Het online magazine voor eigenwijze muziek

Nirwana Tuinfeest 2019: Gitaren en blije gezichten in de polder tijdens 44e editie

Tekst: Ronald Renirie
Foto’s: Josanne van der Heijden

Na een ochtend waarop het water in onwaarschijnlijke hoeveelheden uit de hemel komt vallen, is het wonderbaarlijk genoeg net droog wanneer we in het Brabantse Lierop arriveren, juist op tijd voor de aftrap van dag één van de 44e (!) editie van het Nirwana Tuinfeest. Wij pikken optreden mee van Heideroosjes, Equal Idiots, Rise A Thousand, Agitator, Navarone, Green Lizard Ft. Rudeboy, Andy Frasco, Pennywise en The Darkness.

Het driedaagse festival (wij kiezen dit jaar voor de eerste dag) in de polder op een steenworp van Eindhoven, opent, zoals we inmiddels gewend zijn: met een spervuur aan gitaren.
Rise A Thousand is de winnaar van het lokale Euroshopper Festival, en mag in die hoedanigheid dit jaar de aftrap verrichten. De strakke mix van metal en screamo gaat er op de vroege middag in als het bekende worstenbroodje dat het in deze contreien zo goed doet. Sterke songs die barsten van de energie maken dit optreden tot een waardige opener, waarbij we bij wijze van zoenoffer het belachelijke haarbandje van de bassist voor lief nemen. Direct daarna is het op het hoofdpodium de beurt aan Equal Idiots uit het Belgische Hoogstraaten. De combinatie bestaande uit slechts een zanger/gitarist en een drummer mag dan inmiddels een beproefd recept zijn, deze twee piepjonge Vlamingen weten zich wel degelijk te onderscheiden, en dat is vooral te danken aan de kwalitatief hoogstaande punky liedjes, die overgoten zijn met een flinke scheut indie. Voer voor de Amerikaanse college-radiostations, maar vandaag ook zeer zeker voor de vroeg gevulde festivalwei in Lierop, waar de vonken er vanaf vliegen.
Vervolgens knallen we gewoon door met het lokale Agitator. Wat zit er toch in dat drinkwater in de omgeving van Eindhoven Rock City? Deze mannen dweilen als een stel bezetenen over het podium, terwijl in de tent de vuisten en masse gebald de lucht in gaan op de songs die nog het meest doen denken aan een band als Dog Eat Dog, maar dan een stukje strakker. Klasse band!

Voor Navarone is dit het zoveelste festival deze zomer, en dat is te zien. De band is strak als altijd, maar brengt hun gelikte classic rock show toch net iets te plichtmatig, net als Navarone’s cover anthem Whole Lotta Rosie. Maar geen haan die er naar kraait, bewijzen ook de lachende gezichten op het veld.
Van plichtmatigheid is geen enkele sprake bij Green Lizard Ft. Rudeboy. De broertjes Tjon Ajong en hun kompanen, plus oud-Urban Dance Squad voorman Rudeboy, die tegenwoordig aanvoerder is van het onvolprezen The Cold Vein (ga ze checken), gaan als een wervelwind te keer. Zij brengen een set vol covers van Nirvana (o.a. ‘Heartshaped Box’ en ‘Lithium’), Alice In Chains (‘Them Bones’), Smashing Pumpkins (‘Bullet With Butterfly Wings’) en Beastie Boys’ classic ‘Sabotage’, waarbij er – met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid – rond Lierop een lichte aardbeving gemeten moet zijn. Het meest opzienbarend is het flinke pak Urban Dance Squad covers waarmee de band voor de gelegenheid voor de dag komt. Want wat blijven songs als ‘Fast Lane’, ‘Good Grief’ en ‘Demagogue’ jaren na dato moeiteloos overeind. Meer van dit graag!

Minder opzienbarend is de Amerikaanse bluesrocker Andy Frasco. De beste man doet wat hij moet doen, werkt hard, maar het kwartje wil maar niet helemaal vallen in de overvolle tent. Het is niet slecht, maar vooral niet bepaald indrukwekkend wat Frasco vandaag laat zien. Een band die altijd hard werkt is het eveneens Amerikaanse Pennywise, met hun typische California punkliedjes. Het is even inkomen om een stel vijftigplussers hartstochtelijk liedjes te zien brengen over tienerleed en de problemen die sinds jaar en dag deze aardbol teisteren, maar voor wie zich daar overheen kan zetten, ontpopt zich gaandeweg een heerlijk uurtje vol punkpop klassiekers. Het veld voor het hoofdpodium is afgeladen, en de moshpit die al snel ontstaat, gaat weliswaar bij de niet al te jonge fans (om het voorzichtig uit te drukken) de volgende dag voor ondraaglijke pijntjes zorgen, maar ondanks het begrijpelijke gebrek aan urgentie is Pennywise anno 2019 nog steeds een band om rekening mee te houden.

Iets wat niet bepaald gezegd kan worden van The Darkness, dat onder leiding van Justin Hawkins met een nieuwe tour en album onder de arm probeert een nieuwe start te maken. Het laat eigenlijk al binnen tien minuten zien dat dit plan weinig kans van slagen heeft. The Britten klinken hopeloos gedateerd, en de bijval vanuit de tent kan dan ook niet anders te verklaren zijn dan door het groeiende alcoholpercentage van de festivalbezoekers. Dat alcoholpercentage komt uitstekend van pas bij Heideroosjes (waren die niet gestopt?), dat de vrijdag mag afsluiten en in ruim een uur het feestje afmaakt met eenvoudige, maar o zo doeltreffende punkliedjes. Zanger Marco Roelofs en zijn bandmaatjes kunnen het nog steeds, en sluiten de vrijdag van dit wederom erg fijne feestje in Lierop af.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén