Het online magazine voor eigenwijze muziek

VESTROCK Live: eerste dag van een turbulent weekend

Tekst: Theo Stepper, Dennis de Waard, Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm, Ivana van der Zant

Dit jaar doet CHAOS Music Magazine live verslag van interessante acts die langskomen. Vandaag verwachten we onder andere optredens van Black Honey, She Drew The Gun, Kaiser Chiefs te zien.

1:15: Keizerlijk slot door Kaiser Chiefs
De eerste keer dat wij Kaiser Chiefs live zagen, was in 2006 op Rock Werchter. De grote broer van VESTROCK weet waar Abraham de mosterd haalt. Gelukkig voelen de indierockers uit Leeds zich niet te groot om op het verjaardagsfeestje van VESTROCK op te treden. De gehele middag gonst de naam van de band van frontman Ricky Wilson al over de weide. Dat het dé publiekstrekker is van de openingsdag mag dan ook geen verrassing heten. De band grossiert natuurlijk in hits waarmee het gemakkelijk een feestje bouwen is. En ze komen allemaal langs!  Dat wordt afgetrapt met een persoonlijke favoriet van uw verslaggever, ‘Never Miss A Beat’, maakt dat het concert eigenlijk al niet meer stuk kan. Nummers als ‘Oh My God’, ‘Ruby’, ‘I Predict A Riot’, ‘Every Day I Love You Less And Less’, en ‘The Angry Mob’ klinken natuurlijk stuk voor stuk vertrouwd en worden lekker meegebruld, maar de band heeft meer in petto. Over een kleine maand verschijnt op 26 juli een gloednieuw album (Duck) en hoewel de jarige trakteert, is Kaiser Chiefs de rotste niet en trakteert het VESTROCK op een sneak preview van nieuwe nummers, zoals   ‘Target Market’, een rustiger nummer dat nog even moet landen en ‘Wait’ en ‘Golden Oldies’ typische Kaiser Chiefsnummers die direct goed worden ontvangen. Kortom, The Chiefs doen precies waarvoor ze naar Hulst zijn gehaald, een onvergetelijk feestje bouwen. Dat de arm van frontman Wilson vanmiddag in het gips is gezet na een onfortuinlijke valpartij doet daar niets aan af (TS).

00:45 Pink Oculus is de coolheid zelve
De Kapel op Vestrock, thuis voor snoei- en snoeiharde gitaren sluit vrijwel altijd af met een band waarbij de tent explodeert. Zij het WHITE, of Paceshifters of Blaas of Glory: altijd staat de tent in de fik. Dit jaar is het aan Pink Oculus de taak om de Kapel af te sluiten. Het is dan niet aan de energie van Pink Oculus om de Kapel in de fik te zetten, maar om de sensualiteit van haar jazz/rap. En verdomd, het werkt nog ook.
Pink Oculus is zangeres Esperanza Denswil. Met haar band maakt zij een interessante mix van jazzrap met een flinke injectie aan electronica. Wanneer ze het podium bestijgt is ook meteen duidelijk dat de hele show om haar draait, ze heeft namelijk een soort coolheid over haar heen die de aandacht meteen opeist. Is het niet om haar serieus snelle flow aan raps, dan is het wel om haar manier waarop ze de tent weet in te pakken met haar laidback gitaarspel.
Bij dit optreden draait het niet om knallen of om dansen, maar gewoon om de muziek. Gelukkig weet ze ondanks enkele technische issues ook goed de touwtjes in handen te houden. Een gewaagde keuze van Vestrock om een keer niet taffesharde punkrock neer te zetten maar te kiezen voor kwaliteit. Pink Oculus wist de Kapel in vuur en vlam te zetten met een bijzonder sensueel optreden (DdW).

00:30 Triggerfinger hoeksteen van de Belgische Rock
Net als VESTROCK is Triggerfinger een jarige jet. De band werd twintig jaar geleden opgericht in Antwerpen. Reden voor een feestje, moet het illustere drietal, Belgische beschermheren van Rock ‘n’ Roll hebben gedacht. Ze touren dus met special guests (al zijn die op VESTROCK helaas niet aanwezig) en brachten een box uit met een overzicht van oud en vertrouwd, maar ook nieuw en bewerkt materiaal en heel veel covers. Stiekem hopen we er vanavond een paar te horen, want dat Triggerfinger geen coverband is, wil niet zeggen dat ze nummers van anderen niet weergaloos kunnen vertolken. Dat we niet teleurgesteld zullen worden staat hoe dan ook van te voren vast. De lat ligt hoog voor het driekoppige rock-n-rollmonster en terecht, zo zal blijken, want ook vanavond staat het optreden van de hoeksteen van de Belgische rock als een huis. Monsieur Paul zet de toon, Mario haakt in en Ruben gaat er zowel op gitaar als qua zang dwars tegenin. Het is het beproefde concept dat nooit verveelt, zelfs de inmiddels traditionele drumsolo is wederom zeer vermakelijk. Met eigen klassiekers als ‘All This Dancin’ Around’, ‘Flesh Tight’, ‘Colossus’ en (yes!) een cover van Iggy Pop (Funtime) als afsluiter wordt de weide grondig en professioneel warm gemaakt voor de slotact van vanavond (TS).

24:00 King Kong Company zorgt voor uitbundig publiek op Vestrock
Niet voor niets was King Kong Company live act van Ierland in 2016. Want hoewel de band zeker ook in clubs speelt, is het in zijn hele performance vooral een festivalband. Ondanks dat de band hier in Nederland niet echt bekend is, zijn de heren geen vreemde voor de trouwe Vestrockbezoeker. King Kong Company stond hier al twee keer eerder.
Muzikaal tapt de band uit vele vaatjes, maar dominant is de EDM.
Handelsmerk is echter de pakkende show. Daar weet de band de gezelligheidsfestivalganger van het type ‘ maakt-me-niet-uit-welke-muziek-als-het-maar-gezellig-is’ mee te verleiden tot het bouwen van een feestje. Dat lukt behoorlijk goed. Aanvankelijk is het publiek nogal afwachtend. Maar de bandleden menen het wanneer ze zeggen dat ze ons willen laten dansen. Al vroeg in de set wordt het confettikanon ingezet en dan gaat de zaal wel om. De show is afwisselend, elk nummer staat de band zo’n beetje in een andere bezetting op het podium. Zangeres Trish Murphy vormt een mooi tegenwicht voor het mannengeweld
Het einde verloopt waarschijnlijk anders dan de band in gedachten had. Vrij onverwacht houdt de muziek op en verlaat de band het podium. Sommige mensen roepen nog om een toegift, maar veel mensen nemen aan dat dit het einde van de set is (en de Kaiser Chiefs beginnen bijna !). Het blijft enkele minuten onduidelijk of de show echt afgelopen is, totdat er toch een beat wordt ingezet voor een halflege zaal. Toch maakt dit knallende einde het helemaal af.  Een meevaller is dat de mensen in de tent nu wél ruimte hebben om te dansen (SvH).

22:00 Heads gooit hoge ogen
Hoewel de technische problemen in De Kapel niet op slag over zijn, laten we de moed niet in de schoenen zinken. ‘We’ zijn ondergetekende en massaal toegestroomd publiek dat moet hebben gedacht: wat is het toch heerlijk om nieuwe bands te ontdekken op een festival. In het geval van Heads zit er letterlijk niets anders op. De band is zo nieuw, dat er nog weinig te googelen valt. De vraag rijst zelfs of de band rond Bjorn Awouters (Drive Like Maria) er al wel klaar voor is. Vooralsnog is het optreden op VESTROCK dan ook het enige dat dit jaar gepland is. We vallen dus met onze neus in de boter, temeer omdat Awouters zijn collega’s van Drive Like Maria heeft opgetrommeld om het tweede deel van de set te vullen.
Maar laten we bij het begin beginnen, want Heads is zeer de moeite waard. Awouters (DLM) en Sara Hartman hebben elkaar gevonden en drummer Nienke Overmars (o.a. Case Mayfield en The Silverfaces) voegt zich moeiteloos naar het duo. Het resultaat is soms dromerig soms meer uptempo en lijkt zijn oorsprong te vinden in 70s poprock. Fris, funky gitaarspel van Hartman worden moeiteloos gemixt met een stevige beat. Awouters blijkt een relaxte bassist die een goede backbone neerzet, maar zich kwetsbaar genoeg durft op te stellen om een duet met Hartman te zingen, waarbij zij hen begeleidt op een analoge synthesizer.

Dat Drive Like Maria een sabbatical heeft in het jaar dat VESTROCK zijn tweede lustrum viert, komt natuurlijk ongelukkig uit. Maar rust roest blijkbaar niet in alle gevallen, want wat een feest om de band op het relatief kleine podium De Kapel bezig te zien. Uiteraard blijven Overmars en Hartman om hun bijdrage te leveren. Een half uur is eigenlijk te kort, maar de band pakt dermate uit dat we niet mogen klagen. Van elk van de drie langspelers die de Belgisch/Nederlandse band rijk is komt wel wat voorbij. Uiteraard wordt de eerste single van debuutalbum Elmwood gespeeld: ‘I’m On A Train’ hoeft bij het publiek geen introductie en het refrein wordt uit volle borst meegezongen. ‘Keeps Me Going’ van Creator begint enigszins onderkoeld, maar wordt uitgebouwd tot een vurig rockmonster en met ‘Talk To Me’ onderstreept DLM eenvoudigweg zijn livereputatie. Hoe toepasselijk dat Drive Like Maria afsluit met So’ met daarin de zinsnede “Everything will be a little louder”. We kunnen het alleen maar beamen.

20:30 She Drew the Gun geteisterd door technische mankementen
Het zit de Kapel niet mee op de eerste dag van Vestrock. Door stroomuitval en technische mankementen vallen shows later uit en moeten acts langer wachten totdat ze eindelijk kunnen vlammen. Voor She Drew the Gun, een van de beloftes voor de vrijdag, draait het uit op een nachtmerrie. Zelfs de aanvangstijd die al verzet was, wordt niet gehaald, en na drie nummers kan de band gewoon niet doorspelen. Wat daarna gebeurt, is bijna een geluk bij een ongeluk.
She Drew the Gun begint sterk. Rustige indierock met een sterk Liverpools accent. Louisa Roach heeft scherpe politieke teksten die hout snijden over het huidige klimaat in de UK. Maar wanneer de gitarist na meerdere malen heeft aangegeven niets te horen door zijn monitor stampt hij mateloos geïrriteerd van het podium. De rest van de band blijft stug doorspelen, maar wanneer het nummer klaar is, verdwijnen ook zij. Wat resteert is Roach die in haar eentje en haar gitaar een fantastisch nummer brengt. Heel rustig uit zij haar woede over de huidige daklozen in Engeland en verwoordt zij hoe het zoveel medemensen raakt. Roach doet werkelijk alles om haar optreden te redden en júíst dit nummer komt dan opeens tien keer harder aan. Het is vooraan in de Kapel muisstil terwijl Roach zacht tokkelend haar onvrede uit over de situatie in haar thuisland. Maar daarna is het helaas klaar voor She Drew the Gun. Roach kan op deze manier gewoon niet doorgaan zonder band. Een doodsteek voor de sfeer in de Kapel én voor de band die écht alles probeerde te redden (DdW).

17:00 RONDÉ: en de zon brak door
Heb je de radio de afgelopen jaren aangeslingerd, dan is de kans dat je RONDÉ voorbij hebt horen komen bijna 100%. De catchy poprock slaat enorm aan in Nederland en het nieuwe album ‘Flourish’ harkt sinds de release tienduizenden streams binnen. Op de Main Stage van Vestrock laat de band zien wat ze echt in hun mars hebben.
Een gelikte show is het, die RONDÉ weggeeft. Enorm strak, goed gechoreografeerd al is het wellicht een beetje routineus. De band is sinds hun debuutsingle ‘Run’ uit 2014 enorm hard gegaan en dankzij het vele touren een heuse popmachine geworden. Geen wonder dat het veld tot ver achter de geluidstoren goed gevuld staat met gezinnen, vriendengroepen en muziekliefhebbers: de pop slaat aan bij vrijwel iedereen. Frontvrouw Rikki Borgelt maakt al aarzelend haar excuses: “Ik ben een beetje ziekjes vandaag, sorry daarvoor!” Maar van de ziekte is weinig te merken, ze zingt nog even goed als elk optreden, zweept het publiek op als altijd (we tellen toch een paar duizend handen in de lucht wanneer ze erom vraagt) en ze zit nog vol energie.
De band, strak als altijd, ramt zich in een hoog tempo door een nu al goed gevulde setlist met stiekem al een aardige rits aan hits, van ‘Run’ naar ‘Why Do You Care’ en ‘Naturally’. Spannend is het nergens, wie RONDÉ al eens eerder heeft gezien weet intussen waar hij/zij aan toe is, maar strak en goed is het zeker. Het wordt er met RONDÉ toch net een beetje beter toeven op Vestrock. Spotten we daar al een eerste zonnestraal? (DdW)

17:00 Black Honey rockt live als vanouds

Black Honey / BvdZ

Black Honey / BvdZ

Dat Black Honey een band is om in de gaten te houden weten we sinds 2016 toen de energieke indierockband ook op VESTROCK stond. Inmiddels heeft het uit Brighton afkomstige viertal ook een album, Hello Today, op zijn naam staan en dus is het best logisch dat het voor de jubileumeditie wederom is gevraagd. Onder leiding van frontvrouw Izzy B. Philips gaat de band direct stevig van kiet en slingert aanstekelijke nummers met een sexy 60’s-sausje de weide op. Dat de band op het album een weinig van rock richting pop is opgeschoven mag de pret niet drukken. Live is die verhouding precies andersom en zo weet Black Honey toch weer te verrassen. De podiumplek op Main Stage is dan ook terecht.
Zowel nieuwe nummers als ‘Into The Nightmare’, ‘Midnight’ en ‘Hello Today’ doen het goed en ook oudgediende nummers als ‘Madonna’ en ‘Corrine’ weten het publiek uitstekend te bekoren. De sensuele zang van Philips, de soms surfachtige basslijnen en refreinen die echte oorwurmen blijken, maken dat we ons niet kunnen losscheuren van het optreden en dat vinden we helemaal niet erg (TS).

 

15:45 Anemone gooit hekken los
De verwachtingen rond het optreden van Anemone zijn hooggespannen. Door een uitvoerige soundcheck lopen de spanningen almaar hoger op. De Rotterdamse band rond zanger/gitarist Xander van Dijck (Afterveins) staat bekend om strakke en harde optredens en wil dit waarmaken. Niet dat de muziek heel hard is, maar de Britpop georiënteerde rock leent zich er wel voor om lekker te knallen. Na een soundcheck van een kwartier volgt de ontlading met ‘Where’d You Go’, dat Van Dijck naar eigen zeggen schreef voor “m’n meissie.” Het is een aanstekelijke opener die maakt dat het wachten is vergeten en dat de temperatuur in De Kapel een paar graadjes stijgt. Al gauw is het voor publiek niet mogelijk om stil te staan. 
Tijdens het nummer ‘Best Friend’ nodigt Van Dijck het publiek uit voor een meezinger op het podium. Daartoe opent hij letterlijk het hek dat de zaal van het podium scheidt. Als dat geen uitnodiging is. Al gauw staat iedereen vooraan. Vergelijkingen met bands als The Stone Roses en The Happy Mondays worden hier en daar naar elkaar gemimed en dat is helemaal niet gek. Goed voorbeeld doet goed. Neem het nummer ‘Why Do I Worry’, dat live heerlijk wordt uitgesponnen. Het is dan ook helemaal niet te merken dat de band de helft van de spullen is vergeten en gitarist Ricardo Julian op een geleende gitaar speelt en Van Dijck slotnummer ‘Lose Yourself’ noodgedwongen op een gitaar met een snaar minder speelt. That’s rock ‘n roll, baby. Anemone maakt de verwachtingen meer dan waar (TS).

15:00 The Bony King of Nowhere al een vroeg hoogtepunt
The Bony King of Nowhere heeft een taaie periode achter de rug, zijn relatie liep op de klippen, maar hij heeft dat in een hartverscheurend album weten te verwerken. Als opener van de tent staat hij eigenlijk veel te vroeg geprogrammeerd, maar Vestrock’s publiek weet gelukkig de weg naar de tent te vinden. Al meteen zet The Bony King of Nowhere, of Bram Vanparys de toon met de tekst “When I go out I pretend to be a man”. Een rake tekst, semi-droog en verveeld en teneergeslagen spreekt hij het uit terwijl zijn band soundscapes neerzet a la The War on Drugs. Het is alsof ze met een vingerknip de sfeer naar hun eigen hand omzetten: dit wordt een donker optreden. Vanparys is duidelijk in zijn element maar lijkt afstandelijk en ook een beetje afwezig. De donkere folk begint akoestisch, en wordt naderhand steeds donkerder en ook meer elektrisch en heftiger. Hij sluit het optreden met “The silence is getting darker every day.”
Zelden werd er op Vestrock zo snel al een hoogtepunt bereikt en The Bony King of Nowhere was daar één van. Vanparys speelde met zijn eigen emoties op in die van het publiek en wist het ontroerd en muisstil achter te laten. Dit gaat lastig overtroffen worden (DdW).

14:10 RISKY ROADS: piepjong en toch al de blues
Piepjong en toch al de blues. Het overkomt een Utrechts viertal dat zich Risky Roads noemt. De band is opgericht in 2017 en heeft in zijn korte bestaan al op bekende podia gestaan als Tivoli Vredenburg en P3. Vestrock is niet het eerste festival waar de jongelingen optreden, eerder stonden zij op het Zeeuwse Hrieps festival. Met een EP op zak mag de band VESTROCK openen als winnaar van de VESTROCK RALLY.  De band speelt strak, maar verliest daarbij niet uit het oog dat blues meer is dan een vierkwartmaat. De nummers zijn goed opgebouwd en prettig gelaagd en zangeres en frontvrouw Robin, wier stem doet denken aan die van Anouk, legt voldoende gevoel in de zangpartijen om te blijven boeien. Naast eigen werk van de onlangs verschenen EP zoals ‘Madness’ en ‘Good Life’  laat de band, die vandaag wordt bijgestaan door toetsenist Jesper op Hammondorgel, zien waar zijn inspiratie vandaan komt met een heerlijke versie van Screamin’ Jay Hawkins’  ‘I Put A Spell On You’, dat sinds het verschijnen in 1956 door artiesten als Creedence Clear Water Revival en Nina Simone is gecoverd. Risky Roads toont zich ambitieus en plaatst zich in een illuster rijtje (TS). 

12:30 Het veld is leeg, maar vol van verwachting
Om twaalf uur gingen de poorten open voor de tiende editie van Vestrock. Nu is het veld nog nagenoeg leeg, maar tegelijkertijd is het vol van verwachting. Vele bands staan te trappelen om Hulst te laten horen wat muziek, en anders wel wat feesten, is. Het kan bijna niet anders of de mensen van de festivalorganisatie hebben een vreugdedansje gedaan toen zij vanmorgen naar de weersverwachting keken. Het belooft een warme en droge dag te worden. Wat kunnen we ons nog meer wensen? Een verslag voor mensen die Vestrock 2019 moeten missen misschien (SvH).

Lees hier het verslag van dag 2 van Vestrock 2019

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén