Het online magazine voor eigenwijze muziek

Alles lijkt mee te zitten op eerste avond van Sniester 2019

Tekst: Ronald Renirie
Foto’s: Rene Oonk

Op de eerste dag van de zesde editie van het Haagse Sniester Festival lijkt alles mee te zitten. Het zonnetje schijnt overvloedig op de overvolle Grote Markt, het dynamische centrum van het festival dat zich uitstrekt over maar liefst tien podia in de Hofstad. Het Paard is vertegenwoordigd met drie podia. Naast de Grote en de Kleine Zaal manifesteert ook het nog niet zo heel lang geleden verbouwde Paardcafe zich op de openingsavond als een volwaardig podium. Reden genoeg om tijdens Sniester een avondje rond te snuffelen in het Paard. Een poppodium dat na een aantal magere jaren de weg omhoog gevonden heeft, en dankzij een ijzersterk programma met grote regelmaat uitverkochte concerten organiseert. Wij zagen optredens van EUT, Portland, TAPE TOY, Blanck Mass, Jacco Gardner’s Somnium en Eckhardt & The House.

Dat zou je niet zeggen bij het optreden van Jacco Gardner’s Somnium. Gardner is een groot talent, maar weet in de gehalveerde grote zaal maar weinig mensen te boeien. Geweldig idee om een podium midden in de zaal te zetten, zodat het publiek er omheen kan lopen, maar bij dit optreden had een aantal bedden volstaan. Het pretentieuze geneuzel van twee orgeltjes in het donker en zo nu en dan een statisch drumtrackje laat de zaal langzaam maar zeker leeglopen. Gardner is een oorspronkelijk en onderzoekend talent, maar met dit geneuzel slaat hij de plank volledig mis.

Maar na regen komt gelukkig altijd zonneschijn. Want wat een verademing is het Vlaamse Portland. Met slechts een kleine handvol singles in de achterzak tekende de band onlangs een contract bij PIAS, en naar aanleiding van wat we vanavond horen hebben we hier te maken met een band die de juiste kaarten in handen heeft. In de Kleine Zaal van het Paard is het geluid uitmuntend, en weet Portland, misschien mede daardoor, boven zichzelf uit te stijgen. Met sterke songs en de speelse samenzang van twintigers Jente Pironet en Sarah Pepels is de goed volgestroomde zaal al vrij snel betoverd door het subtiele schakelwerk tussen frivool en de eigenwijs de diepte zoekende schoonheid die voorgangers als dEUS en Moondog Jr. jaren geleden kenmerkte. Wat een mooi bandje.

Daarna is het de beurt aan TAPE TOY. Deze jonge Amsterdamse band timmert flink aan de weg, werkt hard, en is dan ook veelvuldig te bewonderen op de Nederlandse festivals deze zomer. Een jaar geleden spatte de potentie al van dit viertal af, maar rammelde het nog aan alle kanten. Inmiddels is TAPE TOY door de vele optredens ontzagwekkend gegroeid. Retestrak en met een flinke dosis branie slingert dit heerlijke bandje hun energieke indierock het afgeladen Paardcafe in. Loon naar werken heet dat dan.

Of je gaat naar huis, of je doet je eventueel aanwezige oordoppen uit en laat de ongelofelijke bak pleurisherrie van Blanck Mass, alias John Power, vooral bekend van zijn band Fuck Buttons, over je heen komen. In de gehalveerde Grote Zaal, met het podium in het midden zodat het publiek om het podium heen kan lopen, kanonneert Power zijn vernietigende mix van snoeiharde elektronische gothic en beatsalvo’s die niet onderdoen voor Atari Teenage Riot overtuigend, maar toch wat stoicijns de zaal in. Power zit een uur lang op zijn huiveringwekkend luide eilandje, jaagt mensen weg, maar weet er ook weer flink wat binnen te halen. Wij geven hem het voordeel van de twijfel.

In de Kleine Zaal is het vervolgens aan EUT om de hooggespannen verwachtingen waar te maken. Maar tijdens hun optreden bekruipt je steeds meer het gevoel dat je een lijstje aan het afvinken bent. Een lijstje dat opgesteld is door de band zelf, met als thema ‘hoe word ik een geloofwaardig indiebandje’. Zangeres Megan de Klerk kronkelt zowat over het podium om de prima liedjes van haar band wat extra cachet te geven, maar mist het charisma van bijvoorbeeld een Izzy B. van Black Honey, een band waar EUT de mosterd vandaan haalt, maar tegelijkertijd nog veel van kan leren. De potentie is overduidelijk aanwezig, maar er is ook nog flink wat werk aan de winkel.

Als afsluiter pakken we nog even Eckhardt & The House mee. Jammer alleen dat het Paardcafe maar half gevuld is, want het optreden van dit gezelschap, onder leiding van chef Rik Elstgeest (Alamo Race Track, Kopna Kopna), heeft alles wat een feestje gebruiken kan. Een verfrissende mix van funk, new wave en indie, die herinneringen oproept aan Talking Heads, A Certain Ratio en Medium Medium.
En Eckhardt & The House is daarmee, samen met Portland, een van de winnaars van de avond.

 

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén