Het online magazine voor eigenwijze muziek

LIFE: Als wij op het podium staan, dan víeren we de muziek

Tekst: Susanne van Hooft

Het rauwe en relatief arme Noord-Engeland heeft al veel mooie muziek opgeleverd, zoals van Arctic Monkeys, Bring Me The Horizon en recentelijk Sam Fender. Vergeet niet de politiek en maatschappelijk geëngageerde alternatieve rock van LIFE hierbij in één adem te noemen. De invloed van de regio is goed te horen op ‘A Picture Of Good Health’, dat recentelijk uitkwam. CHAOS sprak zanger Mez Green aan de telefoon, vlak voor het uitkomen van het album. Aanleiding was niet alleen de nieuwe plaat, maar ook het feit dat de band op de tweede editie van Left Of The Dial, het Rotterdamse showcasefestival, speelt.
Gefeliciteerd met het album ‘A Picture of Good Health’. Ik heb begrepen dat de nummers al lang geleden zijn opgenomen.
Mez: Het album is in vier weken tijd opgenomen, maar dat was al in september vorig jaar. Toch voelt het als gisteren. We hebben het zo druk sinds die tijd, continue op tour en promoten van singles die al van het album zijn verschenen. Het voelt niet als lang geleden, en tegelijk ook weer wel. Dat is geen geweldig antwoord, haha.

De liedjes hebben zich zeker weer aardig ontwikkeld tussen de tijd dat ze zijn opgenomen en nu.
Toen we terug luisterden, beseften we hoe we ons hadden ontwikkeld Best wel. Toen we de studio in gingen waren alle nummers nieuw. Het nummer ‘Don’t Give Up Yet’ schreven we zelfs in de periode dat we in de studio aan het opnemen waren. Toen we terug luisterden, beseften we pas hoe we ons muzikaal hadden ontwikkeld. Met het album wilden we wat meer experimenteren. In plaats van dat we over een vast ritme speelden, hebben we ons ritme laten leiden door looptracks en verschillende geluiden. Daarmee wilden we de muziek wilder, experimenteler en alternatiever maken. Tekstueel is dit album veel persoonlijker geworden. We kijken nu veel meer naar onszelf, terwijl we bij ons debuutalbum ‘Popular Music’ meer de grotere problemen in de wereld beschreven.

Was het een bewuste keuze om het album persoonlijker te maken?

(c) Fox on the run

Dat was niet echt een keuze. Mijn broer Mick en ik schrijven over wat er om ons heen gebeurt. Dat deden we bij het eerste album en nu ook weer. Maar de nummers van dit album zijn in een veel kortere periode geschreven, binnen zes maanden tijd. Veel van de inspiratie kwam voort uit de persoonlijke omstandigheden van dat moment van ons allemaal, maar vooral mijn situatie was bepalend. Er kwam een einde aan mijn relatie, ik vertrok naar een ander huis, werd alleenstaande vader, leefde zo’n beetje alleen met mijn zoontje. Dus de nummers werden persoonlijker, over dat je je soms geïsoleerd voelt en worstelt met bepaalde aspecten van het leven. We hebben het vaak over mentale gezondheid, maar ook over beseffen hoeveel je van iemand houdt. En uiteindelijk gaat het over hoop en het vinden van een thuis.

Dat klinkt als zware tijden, die zijn goed terug te horen in de liedjes. Soms klinken de liedjes bijna hysterisch vrolijk, maar er is altijd een donkere ondertoon. Soms lijkt het bijna cynisch. Klopt dat?
Veel nummers hebben bijna een element van humor, terwijl de toon van het album serieus en donker is. Zeker wanneer de nummers over politiek gaan. We zijn echt bezorgd over waar de wereld op dit moment naar toe gaat. Niet alleen de ramp van de Brexit, maar de hele wereld lijkt in extremisme te veranderen. Het album is somber, maar we vergroten de ellende uit, zodat het bijna humoristisch, maar ook toegankelijk wordt.

Vertegenwoordigt dit album hoe jullie in het leven staan?
Het album laat heel goed zien hoe we tegen de dingen aan kijken. Het is ook een manier om er mee om te gaan, hoe we informatie tot ons nemen en hoe we tegen relaties aankijken. Het weerspiegelt zeker wie wij als individu zijn, maar ook wie wij als band zijn.

Drie bandleden werkten bij Warren, een jeugdproject in Hull, als jongerenwerker. Heeft dat jullie muziek beïnvloed?
Net deze week heb ik mijn full-time werk in een jeugdcentrum afgesloten. Tot nu toe werkte ik nog naast het spelen in de band. Dat was wel een bijzonder moment, dat we zo hard hebben gewerkt om hier te komen en dat we nu onze full-time banen opzeggen en dat de band nu een full-time werk wordt. Maar ja, we werkten in een jeugdcentrum in Hull. Iedereen onder de 25 kan daar naar toe. Er wordt gratis hulp, seksuele voorlichting, voorlichting over drugs geboden, maar ook muzikale scholing. Er zijn veel problemen in Hull, het is een arme regio. Dus we proberen de mensen die het nodig hebben te helpen. Vooral de jongeren worden vaak vergeten. Het werk daar heeft ons ongetwijfeld gevormd in hoe we klinken, hoe we schrijven, wát we schrijven. We zien daar vaak vanuit de eerste hand hoeveel ongelijkheid en onrechtvaardigheid er is. Het is de wereld waar we in woonden, dus het heeft ons gemaakt tot wie we nu zijn en waar we in geloven.

Ben je dan cynisch over het leven?
We zijn heel trouw aan onszelf en ik denk het dat is wat je hoort op het album Nee, niet cynisch. Het leven is het belangrijkste dat er is. We willen alleen dapper en eerlijk zijn over wat we vertellen. We hebben niet echt filters, dus als het als cynisch overkomt dan is dat misschien zo omdat we ons zo voelen, op dat moment. Soms kan het overkomen als emotioneel, of als dapper, of alsof we het gewoon naar ons zin hebben. We zijn heel trouw aan onszelf en ik denk het dat is wat je hoort op het album.

Het album eindigt in elk geval met hoop.

(c) Matt Molson

Ja, absoluut. Het complete album kan misschien neigen naar somber voelen, maar uiteindelijk gaat het erom om weer hoop te vinden. Daar gaat het nummer ‘A New Rose in Love’ over. Er is altijd hoop, je vindt altijd ergens liefde. Je hoeft het alleen maar te omarmen.

Een indrukwekkend einde van het album.
Ah, dank je. Ja, dat nummer moest ook echt aan het eind, want het is een soort samenvatting van alles. Het benadrukt het en zet er een punt achter.

Een heel ander soort nummer is ‘Thoughts’. Een pakkend nummer, dat eindigt totaal anders dan hoe het begint.
Dat is één van mijn favoriete nummers op het album. Daarbij reageren we op social media en op wat het leven eigenlijk inhoudt. Voor veel mensen gaat het leven gewoon om seks en eten (grinnikt). We luisteren zelf niet eens naar wat we preken op social media. Het is een nogal cynisch nummer.

Vertel eens, waarom is Good Health eigenlijk de titletrack van het album?
Het gaat vooral om het vinden van goede gezondheid. Iedereen heeft het over goede gezondheid in het dagelijks leven, maar goede gezondheid gaat verder dan dat. We proberen positief en open te spreken over psychische gezondheid en persoonlijke problemen. We zeggen: het is oké om er over te praten en dát is goede gezondheid.

Binnenkort staan jullie op Left Of The Dial. Wat is jullie unique selling point; waarom móeten de mensen naar jullie show komen?
Bij onze muziek gaat het vooral om live spelen en onze show brengt veel energie met zich mee. We staan zo dicht bij onze muziek, dat we onszelf een beetje verliezen op het podium Wij zijn zó nauw verbonden met onze muziek; als wij op het podium staan, dan víeren we de muziek. We staan zo dicht bij onze muziek en we zijn er zo trots op, dat we onszelf een beetje verliezen op het podium. Het belangrijkste bij een optreden is het contact met het publiek. Ik geef die energie op het podium en met elkaar dichten we het gat tussen het podium en het publiek. Vooral bij nieuw publiek werken we daar hard aan, bijvoorbeeld wanneer we door Europa touren. Die barrière moet weg, en we moedigen mensen aan om allemaal onderdeel van het zelfde geheel te zijn. Zo spelen we.

LIFE speelt op 19 oktober op Left Of The Dial, Rotterdam en op 20 oktober in Cinetol, Amsterdam

(c) LIFE / PIAS

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén