Het online magazine voor eigenwijze muziek

Waltzburg: We voelden ons net de Beatles

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Vrijdag verschijnt Cut The Wire, het debuutalbum van Waltzburg. De band legde een heel traject af, vanuit Nijmegen, via Popronde, Noorderslag en Sziget en EP Latest News, naar uiteindelijk deze plaat. CHAOS sprak met toetsenist/ bassist Joost Klapmuts over de totstandkoming van het album, over groeien en loslaten.

Vrijdag ligt jullie plaat eindelijk in de winkel. Hoe voelt het?
Joost: Eigenlijk wel relaxed. De plaat is al een tijdje geleden opgenomen en we werken hier nu  meer dan een jaar naar toe. Alles is gewoon af, het artwork is er, het album is gedrukt, hij wordt verspreid, we doen nu interviews. We kunnen er niet veel meer aan doen, dat gevoel heb ik heel erg. Ik vind het mooi en goed gedaan en ik ben blij met alles. Spannender vind ik die releaseshows die er aan komen, omdat we daar nog wel wat aan kunnen doen. Daar moeten we nog voor repeteren, dan moeten we op dat moment nog goed spelen.  

Het album hebben jullie al een tijd geleden opgenomen. Kun je daar iets over vertellen?
Het is een paar jaar geleden opgenomen in Kytopia, bij Simon Akkermans in de studio. We zijn daar met 25 nummers naar toe gegaan en hebben dat in een proces van drie maanden totaal omgevormd tot de plaat die het nu is: Cut The Wire. Het was echt een samenwerkingsproces tussen de band en Simon, als producer. Hij heeft ons de tijd en de ruimte gegeven om de ideeën die we hadden goed te kunnen uitwerken. Dat hij zoveel vertrouwen in ons had om zo’n tijd met ons te gaan zitten om het uit te werken, was heel bijzonder. Het voelde als een heel mooie kans die maar weinig mensen krijgen.

Hoe zijn jullie bij hem terecht gekomen?
We moesten iemand zien te vinden die snapt dat het songs moeten blijven We wilden iets maken dat ‘eigen’ klonk, waarbij de sound en de mix een verlengstuk zijn van van de muziek, zodat het niet alleen een registratie is, maar dat we het naar een hoger niveau tillen. We moesten iemand zien te vinden die snapt dat het songs moeten blijven, zodat het luisterbare en toegankelijke liedjes zijn, maar die het tegelijk genoeg diepgang geeft zodat het niet platte popmuziek wordt. Dan kom je snel bij de grotere producers uit en daarvan zijn er niet zo heel veel in Nederland. Simon was er daar één van. Wij vonden de plaat die hij met Bombay had gemaakt heel goed, dus we hebben hem gemaild. Vervolgens zijn we een dagje gaan proefdraaien; één nummertje voor een deel gedaan. Toen bleek het goed te klikken en werden we allemaal enthousiast. In het najaar zijn we toen begonnen met demo’s heen en weer sturen, feedback krijgen en weer verder werken. Het was niet een continue opnameperiode, zowel hij als wij deden ook dingen tussendoor. 

Hoe was het om Kytopia te werken?
Voor ons was dat echt een droom. Kytopia bood veel muzikale mogelijkheden en ook de omgeving was heel cool. In het begin voelden we ons een beginnende band, maar opeens hadden we een heel serieuze plek waar we echt konden werken. Het was weer eens anders dan de oefenruimtes in Nijmegen, waar je gewoon met de bluesband van je vader zat. Inhoudelijk was het vet, want we konden opeens full time muziek maken. Natuurlijk moesten we allemaal wel vrij nemen van studie en school, maar we hadden even de mogelijkheid -alsof we de Beatles waren- om elke ochtend naar de studio te gaan en daar de hele dag te werken. En dat week aan week, dat is gewoon mooi.

Daar groei je als band ook van.
Ja, heel erg, en het materiaal groeit er heel erg van. Het is heel fijn om nog fouten te kunnen maken in de studio. Normaal kan dat eigenlijk niet als je in een studio zit. Dan denk je wel drie keer na voordat je iets gaat proberen, want dat kost allemaal tijd en geld. Dit kost natuurlijk ook geld, daar niet van. Maar we voelden niet zo veel druk.
We hebben geleerd om bij dit album vanuit het materiaal te gaan werken. Dat waren we helemaal niet gewend, we planden het liefste alles. Het is wel goed om een idee te hebben, als je begint, maar uiteindelijk loopt het gewoon en als het iets anders wordt, dan moet dat ook gewoon kunnen. Dan merk je wel of het goed genoeg is of niet. Tijdens het proces liever niet, want het is niet zo goed om continue te beoordelen als je nog bezig bent. 

Als het materiaal zijn eigen weg gaat, dan is het eindresultaat op het album misschien heel anders dan hoe je er mee de studio in ging. Kun je daar een voorbeeld van geven?
Soms zijn liedjes krachtiger als ze zachter of ingetogener worden gespeeld
Battered’ was echt zo’n episch rocknummer voordat we daar de studio mee in gingen. Dat is helemaal afgebroken tot een groovy new wave-achtig-nummer. We speelden daarin hard en groot omdat we het heel krachtig wilden maken. Soms zijn liedjes krachtiger als ze zachter of ingetogener worden gespeeld en dat is ook een beetje met ‘Battered’ gebeurd. Die is wat introverter geworden in deze uitvoering, waardoor juist de boodschap sterker overkomt. Dat is bij meer nummers gebeurd, ze zijn over het algemeen kernachtiger en korter geworden. We hadden altijd het idee dat een extra gitaarloopje dan heel erg nodig was. Maar als die er uitging, dan liep het eigenlijk veel beter. Het was een beetje eindredactie werk.

Hoe anders is Cut The Wire dan de voorgaande EP?
De EP Latest News is wel lichter dan Cut The Wire. Op de tweede kant van Cut The Wire wordt de energie bij ‘Calm Down’ en ‘Battered’ best duister. Niet dat het echte emo-muziek wordt, maar het is ook niet alleen maar het springerige van ‘Neon’ en ‘So Long See Ya’. Het is wel gek, want het komt uit dezelfde sessie; die EP die rond Sziget uitkwam en dit album. Voor ons is het eigenlijk allemaal een deel van één plaatje, van een geheel aan muziek. Nu hebben we eindelijk het idee dat we het hele verhaal kunnen vertellen, we kunnen alles laten horen waar we al die jaren mee bezig zijn.

In welk nummer van het album horen we jullie ontwikkeling het beste?
‘Friends’, ‘Exhale’ en ‘Eyes Shut’ zijn drie nummers die wel heel erg studioproducten zijn. Live stelden die nummers nog niet zo veel voor en ze zijn in de studio geworden tot wat ze nu zijn. Bij ‘Exhale’ was die ontwikkeling letterlijk van een couplet en een refrein dat we hadden, naar een heel nummer. Bij ‘Friends’ is het erg de sound. Daar zit helemaal geen basgitaar meer in, alleen bassynthesizers en percussie. Dat zijn dingen die je eigenlijk alleen in de studio verzint, omdat dat iets moet toevoegen. ‘Eyes Shut’ is alleen opgenomen als basistrack, als een soort folknummer, met Menno die gitaar speelt en zingt. Voor de rest zijn het alleen samples uit de studio van heel veel instrumenten die daar rond slingerden in Kytopia. Van veel instrumenten die op het album staan, weet ik niet eens de namen. In ‘Gotor’ zit een trapharmonium. Ik had dat nog nooit gespeeld en meteen op de eerste dag dat ik moest opnemen moest ik dat bespelen. Dus ik als een gek op dat ding trappen. Er zijn nog beelden van, dat ik me helemaal kapot trap en iedereen ernaast zit te lachen, omdat ik zo aan het puffen ben. 

De albumhoes is ook heel fraai. Kun je vertellen wat daar achter zit?
Ja, ik ben er ook heel blij mee. Het is een digitale collage van vele afbeeldingen. Eigenlijk zijn het heel veel eastereggs uit de afgelopen jaren van de band. We waren op zoek naar een manier om alle verschillende invloeden en ervaringen een beetje visueel te vangen. Wat het meest in het oog springt is het centrale figuur, die huilende mannetje. Dat is het logo dat we al zo’n twee jaar gebruiken. Ook staat er een hondje onder de jas. Die hond noemden we Fritsy en die hoorde bij de Airbnb die we in Budapest hadden, toen we op Sziget stonden. Zo zitten er meer van dat soort dingen in. Hij is gemaakt door Madse Krivokutya, de broer van zanger Menno, die ook al de video voor ‘Friends’ heeft gedaan. Hij is onze vast vormgever.

Een paar maanden geleden besloot jullie bassist Luc Schmitjes om te stoppen met Waltzburg. Hoe is het gelukt om de draad weer op te pakken?
Ja, dat was echt een break-up. Het was pijnlijk en we hadden er die week dat het speelde allemaal buikpijn van en liefdesverdriet dat we niet met elkaar door konden gaan. Maar ik ben blij dat we nu door kunnen en de plaat kunnen releasen. We hebben Luc niet vervangen en zijn met zijn vijven verder gegaan. Dat geeft nu meer ruimte om de nummers live opnieuw uit te vinden. We zijn blij dat we gewoon door kunnen en niet te lang in crisis hoeven te blijven zitten. Luc is er natuurlijk ook gewoon bij met de release, dus dat is cool. Uiteindelijk is het een goed verhaal hoe we het hebben opgepakt en hebben afgesloten.

Waltzburg is live te zien:
17-10 Merleyn, Nijmegen (Releaseshow)
25-10 V11, Rotterdam
31-10 EKKO, Utrecht
02-11 Simplon, Groningen
07-11 Paradiso, Amsterdam

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén