Het online magazine voor eigenwijze muziek

Korfbal viert release van hun eerste volwaardige plaat in Rotown

Tekst: Wim du Mortier
Foto’s: Bente van der Zalm

Niets lijkt er meer mis te kunnen gaan, alles is op een feestje voorbereid. Rotown trapt een nieuw seizoen af en deelt een uur lang gratis bier uit en supergroep in de Nederlandse popscene Korfbal komt het allereerste optreden doen om de release van hun allereerste echte volwaardige plaat te vieren. En dat laatste verdient gevierd te worden want tsjonge, wat een leuke plaat is dat geworden. Precies wat je verwacht van een kruising tussen The Homesick en Canshaker Pi: losbandig enthousiasme en tomeloze energie gepaard met intelligent liedschrijverschap en hoor toch die prachtig in elkaar verweven gitaarpartijen!

Maar voor we ons kunnen laven aan die tonen uit de Fender Telecasters van de noorderlingen, krijgen we als opwarmer de Schotse band Yung KP op het podium. ‘We komen hier om een potje punk te spelen’, kondigen ze aan, en dat doen ze. Het trio dat in de eerste nummertjes nog een slappe afspiegeling van een rock ’n roll-bandje lijkt te zijn ontpopt zich gaandeweg tot een soepel spelende machine die meer in zijn mars heeft dan alleen een potje beuken. Behalve simpele cliché rock komen er nummers langs die doen denken aan de anarchistische punkrock van een band als Minutemen. De gitarist valt op door zijn knappe subtiele spel en het speelplezier van de drie spettert van het podium. Yung KP komt uit Glasgow en rekent in het liedje Artschool af met dat opleidingsinstituut in hun woonplaats. Ze vertellen tussen neus en lippen dat die school in korte tijd twee keer is afgefikt. En dat Brad Pitt een fors bedrag heeft geschonken voor de herbouw van het monumentale gebouw. Zeer tegen de zin van deze drie leerlingen kennelijk: ’Fuck Brad Pitt’. We checken even de feiten en verdomd, het verhaal klopt.

Dan beklimmen Jaap van der Velde, Marnix Visscher, Jesper Vos en Leon Harms het podium. Fans verzamelen zich dicht bij het podium en lachen hun helden tegemoet. Zonder te dralen steekt Korfbal van wal en speelt een set met opvallend veel nummers van hun eerste ep Hitkrant. Ze sluiten nota bene ook af met publieksfavoriet ‘Attak’. Korfbal start sterk. De band munt uit in het strakke spel en de mooi in elkaar draaiende gitaarpartijen. Kenmerken die goed vertegenwoordigd zijn op die nieuwe plaat die zij vandaag komen presenteren. Marnix Visscher meldt bijna plichtmatig dat Special Agent vandaag het levenslicht ziet. Of eigenlijk vorige week al. En hij verontschuldigt zich dat de platen al op zijn, maar je kunt natuurlijk wel een t-shirt kopen. En voort gaat de band en kiest een set waarin steviger uptempo nummers de hoofdmoot vormen. Daar lust een deel van het publiek wel worst van. Die komen om een feestje te vieren en vormen dus bij de eerste de beste gelegenheid een klein maar wild pitje. 

De gelegenheidsformatie speelt de nodige nummers van de nieuwe plaat maar kiest ook daarbij vooral voor de wat steviger nummers. De subtiliteit die je op die plaat goed hoort, gaat daarbij wat verloren. Tot Visscher de boel stillegt en ons vertelt dat nu een ‘ballad’ volgt, voor de dames…. en ook de mannen natuurlijk. Korfbal mag hele dagen ballades spelen. Dan komt dat ragfijne samenspel van Visscher en Van der Velde ijzersterk naar voren. Dan is er ruimte en lucht in de muziek. Dan hoor je het subtiel spelen met het ritme, het prachtig hangen in de tel. Dan hoor je het geoefende liedschrijverschap. Ja, dan hoor je wat die vermeende supergroep uit de Nederlandse indiescene allemaal kan. 

Van Special Agent speelt Korfbal bijvoorbeeld het puntige liedje ‘Sleep’. En ze doen het soepel, geoefend, bijna routineus. Ze gaan op in hun eigen wereld, in hun eigen muziek. De vier uitmuntende muzikanten doen geconcentreerd hun werk. De drummer speelt alsof zijn leven ervan afhangt en zie je genieten. Er wordt knap gespeeld, er is geen speld tussen te krijgen. En dat wordt door de zaal goed ontvangen. Maar wat vanavond toch opvalt is dat dat feestje in de zaal niet lijkt te worden gedeeld op het podium. En als de band het al ervaart als een feestje, dan nemen ze hun fans daar vanavond niet echt in mee. Alsof ze niet letterlijk, maar wel figuurlijk met de rug naar de zaal staan. Het geeft de indruk dat Korfbal in Rotown zelf een beetje vergeet te vieren dat ze een prachtige plaat hebben gemaakt die iedereen nu eindelijk kan horen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén