitgebracht. De laatste EP -‘New Wave’- kwam in november uit. Net als voor Hot Milk is het voor Big Spring het eerste optreden in Amsterdam. De vier mannen uit Brighton hebben duidelijk al veel podiumervaring. De band stáát er direct. We worden op een andere manier uitgedaagd. Met veel wisselende tempo’s en melodieuze rock, à la Muse en Queens of the Stone Age, blijkt dit een zeer interessante band.

Onder luid gejuich komt You Me At Six op. Al direct springen zowel de bandleden als de mensen in het publiek en ook meteen ontstaat er een moshpit halverwege de zaal. Gedurende het concert zal die steeds groter worden. Veel nummers van You Me At Six lijken gemaakt om mee te kunnen scanderen. Ze bevatten vaak herhalende tekstlijnen, zoals ‘We are believers’ in Lived A Lie, een klassieker die de band al vroeg in de set speelt. Het geeft een verbondenheid en energie over en weer. Het lijkt alsof zanger Josh Franceschi, het publiek wil uitdagen om alles te geven wat het in zich heeft. Omgekeerd geeft de band veel terug. Ondanks dat de band een geoliede machine is, spat het plezier van het podium. Franceschi maakt veel contact met de mensen. Hij kijkt ze aan, reageert op wat er wordt gezegd en beweegt van links naar rechts op het podium om iedereen te bereiken. Dit podium is eigenlijk wel te klein voor de band. De banner hangt gefrommeld achter de band, omdat het voor grotere podia is gemaakt. Desondanks is dit volgens Franceschi het beste optreden in Nederland van de band tot nu toe.

Eigenlijk is het optreden een aaneenschakeling van hoogtepunten; het is moeilijk om niet te worden meegesleept in het enthousiasme van band en publiek. Wéér een nummer waarbij iedereen klapt, wéér een nummer dat woordelijk wordt meegezongen… Af en toe is er een rustmoment in de set, zoals met ‘Night People’ en ‘No one Knows Better’. Hoewel er flink gedanst (lees: gemosht) wordt, verschijnen de eerste crowdsurfers pas bij de toegift. Dat het nog een kunst is om dit goed te doen én om mensen goed op te vangen, zien we aan een aantal mensen die het proberen. Zowel de bandleden van You Me At Six als de mensen in de zaal lijken onvermoeibaar. Aan het eind van de show is zowel de band als de zaal in euforie. You Me At Six maakte de verwachtingen van een typisch You Me At Six concert meer dan waar.

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *