Het online magazine voor eigenwijze muziek

Verblijf in Schotland redt Victories at Sea

Tekst: Wim du Mortier, Foto’s: Victories at Sea/ Gentlemen Recordings

In januari 2020 verschijnt er een nieuw album van de Britse band Victories at Sea. Dat mag een klein wonder heten, want het had weinig gescheeld of de groep, die tussen 2010 en 2017 al wat successen boekte en ook de afgelopen jaren nog tourde met The Boxer Rebellion en Editors, had niet meer bestaan. Een vlucht naar de rust aan de oevers van Loch Fyne in Schotland redde de band.

Birmingham. Een stad zonder poëzie, grijs, industrie, working class, de mensen praten er met een ruw klinkend accent, een beetje Peaky Blinders-achtig. Daar groeide JP White op, de zanger en gitarist van Victories at Sea. “Toch heeft die stad meer diepgang dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Er is veel te beleven. Ik woon zelf in een deel van de stad dat meer bohemian is, waar kunstenaars verblijven en waar het op straat chaotisch kan zijn. De meeste mensen in Engeland denken dat Manchester de tweede stad is na Londen, maar in werkelijkheid is dat Birmingham. Deze stad wordt een beetje genegeerd en ik denk dat dat vooral komt doordat wij Birmingham niet zo goed verkopen. Anderen schreeuwen harder, en we vinden dat wel best.”
JP White spreekt met mededogen over zijn thuis. Maar de liefde is nu ook weer niet zo groot dat hij over zijn band graag vertelt dat deze uit de industriestad komt. “Een eerste manager van de band woonde in Manchester en daarom speelden we daar veel. Ik ben daar graag, ook omdat ik er kan ontsnappen aan deze stad. We hebben als band nooit uitgedragen dat we uit Birmingham komen. Ik woon er, dat is het. Die industriële grimmige stad is toevallig ook de plek waarvandaan Victories at Sea werkt.”

In 2017 boekte de band voor het laatst succes. Een plaat en enkele ep’s verkochten goed. Victories at Sea werd gezien als een belofte voor de toekomst. Achter de schermen ging het ondertussen minder voortvarend. “Bij het opnemen van de laatste ep die in 2017 verscheen, was ik er al niet meer zo bij met m’n hoofd. Ik vroeg me af hoe we verder moesten. En het knaagde aan me of ik nu muziek aan het maken was enkel om succes te boeken of omdat ik oprecht heel graag muziek wilde maken.”
Het pad is weer gevonden na een bandwisseling – in goede sfeer verlopen volgens White – die Nicholas Willes op drums bracht. Hem leerden White en bassist Steven Edgehill kennen tijdens een tour met Editors waarin Willes als invalkracht speelde. De bandwisseling en een drie weken durende tour met The Boxer Rebellion bracht energie terug en de ideeën begonnen weer te vloeien. Tijdens een verblijf van de drie in de rust van Schotland viel alles wonderwel op zijn plek.

Aan de oevers van Loch Fyne, ver van de bewoonde wereld, kreeg de band de beschikking over een ruimte waar 24 uur per dag muziek kon worden gemaakt. Of niet als ze daar geen zin in hadden… White beschrijft het isolement, het prachtige uitzicht en de rust. “Zes mijl verwijderd van een winkel, acht tot de dichtstbijzijnde pub, waar we trouwens nooit naartoe zijn gegaan.” Ik zag het een beetje als een laatste kans voor de bandDe band trok er heen zonder verwachtingen, met een scheepslading aan instrumenten waaronder tal van geleende synthesizers. “Het idee was dat we er gewoon met elkaar een leuke tijd zouden hebben, en door midges zouden worden gebeten, wat ook is gebeurd. Ik zag het een beetje als een laatste kans voor de band. Zouden we nog wel stappen kunnen maken? We hadden al twee jaar niets meer geschreven, maar mijn enthousiasme was wel terug na de tour met The Boxer Rebellion en ik zat vol ideeën. Daar was geen afleiding en konden we gewoon schrijven en opnemen als we er zin in hadden. Toen gebeurde er iets magisch. Edgehill en Willes zijn wel bassist en drummer, maar bespelen daarnaast allerlei instrumenten. We kwamen alle drie los van onze rollen en op verschillende instrumenten kwamen we zo op allerlei ideeën. De muziek en de teksten ontstonden in die omgeving als vanzelf. Daar hebben we acht van de tien songs op de nieuwe plaat geschreven. Het is het beste werk dat we ooit hebben gemaakt. That saved our bacon.”

Victories at Sea is dus terug. In het najaar van 2019 verschijnen drie singles – al beschikbaar is ‘Quiet House’ – en in januari 2020 de nieuwe plaat. Daarop klinkt de weidsheid van het landschap in het Schotse Argyll door, en het weerbarstige klimaat, de ruigte. De band heeft een grootse sound, met nummers vol meeslepende melodieën. “De sound is meer filmisch geworden dan voorheen, meer melodieus en ruimtelijk. En die reverb die je hoort die het zo ruimtelijk maakt, heeft ook alles te maken met het feit dat we daar om 4 uur in de nacht nog keihard konden spelen zonder er ook maar iemand mee lastig te vallen. Behalve een vos of een pauw misschien.”

White vertelt dat tijdens het schrijven niet is geluisterd naar andere muziek als referentie. “Deze sound is eerlijk, meer natuurlijk voor ons, meer zoals we zijn.” De zanger-gitarist luistert zelf graag naar bands van het Factory-label, en noemt Slowdive en My Bloody Valentine en bands als Interpol en The National als inspiraties. Die laatste band heeft er voor gezorgd dat een prominente rol voor piano is weggelegd. Maar ook hedendaagse bands spelen een rol in het palet waarmee de band werkt. Bill Ryder Jones, Fontaines D.C. en Girl Band worden genoemd. “Girl Band is eerlijk en bruut. Wij zijn dan wel niet zo bruut maar wel even eerlijk.” Het eindresultaat ligt ergens tussen Depeche Mode en indie in, karakteriseert White. 
Tot in de teksten weerklinkt de Schotse catharsis. ‘Quiet House’ gaat over het verlangen naar een geliefde, legt White uit. Na een paar dagen in het huis in Schotland kreeg hij een sterk verlangen en hoopte hij dat die persoon zou verschijnen. Over die honger, gaat dat lied. Ook de andere teksten hebben de bewustwording dat je ergens buiten bent waar je je longen uit je lijf kunt schreeuwen, zonder dat iemand dit zal horen als leidraad. “Die ruimte ontkoppelde ons van ons dagelijks leven. Want wij leven niet van de muziek, en hebben allemaal een baan. De teksten verwoorden het gevoel en de stemming die we daar kregen, los van die wereld thuis.”

Nog enkele maanden scheiden tot het moment dat hun nieuwe plaat eindelijk het daglicht ziet, uitgebracht op het Nederlandse label Gentlemen Recordings. White is er enorm trots op. Scoren in de ranglijsten? Nee, dat is een belachelijke gedachteToch zijn de verwachtingen getemperd. “Ik hoop dat we volgend jaar met de plaat zonder problemen naar de EU kunnen, met onze stomme regering. We hebben ons altijd erg welkom gevoeld in Nederland. We willen vooral veel spelen, veel mensen ontmoeten en nieuwe vrienden maken. Daar hopen we op. Scoren in de ranglijsten? Nee, dat is een belachelijke gedachte. We zijn een kleine indie-band uit een vergeten stad. Ik ben erg blij als we door deze plaat door kunnen gaan met het maken van muziek. We hebben een geweldige ervaring achter de rug in Schotland en als ik zoiets nog een keer mag meemaken zou dat fantastisch zijn.”

Benieuwd naar hoe Victories at Sea live klinkt? De band speelt op 1 november in STECK, Delft. CHAOS Music Magazine mag 2×2 kaartjes weggeven voor deze show. Heb je interesse? Stuur een berichtje naar info@chaosmusicmagazine.nl .

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén