Het online magazine voor eigenwijze muziek

Ook tweede dag Left of the Dial maakt verwachtingen waar

Tekst: Wim du Mortier, Dennis de Waard, Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Na een te korte nacht trokken we toch op tijd naar het centrum van Rotterdam voor de tweede dag van Left of the Dial. Deze begon vrij vroeg, omdat er verschillende zij-activiteiten te beleven waren. Hierna volgde weer een volle avond met voornamelijk herrie, de oren kregen alleen even rust als we van de ene naar de andere locatie liepen. Op deze tweede dag zagen we optredens van LIFE, Cagework, Rats On Rafts, Lumer, Gnoomes, Dominic Wolf, Stef Chura, Sonndr, Dancehall, Dirk., The Goa Express, Cassels, Imperial Wax, Micah Erenberg, The Mystery Lights

Dag twee begint op de boot met Dominic Wolf, Gnoomes en Lumer

De ideeënfabriek van Left of the Dial moet dit jaar overuren hebben gemaakt. Waarom niet de rivier op met een paar bandjes? Rotterdamser kan het toch niet, onder de Willemsbrug doorvaren terwijl je oren tuuteren van het post-punklawaai. Zo bedacht, zo geschiedde. Zo’n tweehonderdvijftig mazzelaars hadden gratis en voor niets een kaartje weten te bemachtigen voor Bands on a Boat; een rondvaart over de Maas waarbij ze dan ook nog eens kennis konden maken met drie acts. Het is toch gewoon een kadootje…. En niet zo’n misselijk kadootje ook, want de drie bands die zich er presenteerden waren ook zeker niet de minste uit de line-up van Left of the Dial.
Op het bovendek is een plek vrijgemaakt waar een bandje in lijn net kan worden opgesteld. Achter de muzikanten zie je de oevers van de Maas voorbij trekken terwijl bijna twee uur lang wordt rondgevaren. En verrassend genoeg slagen de technici erin om op deze plek voor én de bands én het publiek een prima geluid neer te zetten.
Dominic Wolf trapt af. De Engelse solist speelt op zijn gitaar mee met zijn geluidsband en brengt zo zijn in elkaar geknutselde liedjes ten gehore. Een rustig maar mooi begin. Elke act speelt maar kort en dus is de rondvaart een showcase van wat Left of the Dial vermag. Na een korte verbouwing van het ‘podium’ verrast Gnoomes uit Rusland met een stevig potje Krautrock. Het slotnummer gaat ruim 8 minuten door, brengt de opvarenden stap voor stap in een trance en bouwt mooi in volume op. De Russen stonden op vrijdagavond al op het festival en een enkeling hoor je verzuchten dat ze de kans om een volledige set van deze band te zien hebben gemist. Tsja, op deze editie is er weer gewoon te veel om te ontdekken… Dan kan het eigenlijk al niet meer stuk met Bands on a Boat, maar volgt nog de energieke eruptie Lumer. Vier snotjongens uit Hull, misschien wel de lelijkste havenstad van Engeland. Met ongelofelijke bravoure meppen ze er kort op los, de versterkers op tien, schreeuwerige zang, stuiterende ritmesectie. Baf. Heel wat bootgenoten zullen ’s nachts nog naar V11 zijn getrokken om ze nóg een keer te zien. Bands on a Boat was een festival in een notendop. Dit soort grappen moet je eigenlijk niet willen herhalen, maar misschien nog één keertje dan…(WdM)

Rotown podium voor LIFE, Rats On Rafts en stef Chura; worm is thuis voor cagework

LIFE heeft het momentum goed te pakken. Een halfjaar geleden tourden ze door Europa als support van IDLES, een aantal weken geleden is hun tweede album ‘A Picture of Good Health’ uitgebracht. In Rotown ligt het gewicht van de setlist dan ook voornamelijk op de tweede plaat, die de groei van de band uitstekend laat zien en horen. Wanneer ze openen met ‘Excites Me’ staat LIFE meteen op standje ‘aan’. Briesend en met wilde gebaren slaat zanger Mez Green zich door de muur van geluid die zijn bandleden even ziedend afvuren.

LIFE

LIFE

LIFE is een regelrechte rockmachine geworden door het vele touren en de gemaakte kilometers zijn zowel hoor- als zichtbaar. Green probeert het publiek constant op te naaien, duikt vervolgens zelf maar het publiek in om de vlam in de pan aan te steken, maar komt er net niet mee weg. Ondanks de strakke en fenomenale show is LIFE slachtoffer geworden van een veel te vroege boeking. (DdW)
Toch knap als een band zich op zo’n groot alternatief festival, kan onderscheiden. Rats On Rafts doet dit met een prettige eigenheid. Muzikaal op de tenen trippelend, begint de band aan de set. De bandleden nemen de rust om de liedjes fijngevoelig en vakkundig uit te werken. Anders dan andere bandjes die we vandaag zien en die je vanaf de eerste noot recht aankijken, vragend om een reactie, lijkt deze band vooral zeer geconcentreerd op het podium bezig te zijn. Hierdoor mengt hun energie niet direct met dat van de zaal. Mensen kijken vooral geïnteresseerd, en misschien wat afwachtend. Rats On Rafts gaat trefzeker verder, de drums en bas stuwen de muziek op. Zanger David Fagan lijkt met ingehouden woede te zingen, een mooi contrast hierbij brengt de stem van bassiste Natasha van Waardenburg. Beetje bij beetje wordt Rotown meegenomen naar de indringende wereld van Rats On Rafts. Wat een vakmanschap.(SvH)
Prachtige indierockliedjes schrijft Stef Chura uit Detroit. Haar tweede plaat nam ze op met Will Toledo van Car Seat Headrest die de band rond de Amerikaanse een ruw geluid gaf. Een optreden om naar uit te kijken dus op Left of the Dial, dat helaas door met name technische problemen in het water valt. Gedoe met kabeltjes zorgt voor hinderlijke bromtonen uit de gitaarversterker van Chura en halen de muzikanten uit hun concentratie. Als de bassist dan ook nog eens panne krijgt, raakt de charme van de perfecte liedjes met een rafelrand naar de achtergrond. Maar niet alleen panne is daar debet aan, ook de bassist kan met zijn vingers het tempo maar moeilijk volgen en dat doet hinderlijk afbreuk aan de strakheid in het spel. Als bewondering dan omslaat naar irritatie gaat ook de voortdurend overslaande stem van Chura zelf opvallen. In Rotown kiest zij voor een set met vooral hardere uptempo liedjes waarbij zij haar stem in al zijn eigenheid wel erg moet forceren.(WdM)
Het moet behoorlijk wat gestress geweest zijn voor Cagework. Door vertraging met Eurostar arriveert het drietal pas drie minuten in Vibes voordat het voor hen showtime is. Misschien dat ze hierdoor wat frustratie willen wegspelen, want Cagework start, als een massief collectief, met veel dadendrang. Uit hun instrumenten komt een mix van punk en stevige indie. Af en toe slaat de balans toe naar een muur van gitaren met weinig finesses, maar dan plotseling verschijnen er fijne melodietjes tussendoor.(SvH)

NSR altijd vol bij Sonndr, Dirk. en Cassels

Buiten staan er al rijen voor de NSR, binnen moet een beveiliger mensen weigeren de kelder te betreden, zo druk is het bij Sonndr. Een groter contrast kon er niet zijn voor de band, dezelfde middag speelden ze nog in een bowlingcentrum voor een man of twintig, nu voor een stampvolle en smerige kelder. En laten we eerlijk zijn, dat is precies waar je Sonndr moet zien. De snoeiharde garage/fuzzrock met elektronische bas lijkt op een buitenechtelijk kind van King Gizzard & the Lizard Wizard en Death Grips. Er valt goed op te moshen, maar er valt ook altijd wat te ontdekken bij Sonndr, al is het alleen al om de drummer die het geheel werkelijk fantastisch bij elkaar weet te houden. Sonndr heeft er een hoop nieuwe fans op nagehouden, en terecht.(DdW)
Dirk. bewijst wederom na een straffe show op Popmonument en Breda Barst een van de beste noisebands van België te zijn. Schreeuwlelijke pop met onweerstaanbare riffs en refreinen, vol van de pijn van het Bestaan van de Mens. De songs van het eerste album getiteld ‘album’ komen goed binnen, van het harde ‘Gnome’ tot depressie-anthem (iets wat niet zou moeten werken, maar het toch doet) ‘Fuckup’ waarbij dirk. de zaal aan het mee krijsen krijgt. “Nu iedereen zo vals mogelijk!” wordt er geroepen. Dirk. heeft Nederland na een reeks fantastische shows overwonnen. Zelfs de pijnlijke stiltes na de slechte grappen van Jelle Denturck klonken goed. (DdW)
Al voor de deur van NSR is de geluidsdruk uit de kelder bij de soundcheck van Cassels indrukwekkend. Tijd om de oordoppen goed in de gehoorgang te proppen. In de kelder is het inderdaad onverantwoord hard. Cassels is een Brits duo. En dus is het indrukwekkend hoeveel geluid gitarist Jim Beck weet te produceren. Daar heeft hij dan ook drie naast elkaar opgestelde versterkers voor: twee gitaarversterkers en in het midden een potige basversterker. Met behulp van een batterij aan effectpedaaltjes weet hij daar wel een ongelofelijk rijk scala aan geluiden uit voort te brengen. Het gitaargeluid van Cassels neigt meer naar Amerikaanse bands als Shellac of Rotterdams equivalent Feverdream. Snotjongens zijn het nog, maar hondsbrutaal en een geoliede machine. Het optreden in de kelder van NSR is door het volume en de intensiteit van Cassels ‘in your face’. Letterlijk, want het publiek staat luttele centimeters van de muzikanten verwijderd. Dat gaat dit keer mis als een groepje straalbezopen jongens bij het moshen tussen de band belandt. Beck blijft er nuchter onder en stelt de vraag of het wel slim is om te willen moshen als je amper nog op je benen kunt staan. Nadat alles weer op zijn plek is gezet gaat Cassels onverstoorbaar door.(WdM)

Dancehall, The Goa Express en Imperial Wax raggen in V2 en Worm

Dancehall’s bassist Timothy pakt zijn favoriete 7” singeltje en legt uit waarom die volgens hem de voorkeur geniet boven alle andere: geperst op roze vinyl. Het Londense trio Dancehall heeft met de bassist een hele goede aandachtstrekker in huis. Uitzonderlijk kleurrijk gekleed, voortdurend plukkend aan zijn afzakkende vuurrode sportbroek, uitgegroeid grijs geverfd haar, praatjes tot en met en, zoals bijna alle Britse muzikanten die we dit weekeinde in Rotterdam aantreffen, fel anti-brexit. „Excuseer ons voor ons land, er wonen heus ook een paar leuke mensen.” Genoeg gepraat, de drie pakken V2 snel in met noisy post-punk en puntige songs, zoals het liedje met hitpotentie ‘Burn’. Deze variant op het genre dat nu zo populair is – ‘All the rage’, grapt Timothy – verweeft meer dan anderen noise en vooral doldwaze gekte in hun composities: zeg maar met een kleurrijke vleug The Oh Sees. En dankzij het uiterlijk van bassist Timothy moeten we onwillekeurig denken aan Victims Family. Zo snel als Dancehall de zaal inpakt, verwatert de aandacht ook weer. Te weinig dynamiek, te veel ideeën en noten, te weinig plakkende nummers zoals ‘Burn’ en de fragmentarische zanglijnen teisteren de aandachtsspanne.(WdM)
Eén liedje uitgebracht en dan mogen spelen op zo’n festival als Left Of The Dial, dat moet voor de Britse The Goa Express toch een mooie aanmoedigingsprijs zijn. Terecht dat zo’n jonge band ook een podium krijgt, vanavond in een goed gevuld V2. The Goa Express speelt lekkere, vrij recht-toe-recht-aan garagerock, maar mag nog wel meer een eigen geluid ontwikkelen.(SvH)
Bij Imperial Wax, met oud-leden van The Fall, is het direct duidelijk dat deze band veel ervaring in huis heeft. De mannen hebben een wij-zorgen-goed-voor-je uitstraling, en net zo gedegen zijn de nummers die ze meebrengen. Toch bestaat de Imperial Wax nog niet zo heel lang, pas begin dit jaar kwam het eerste album (Gastwerk Saboteurs) van deze formatie uit. Imperial Wax maakt Stevige garage punk, waar geen speld tussen te krijgen is. Als een wervelstorm, die af en toe even gaat liggen, snerpen de gitaren door de strakke drums en bas door.(SvH)

MicAh Erenberg, Lumer en The Mystery lights doen de lichten uit in NSR, V11 en Rotown

Tussen al het gitaargeweld door sluit Canadees Micah Erenberg in zijn eentje de kelder van de NSR af. Micah Erenberg is een goedlachse jongen die “ook maar wat doet” en dat muzikaal tot een kunst heeft verheven. Erenberg is een verhalenverteller waar je maar geen genoegen van krijgt. Zo vertelt hij dat hij ooit morfine heeft gebruikt en sindsdien nooit meer zo’n goede high heeft gehad. Vervolgens blijkt in zijn nummer ‘Morphine’ dat dat komt toen hij als twaalfjarig jochie zijn teen afsneed met een grasmaaier. Erenberg speelt en vertelt alles met een aanstekelijke grijns op zijn gezicht en krijgt de mensen al zittend op de grond aan zijn lippen hangend. Het is fijn om tussen de oorverdovende shows een singer-songwriter te zien die ergens hangt tussen Bob Dylan en Mac Demarco. Erg dankbaar is hij dan ook dat er überhaupt een handjevol mensen kwamen opdagen en gingen zitten en relaxen in het moment.(DdW)
Postpunk Lumer uit Hull is een waardige afsluiter van Left Of The Dial in V11. Kan het nog heftiger? De snaren zijn nog niet warm, drummer Jacob Wardle heeft nog nauwelijks afgetikt, of de massa in V11 springt al als een dolle. Net zo vol met energie raast Lumer door de set.
Alsof de zaal niet al dicht op elkaar staat, nodigt zanger Alex Evans de mensen uit om nog dichterbij te komen: ‘don’t be shy’. Met die verlegenheid lijkt het wel mee te vallen, er wordt geknuffeld, gestoeid, mensen die op het podium vallen worden liefdevol door Evans weer opgehesen. En ondertussen blaft Evan zijn teksten V11 in. Die behandelen ook serieuzere thema’s zoals mannen-privileges, maar dat zal iedereen een worst wezen. Dit is een feestmoment van de massa. Met gevaar voor eigen hoofd wordt er gecrowdsurfd, en Evens duikt zelf ook nog zingend en moshend de vloer op. Met al het spektakel zou je bijna vergeten dat er nog drie andere bandleden zich in het zweet werken en strak werk afleveren. Lumer eindigt met ‘Another Day At The Zoo’, zo voelt het ook wel een beetje. Wat een gekte allemaal…(SvH)
The Mystery Lights sluiten een veel te snel gegane weekend af in Rotown, en hoe! Als een bezetene springt Mike Brandon over het podium, en dat een hele show door. Hup, flinke uithalen in de microfoon brullen, springen, in de lucht trappen, en weer door. Het lijkt net alsof hij als kind in een vat Red Bull is gevallen. De overdaad aan energie doet de band goed, het publiek gaat uit zijn dak op de moderne en tegelijk ouderwets klinkende rock’n’roll. The Mystery Lights speelt jaren ‘60-rock in een moderne jas met de attitude alsof ze het zelf hebben uitgevonden. Ongenadig hard, groovend als een malle en precies de afsluiter die een fantastische editie van Left of the Dial nodig had.(DdW)

Voor het tweede jaar op rij heeft de organisatie van Left of the Dial het klaargespeeld om in twee propvolle dagen een overvloed aan alternatief talent ten toon te spreiden. Maanden geleden was het aftellen al begonnen, de meest inventieve teasers kwamen langs, dus de verwachtingen waren hoog gespannen, zeker na de succesvolle eerste editie. Ja, het was intensief, zó veel geluid, zó veel bandjes, zó veel indrukken. Het waren volle dagen, van vroeg in de avond tot vroeg in de nacht, met de tweede dag zelfs activiteiten als ‘Bowlen Met Bands’ en ‘Bands On A Boat’…  De balans? Ja, de hooggespannen verwachtingen werden ruimschoots waargemaakt. We leefden twee dagen in een roes: van de ene muzikale ontdekking naar de andere. Volgend jaar weer: 16 en 17 oktober 2020, mis het niet!

Lees hier het verslag van dag één van Left of the Dial 2019

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén