Het online magazine voor eigenwijze muziek

Ouderwets rocken bij Amyl and the Sniffers in Vera

Tekst: Hanna de Vries
Foto’s: Eddy Taatgen

Voordat we naar de show van Amyl and the Sniffers vertrokken, zorgden we ervoor dat we onze stevigste schoenen hadden aangetrokken. De band rondom Amy Taylor staat namelijk garant voor een avond vol moshpits, duwen en trekken, maar allemaal wel veilig. Gewapend met een debuutalbum en maar liefst twee voorprogramma’s (Forbidden Wizards en Pink Room) is de band klaar om de hele tent af te breken.

Als eerste is het de beurt aan de Nederlandse Forbidden Wizards  Een drietal: twee heren en een dame, die de gitaar en zang, nou, ja een soort van zang, verzorgt. Forbidden Wizards begint hun show met een instrumentaal intro. Een flinke bak herrie is het. De drie bandleden spelen alle drie totaal een andere maat waardoor het intro, mede door het slecht afgestelde geluid, erg rommelig klinkt. Het slechte geluid is een domper op wat een prima punkrock show had kunnen zijn. Met beter afgesteld geluid had Forbidden Wizards wel eens één van de betere punkrockshows ooit in Vera neer kunnen zetten. Potentie is er zeker. Het is aan de Wizards zelf om dat te voorschijn te toveren.

Daarna is het Gentse trio Pink Room aan de beurt. Ook dit begint rommelig. De band moet nog even soundchecken, maar na verloop van tijd loopt dit over naar volledige nummer. Toch is het licht nog aan en gaat de muziek in de zaal niet uit.
Oh, toch maar beginnen dan? Het licht gaat alsnog uit en wordt er opnieuw door de band ingezet. Pink Room produceert een hoop punk herrie en we zijn vooral onder de indruk van de schreeuw van de zanger. Er worden tonen gehaald waarvan we niet wisten dat het mogelijk was en dat zonder dat het vals wordt. Helaas duurt de set net iets te lang. De nummers beginnen toch erg op elkaar te lijken door het gebrek aan variatie en mensen proberen (nadruk op proberen) over de muziek heen te kletsen met hun vrienden.

Dan is het eindelijk tijd voor Amyl and the Sniffers. Snuivers zijn het zeker. De band staat erom bekend dat ze backstage nog wel eens verboden middelen nemen en zo staan de heren in de band ook op het podium. Met uitpuilende ogen en opperste concentratie wordt er, voor de derde keer vanavond, een bak punkherrie geproduceerd. Anders dan de voorprogramma’s heeft Amyl and the Sniffers een bepaalde flair om zich heen hangen waardoor het een stuk entertainender is om naar de te kijken.
Toch wordt er vooraan niet veel gekeken naar de band die het podium aan het afbreken is. Voor bij het podium is een grote chaos gaande die ergens tussen moshpit en circlepit valt. Er wordt gesprongen en luidkeels meegezongen met de muziek. Taylor herinnert het publiek eraan dat een moshpit wel erg leuk is, maar dat we allemaal goed om elkaar moeten denken. Als er iemand valt, dan help je die overeind. Zoals het hoort. Amyl and the Sniffers haalt kracht uit simpelheid. De muziek is heerlijk lomp en recht voor zijn raap. Deze no-nonsense aanpak valt goed in de smaak bij het publiek. Taylor haalt haar inspiratie uit de punkrockshows waar ze in Australië nog steeds vaak te vinden is. Amyl and the Sniffers neemt dit gevoel van ‘samen zijn en je ouderwets gewoon laten gaan’ graag mee op tour.

Achteraf had Vera beter plastic bekers bier uit kunnen delen. In alle drukte zijn er meer dan een paar glazen gesneuveld en ligt de zaal vol met scherven. We leven een beetje mee met de schoonmakers maar Amyl en the Sniffers hebben hun belofte wel waargemaakt. Er is niks meer van de zaal heel.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén