Het online magazine voor eigenwijze muziek

Frank Iero – Barriers

Tekst: Theo Stepper

Frank Iero is een muzikant die niet kan stilzitten en dus in diverse bands zit. Het bekendste voorbeeld is My Chemical Romance, die in 2013 ophield te bestaan. Binnen een jaar verscheen Iero’s eerste soloalbum, inmiddels zijn we aanbeland bij nummer drie. Iero haalde onder meer inspiratie uit een heftig busongeluk – bijna-doodervaring – tijdens de Australische tournee van 2016. Het leverde onder meer het mooie ‘Six Feet Down Under’ op. Daarmee is de toon gezet voor ‘Barriers’, dat dan weer meer punk(rock) dan weer meer emo klinkt, maar altijd weet te boeien.

De plaat telt maar liefst veertien nummers die muzikaal zeer interessant zijn, maar toch een eenvoudige tweedeling kennen. Zo zijn er waar Iero minder schreeuwt en meer zingt, bijvoorbeeld opener ‘A New Day Coming’ en die waar het er qua vocalen (en muziek) heftiger aan toe gaat. Laatstgenoemde hebben duidelijk onze voorkeur, ook omdat Iero’s stemgeluid past in het hokje acquired taste: hate it, or love it.

Wat ons betreft begint het album dus lekker op stoom te komen met ‘Fever Dream’, dat zeker wat betreft bas- en drumpartijen wel wat weg heeft van een vroege Nirvana en waar piano een bescheiden hoofdrol pakt doordat het een psychedelisch element toevoegt. Dat er vervolgens lekker wordt doorgepakt met ‘Host’ is mooi meegenomen. Het is een uptempo en klassiek punkrock nummer met een onweerstaanbaar gitaarrifje en heerlijk refrein – ‘I’m so far gone on and on…’ De volgende wake up call is ‘Moto Pop’, een van de snelste en heftigste nummers op ‘Barriers’. Het krijgt een mooi vervolg op ‘Medicine Square Garden’ dat een heerlijke opbouw kent, maar vooral wordt gekenmerkt door de stevige, pompende baspartijen.

Tenslotte willen we ‘Police Police’ nog even noemen, want wat is dit een lekker gestoord nummer. Iero wisselt hier moeiteloos van spreken naar schreeuwen. We krijgen heel veel zin om het zwetend in een kolkende pit te ondergaan. Een beter visitekaartje kan een band niet afgeven met een nieuw album. Tel daarbij op dat het album is geproduceerd door niemand minder dan Steve Albini, dat deze langspeler een groeibriljantje is (de luisteraar moet zich tijd gunnen om het eigen te maken) en je weet dat het een ritje naar de lokale platendealer waard is.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén