Het online magazine voor eigenwijze muziek

Kate Tempest maakt van Paradiso haar tempel

Tekst en foto’s: Tess Janssen

Kate Tempest stond enkele maanden geleden al in Amsterdam. In het karakteristieke Bitterzoet was het publiek onderdeel van een ‘try-out’. Het doel van deze try-out was om te kijken hoe het eerste en tweede album, dat toen nog niet uit was, samen kon worden gevoegd, maar ook om te zien hoe het publiek reageerde op het tweede album. Gisteravond stond Tempest in Paradiso voor een volwaardige show.

Zangeres Anna-Rose Clayton (East-Grindstead, UK) van de Amsterdamse band A. Rose noemt zichzelf de opwarmer voordat ze alle aanwezigen aanspoort mee te klappen. Verbazingwekkend genoeg weet ze het grootste deel van de zaal mee te krijgen, want met haar tè catchy elektronische popliedjes is deze band eigenlijk niet echt een gepast voorprogramma voor een artiest als Tempest. Merendeel van de tijd kletst het publiek dan ook door de set heen, maar hier en daar is zowaar een dansend persoon te vinden. Er staat zelfs iemand mee te zingen. Nee, om eerlijk te zijn, is het gewoon aftellen totdat Tempest zelf het podium betreedt. Een podium dat, overigens, bijna angstig leeg is. Op de tweede plaat klinkt Tempest muzikaal veel minimalistischer. Live deelt ze het podium alleen met haar toetsenist. Een grote cirkel, als een maan, is in het midden op het podium opgezet als achtergrond.

Onder luid gejuich betreedt Tempest grijnzend het podium. Ze neemt de tijd om het applaus in ontvangst te nemen, kijkt wat rond en zoekt gezichten in het publiek. Dan dreunt de eerste noot en begint Tempest: “Europe is lost.” Vanaf dat moment vloeien de meeste nummers door in de volgende. Er is even kort de tijd om ‘hallo’  en – zo bescheiden als Tempest is – iedereen te bedanken voor hun aanwezigheid, maar verder dendert ze door met de wat grotere ‘hits’ zoals ‘Ketamine for Breakfast’ en ‘Tunnel Vision’ van haar eerste plaat. Het zorgt voor een energieke start, met een diepe, dreunende bass die lekker door galmt. Aanwezigen kunnen dansen zoals ze gewend zijn. Het venijnige van de teksten op album één lijkt er een beetje af te zijn. Tempest is scherp in de zin dat ze een overvloed aan woordenrap achter elkaar over het publiek spuwt, maar ze bijt niet meer zoals ze in het begin deed. Verder houdt ze het tempo bijzonder hoog en zoekt ze veel contact met het publiek. Ze kijkt mensen aan met een intensiteit die doet voelen alsof ze hen toespreekt. 

Het eerste deel waarin het eerste album meer centraal staat, voelt meer als ‘show’ en opvuller zodat de show bijna anderhalf uur duurt. Meer waar voor je geld? Niet echt, want het had niet gehoeven. Tempest staat als een predikant op het podium, dat ze helemaal weet te vullen, en het publiek hangt aan haar lippen. Als ze alleen haar verhaal van het tweede album had verteld, was dat meer dan genoeg geweest. Tempest had toegelicht wat nummers van het eerste te spelen en vervolgens het gehele tweede album. Dit doet ze ook, met slechts een enkele onderbreking waarbij ze geen adem nodig lijkt te hebben. Het hele concert is een geoliede machine en zit strak in elkaar. Soms is er niet eens tijd om te applaudisseren, en als één geheel staat de zaal bijna ademloos mee te deinen op subtiele elektronische grooves en mee te knikken. Op enkele momenten juicht het publiek haar toe of roepen mensen als een reactie op haar woorden. Tussendoor is het muisstil, wrijven mensen over de armen tegen het kippenvel en veegt een enkeling de tranen van zijn gezicht. Het getuigt van een bijzonder dankbaar publiek dat gekomen is om te luisteren.

Tempest sluit af met ‘People’s Faces’. Het applaus na afloop duurt ruim een minuut. Zichtbaar lichtelijk ongemakkelijk – zo bescheiden als ze is – neemt Tempest het aan, met een kleine lach op het gezicht. Ze geeft aan een toegift maar onzin te vinden en zal dus niet aftreden en dan terug komen. “Dat zeg ik zodat jullie straks niet teleurgesteld zijn als ik niet terug komt,” zegt Tempest. Ze neemt afscheid van het publiek: “Thank you. Please take care going into the night and with whatever you are doing.”

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén