Het online magazine voor eigenwijze muziek

Dodie onder de indruk van publiek in Melkweg

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Niet heel veel mensen zullen Dodie kennen. Haar liedjes zijn vooral bekend van haar eigen YouTube kanaal, met meer dan anderhalf miljoen abonnees. Toch stond zij woensdagavond mooi in een uitverkochte grote zaal van Melkweg, Amsterdam. Vriendin en singer-songwriter Orla Gartland verzorgde het voorprogramma.

Orla Gartland is een goed uitgekozen supportact voor Dodie. Ook deze Ierse zangeres is bekend geworden via YouTube. Veel van haar liedjes gaan over onzekerheden, zoals mooi verwoord in haar laatste single ‘Why Am I Like This?’. Wanneer Gartland dit nummer speelt, wordt het publiek in tweeën gesplitst om vervolgens deze tekst ontelbaar keer te herhalen. Zoals Gartland zelf zegt: je bent er om de zaal op te warmen of niet. Zij doet er dus veel aan om de mensen in beweging te krijgen en de aandacht vast te houden. Hierbij wordt zij ondersteund door bassist Pete Daynes. Hoewel de aandacht soms toch een beetje dreigt te verslappen, klinkt er een ‘aaaw’ wanneer ze haar laatste nummer aankondigt. 

Dodie entertaint de mensen op een totaal andere manier. Zij doet dit niet met clichés, maar door eenvoudig erg goede nummers neer te zetten. Ook nu horen we zwaarmoedige liedjes, maar deze worden afgewisseld met af en toe een moment van hoop, of een nummer over de leuke dingen in het leven. Hiermee wordt de boel weer een beetje opgevrolijkt. Dodie hoeft niet om participatie van het publiek te vragen. Dat gaat eigenlijk wel vanzelf. Iedereen zingt enthousiast mee wanneer dat past en luistert aandacht wanneer dat nodig is. Tijdens ‘She’ tovert de hele zaal opeens een regenbooghartje tevoorschijn als teken dat lhbt volledig oké is. Dodie wordt hierdoor duidelijk geraakt en bedankt degene die dit heeft bedacht.

Zowel Gartland als Daynes hebben een drukke avond, want zij verzorgden niet alleen het voorprogramma, maar spelen ook in de band die Dodie heeft meegenomen. Deze vijfkoppige band is een mooie aanvulling op de liedjes. Dat komt niet in de laatste plaats doordat Dodie hierbij niet voor een standaard bezetting heeft gekozen. Behalve drums, gitaar en bas worden ook de ukelele, cello en viool te voorschijn gehaald. De bandleden zijn allemaal goede bekenden van Dodie. Desalniettemin zien we pas bij de toegift het echte bandgevoel. Het lijkt alsof de bandleden eindelijk wat los durven te gaan. De liedjes klinken dan ook energieker. Als eindsignaal wordt ‘Call Me Maybe’, van Carly Rae Jepsen gedraaid. Daarmee staan we opeens weer in de werkelijkheid van een doordeweekse avond en treinen die gehaald moeten worden.

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén