Het online magazine voor eigenwijze muziek

Frankie Cosmos begint pas als vrienden zijn gearriveerd in Bitterzoet

Tekst: Wim du Mortier
Foto’s: Liz Olyslager

Er zijn bands die hun publiek bij de lurven pakken door alles op tien te zetten en gelijk energiek te keer te gaan. Er zijn ook bands die je bijna schoorvoetend hun wereld in verleiden. Frankie Cosmos behoort tot die laatste categorie.

Na een kwartiertje ga je je bijna afvragen of ze er wel zin in heeft vandaag. Greta Kline, dochter van de filmsterren Kevin Kline en Phoebe Cates én singer-songwriter in het New Yorkse collectief Frankie Cosmos. Ze begint te spelen zonder misbaar, staat vrijwel continu met haar ogen dicht en herhaalt tussen de nummers door enkel op monotone en ogenschijnlijk ongeïnteresseerde toon dat zij dus Frankie Cosmos zijn. Haar muzikanten stralen ook al niks uit. Op de drummer na dan die er af en toe nog eens flink op los mept en aan wiens gezicht nog een beetje beleving valt af te lezen. De toetseniste let alleen op Kline en de bassist… Tsja, die bassist kijkt alleen uitdrukkingsloos naar zijn snaren en verroert zich nauwelijks. Nee, Frankie Cosmos maakt geen verpletterende indruk de eerste paar liedjes.

Hoe moet dat, een band rond een singer-songwriter met een ijle stem die, zo lijkt het, geen volume kan maken. Frankie Cosmos heeft er een oplossing voor gevonden. Oordoppen hebben we vanavond in Bitterzoet niet nodig. De backline staat op een aangenaam zacht volume en de drummer moet proberen geluid te krijgen uit een floortom bedekt door een mishandeld t-shirt en een snare met daarover een dikke sweater gedrapeerd. Maar het moet gezegd; het werkt. Kline’s zachte kwetsbare zang is goed verstaanbaar en zo zijn we er getuige van dat ze heel zuiver de tonen raakt en de samenzang klopt. Allemaal heel netjes binnen de lijntjes.

Dan kijkt Kline de zaal in en vraagt of haar vrienden wel zijn aangekomen. “Kunnen jullie even je hand omhoog steken alsjeblieft…” Twee kreetjes klinken en op twee plekken in de zaal laten vrienden van Kline weten dat ze heelhuids zijn gearriveerd. “Ahh, dan kan ik me vanaf nu focussen op het spelen,” verzucht de frontvrouw en daarna slaat ze om als een blad en wordt er leven in het optreden van de slaapkamerpopband geblazen. Kline maakt grapjes over het contrast tussen een zwoel en sexy liedje en haar plompe kleding, een lach verschijnt en er ontstaat chemie tussen de zaal en de artiest. Alles draait om de persoonlijkheid van Kline waarvan we nu iets te zien krijgen. Een beetje verlegen, een beetje brutaal, bescheiden, lichtvoetig, zachtaardig. En het publiek is vanavond van hetzelfde snit. Het is vooral stil en aandachtig. Vol bewondering wordt elk liedje opgezogen, hoogstens in enthousiasme vergeet een enkele fan zich en giechelt op een ongepast moment. Er wordt het hele concert voorzichtig en een beetje ingetogen meebewogen en naar mate het concert vordert en oudere favoriete nummers worden gespeeld hoor je vaker dat fans meezingen; veelal lichte naïef klinkende meisjesstemmen, net als die van Kline.

Frankie Cosmos zuigt je zo langzaam hun wereld binnen. Met steeds meer beweging op het podium en pittiger liedjes. Langzaam begint de melancholie te werken en valt de presentatie en het repertoire op zijn plek. Vrolijk hoogtepunt is het verschijnen van twee gastmuzikanten op het podium. De Haagsche zusjes Joana en Leonie Schneider van DC Schneider zingen een potje mee terwijl Kline op de grond gaat zitten en zichtbaar geniet van de door haar georkestreerde verrassing. “Hebben jullie nog nooit van DC Schneider gehoord? Dat komt dan nog!”

Helemaal los als comédienne is Kline als ze de zaal uitlegt dat ze in Bitterzoet niet even in de coulissen kunnen verdwijnen zodat het publiek kan smeken om een toegift. “Dus heb ik het zo bedacht dat we nog twee liedjes spelen en dan nog twee als toegift en daarna is het dan echt afgelopen. Oke? Dat we even op dezelfde pagina zitten.” 

Frankie Cosmos redt het optreden in Bitterzoet met een indringende eindsprint met naast liedjes van de onlangs verschenen plaat Close It Quietly vooral ook ouder werk van Vessels. 22 liedjes in amper een uur tijd. Oogstrelende hoogtepuntjes zijn gevoelige nummers als ‘A Joke en Being Alive’. Maar ook als het tempo en volume wordt opgevoerd komt de heel netjes opererende band goed uit de verf. In ‘Jesse’ bijvoorbeeld en het prachtig sfeervolle indie-liedje ‘So Blue’. Frankie Cosmos blijft toch een bijzonder fenomeen; recht de zenuwbanen inkijken van Greta Kline, die van haar hart geen moment een moordkuil maakt. En dat allemaal zo ingetogen en ijselijk onaanstootgevend.

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén