Het online magazine voor eigenwijze muziek

Ontspannen Amber Run in de Melkweg- backstage verslag

Tekst en foto’s: Tess Janssen

Fans van Amber Run hebben enige tijd moeten wachten. Eind 2018, na de release van de EP The Assembly, bracht de band opeens een nieuwe single uit. ‘Carousel’ was de teaser voor het derde album. Al snel werd duidelijk dat een nieuw album echter pas in 2019 zou verschijnen. Leuk om te weten: Utrechtse producer Roy van Rosendaal deed de pre-productie van de nieuwe plaat. Ondertussen zijn we alweer een jaar verder. Amber Run keerde vorige week terug naar Melkweg als voorloop op de release van het album, dat aanstaande vrijdag uitkomt.

Zelfs na een hele dag promo en pers is de band in goede doen. Wanneer we Melkweg backstage binnenkomen, is de vocale warming up al begonnen. De hele band doet hier aan mee, want enkele nummers op de setlist worden gedragen door harmonieën. Ondertussen is er genoeg tijd en ruimte voor grappen en grollen en ook met de warming- up wordt geïmproviseerd en gekeet.

Nadat Fatherson het publiek heeft opgewarmd, opent Amber Run met ‘Neon Circus’ van de nieuwe plaat. Het zet de toon voor een sterke set waarin ruimte is voor veel gitaar, de harde, lange vocalen van frontman Joshua Keogh en bekende nummers zoals ‘Fickle Game’ en ‘Pilot’ voorbij komen. Opvallend, of misschien ook wel niet, is het gebrek aan nieuwe nummers. De set is een gebalanceerde mengeling van nummers van het eerste en het tweede plaat, met een stuk of vijf nieuwe nummers.

Halverwege de set vertelt Keogh dat ze de dag eerder op 3voor12 speelden. Een beller, een meisje vooraan in de zaal, mocht een verzoeknummer doorgeven. Dit was juist het nummer waarvan Keogh heeft gezegd dat nummer nooit meer live te willen spelen. Evenzogoed zet Keogh de eerste noten van ‘Amen’ in, een emotioneel nummer met alleen de stem van Keogh en zijn gitaarspel. Het publiek is voor de verandering muisstil. Wanneer het nummer ten einde komt, breekt er na een korte stilte een verdiend applaus en geroezemoes uit. Of aanwezigen onder de indruk, ontroerd of eindelijk wakker zijn, blijft de vraag, maar het is wel het moment op de avond dat het publiek eindelijk helemaal achter de band staat. Het vijftal had dit blijkbaar nodig, want na een enkeling in het publiek te hebben getroost, gaat de band zelf ook eindelijk goed los.

Het publiek wordt nog getrakteerd op nieuwe nummers, zoals ‘What Could Be As Lonely As Love’, de laatste single. De band zegt gedag, maar komt uiteraard terug voor een toegift. “Sorry, we hebben tegen jullie gelogen,” grapt Keogh, “We gaan nog niet weg, we doen nog een paar nummers. Morgen staan we in Brussel. Dan maken we deze grap niet.” ‘Haze’ wordt ingezet, een nummer dat bijna helemaal gedragen wordt door vijfkoppige harmonieën. De band laat zien veel in zijn mars te hebben en speelt goed en gebalanceerd. Het gehele optreden gaat van rock naar zacht, laat de vocale range van alle bandleden horen, maar biedt ook de muzikale ruimte die de band voor zichzelf heeft gecreëerd. Waar het album For A Moment I Was Lost nog zwaar kon zijn, lijken de mannen evenwicht te hebben gevonden tussen de eerste en de tweede plaat. Het resultaat is een derde album; een album waar de bandleden extreem trots op zijn. Het is met die reden dat de band ontspannen, maar stevig op het podium staat.

Na afloop van het optreden is er de tijd om af te koelen en terug naar aarde te keren. Die rust is echter wel van korte duur: Keogh heeft nog maar net gemopperd over dat ene nummer dat hij niet lekker inzette of hij is al onderweg naar de merch-stand waar hij met heel veel geduld alle fans aanspreekt. Henry Wyeth verkondigt dat hij vindt dat zijn solo er uit moet. “Daar zit echt niemand op te wachten,” zegt hij. “Haal het er uit en dan doen we ‘Good Morning’. Oh, en haal ‘Spark’ er ook uit, ik vind dat zo’n stom nummer.” Gitarist Michael Blackwell is ondertussen iedereen aan het ondervragen of de momenten dat hij naar voren stapte niet teveel waren. “Ik hoef niet alle solo’s naar voren. Gewoon een paar, maar alleen op de goede momenten. Wat vond jij, was het zo goed?” Tom Sperring lijkt zich nergens echt over te bekommeren en aanschouwt het geheel vanuit zijn stoel, een Irish coffee in de hand. De mannen zijn zeer te spreken over het eerste optreden van de tour en kijken met enthousiasme uit naar de komende tien weken.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén