Het online magazine voor eigenwijze muziek

Veel interessante verschijningen tijdens Indiestad X London Calling

Tekst: Hanna de Vries
Foto’s: Bente van der Zalm

Afgelopen donderdag stond er een heuse Amerikaanse roadshow op de planken van Paradiso Noord, AKA de Tolhuistuin. Maar liefst drie bands zijn ingevlogen voor de jaarlijkse samenwerking tussen showcasefestival London Calling en Indiestad. OBN III’s, The Molochs en A Giant Dog mochten alle drie een korte performance neerzetten voor een avond vol met bezienswaardigheden die alle uiterste hoeken van de rockmuziek weten te raken.

Terwijl een groot deel van het publiek waarschijnlijk nog op het dakterras van de Tolhuistuin van de warmte aan het genieten is, mag de Texaanse OBN III’s de avond aftrappen. In eerste oogopslag lijken de heren niet zo bijzonder, maar schijn bedriegt: zanger Orville Neeley, gekleed in een spijkerbroek, een gewoon grijs t-shirt en gympen komt op met een stoïcijnse blik in zijn ogen die hij de rest van de set niet meer verandert. Deze blik jaagt je bijna de stuipen op het lijf als Neeley vanaf moment één met de microfoon gooit, zichzelf op de grond gooit en mensen in het publiek lastigvalt. Dit alles doet ons een beetje denken aan de podiummanieren van Joy Division’s Ian Curtis, die zichzelf ook overgaf aan de muziek op een manier die je nog nooit gezien had. Om de tot nu toe vrij lege zaal toch wat op te vullen springt hij uiteindelijk zelf het publiek in om vervolgens de band als een dirigent te commanderen. “This is my fucking band, I control them. If anybody has any complaints, you can come talk to me now, not after!”

Het grootste onrecht van de avond is dat The Molochs niet als eerste het podium op mocht. Hoewel de mannen zeker niet slecht spelen, valt de band een beetje in het niet na al het podiumgeweld van de OBN III’s. Je begint je af te vragen of dit niet een ongelukkige programmering is, want als op zichzelf staande act waren The Molochs een prima avond uit geweest. Er is wel een punt te maken voor het feit dat de muziek van de band stiekem wel past bij een biertje meer. De band klinkt een beetje als Car Seat Headrest, maar mist wat stage performance en variatie. Na drie à vier nummers begint de muziek samen te smelten en zie je hier en daar de concentratie in het publiek verslappen. De set duurt net iets te lang en tegen het einde besluit een handjevol mensen dat het alvast tijd is om een sigaret in het rokershok op te steken. Als de band aangeeft dat hun laatste nummer ‘Charly’s lips’ heet, hopen we stiekem een beetje op het uptempo nummer van The Vaselines. Als dat niet zo blijkt te zijn, duurt de teleurstelling maar even. Het nummer dat The Molochs zelf hebben geschreven is toch wel de leukste van de set.

Als laatste mag A Giant Dog het podium betreden. De rockband, eveneens uit Texas, wordt geleid door zangeres Sabrina Ellis. De enige vrouw die vanavond op het podium staat, is een excentrieke opdonder van één meter zestig. Als zij het podium beklimt, weet je altijd vrijwel zeker dat ze onderweg een aantal kledingstukken verliest. “And no, you can’t have my blue striped shirt.” Hoewel het ‘mini-festival’ officieel geen headliner heeft, lijkt A Giant Dog voor veel mensen toch het hoogtepunt. Er wordt echt gedanst en enkele fans zingen luidkeels mee. Dit is ook niet raar, want A Giant Dog is de band met de meeste energie in hun nummers en deze energie is aanstekelijk. De band heeft zijn eigen unieke sound die eigenlijk alleen te beschrijven is als een moderne ABBA met een flinke dosis punkrock en teksten zo vulgair en creatief dat je wel móet luisteren. Pas als je naar een show van A Giant Dog bent geweest, mag je zeggen dat je alles al een keer hebt gezien. Ellis laat zichzelf helemaal gaan en loopt tussen de nummers door al hijgend over het podium, zegt nog even sorry tegen de microfoonstandaard die ze in de eerste minuut met veel geweld omgooide en gaat weer verder.  A Giant Dog is boven alles ontzettend leuk om naar te kijken en de ruim veertig minuten dat de band op het podium staat zijn in een flits voorbij. Tijd gaat nu eenmaal sneller wanneer je plezier hebt. Eenmaal buiten is het nog lekker warm en lijkt het dakterras van de Tolhuistuin nog steeds een goed idee.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén