Het online magazine voor eigenwijze muziek

Re:specting The Classics #2: The Beach Boys – Pet Sounds

Elke maand bespreekt Fabian Hofland een legendarisch album met de kennis van vandaag

Pet Sounds is op diverse fronten een meesterwerk. De productie, door Brian Wilson zelf, is revolutionair en er werden instrumenten en andere voorwerpen gebruikt die nog nooit in de popmuziek waren voorgekomen. Aanvankelijk werd het album wat kil ontvangen door recensenten en fans, maar het heeft over de jaren zijn sporen verdiend en wordt nu alom gezien als een mijlpaal en hoogtepunt uit de popgeschiedenis. Maar nu is de vraag: hoe goed is het echt?

De Muziek

Na een hele rij kort op elkaar volgende surfplaten, stopte Brian Wilson om met de rest van de band mee te touren en stortte hij zich een jaar lang op het maken van ‘Pet Sounds’. Dit album moest “het meest progressieve pop album aller tijden” worden. Hij legde de lat hoog en ging daar uiteindelijk zelf aan onderdoor. Het is niet alleen een progressieve, maar vooral een hele inventieve plaat geworden. Naast de Beach Boys spelen er maar liefst 47 muzikanten op het album en dan heb ik de strijkers nog niet meegeteld. Veel van die muzikanten maakten deel uit van The Wrecking Crew, mede door de documentaire inmiddels een beroemde club sessiemuzikanten die op teveel albums en hits hebben gespeeld om op te noemen. Brian Wilson had hele composities in zijn hoofd en wist van elk instrument precies wat het moest spelen en hoe hij het wilde laten klinken. Dit bleek een enorm tijdrovend proces en maakte Pet Sounds tot een van de duurste platen ooit gemaakt. De muziek is diepgeworteld in de vocal harmony groepen van de jaren 40 en 50. Dit gecombineerd met invloeden uit de jazz en klassiek, gepaard met de rock ’n roll van onder andere Buddy Holly, gaf The Beach Boys hun onmiskenbare eigen geluid.
Er zijn voldoende hoogtepunten zoals de warme bastonen en algehele donkere sfeer van ‘Let’s Go Away For Awhile’, wat zo een Dusty Springfield-nummer had kunnen zijn, of het uptempo ‘I Know There Is An Answer’, met zijn ijzersterke opbouw en constante veranderingen van instrumentatie. Daarnaast zijn er natuurlijk de tijdloze klassiekers; het ontzettend openhartige ‘I Guess I Wasn’t Made For These Times’, met daarin het eerste gebruik van een theremin in een popliedje, en de oorspronkelijke B-kant (of dubbele A-kant zo u wilt) ‘God Only Knows’, wat geen verdere uitleg behoeft lijkt mij. Als laatste wil ik de instrumentale titeltrack nog benoemen die bijna de hele trukendoos opentrekt, met zijn excotica ritmes, surfgitaar, harpischord, strijkers en god weet wat nog meer.
Daar tegenover staan nummers die wat simpel of sober zijn, zoals ‘That’s Not Me’ dat bijna alleen maar door Mike Love wordt gezongen en waar muzikaal weinig gebeurt, het beetje zeurderige en muzikaal erg kerst-ige ‘You Still Believe In Me’ en ook het zeemansliedje ‘Sloop John B’, bewerkt van de versie van The Kingston Trio, voelt met zijn “I Wanna Go Home”-refreintje wat kinderlijk aan. Verder is niet alles op deze plaat een afscheid van de surfnummers uit de begintijd en zou ‘Wouldn’t It Be Nice’ best een oudere compositie kunnen zijn die eerder platen niet gehaald heeft.

De Productie

De vocale gelaagdheid en de harmonieën waren het belangrijkste onderdeel voor Brian Wilson. De muziek werd opgenomen op een 4-sporen recorder om vervolgens naar CBS Columbia Square te gaan, op dat moment de enige studio met een 8-sporen recorder. De muziek zette hij daar op één spoor, gebruikte zes sporen om alle vocalen op losse sporen te kunnen zetten om het zo precies mogelijk te kunnen afstemmen. Het achtste spoor was voor extra geluiden, zoals dierengeluiden, strijkers of (jawel) nog meer vocalen. Er werden wat trucjes van Phil Spector geleend en het verhaal gaat dat de titel van het album mede gekozen is omdat het de initialen deelt met de even beroemde als beruchte producer. De bassen waren vaak een combinatie van een elektrische- en een contrabas om het geluid voller en dieper, maar vooral ook uniek te maken. Je zou een heel boek kunnen schrijven over alleen de opnamesessies en de productie van dit album, maar het moge duidelijk zijn dat de productie perfect is. Alles klinkt zoals het moet klinkt. Het leeft, het ademt, het ronkt. Het heeft veel tijd en geld gekost, maar het is iedere seconde en cent waard geweest.

Het Oordeel

Brian Wilson heeft letterlijk alles in deze plaat gestopt wat hij had. Al zijn inspanningen hebben ervoor gezorgd dat ‘Pet Sounds’ een van de ijkpunten in de popgeschiedenis is. Of dit het meesterwerk is dat hij voor ogen had is de vraag, maar zijn toewijding, minutieuze aanpak en visie is tot op de dag van vandaag een inspiratie voor veel muzikanten en opende een hele nieuwe wereld, zowel in de studio als daarbuiten. Maar ondanks al die instrumenten en alle goede bedoelingen ten spijt, klinkt de plaat bij vlagen toch als wat veel van hetzelfde. De instrumenten die de boventoon voeren, veelal de toetsinstrumenten, en de herhaling van bepaalde harmonietrucjes, zorgt voor te veel eenduidige songs. Brian Wilson wilde het album, en de manier van nummers maken, helemaal opengooien, maar het album sneuvelt hier en daar juist door tunnelvisie. Een aantal van de mooiste nummers ooit gemaakt, zijn afkomstig van dit album (‘I Guess I Wasn’t Made For These Times’ en ‘God Only Knows’) en het is een huzarenstuk op het gebied van instrumentatie en productie, maar een perfect album is het allerminst.

7/10

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén