Het online magazine voor eigenwijze muziek

Husky Loops houdt veel ballen in de lucht in Rotown

Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Husky Loops is een beetje een vreemde, en zeker een eigengereide band. Misschien dat de band daarom niet zo heel snel naar de oppervlakte drijft en nog niet groots wordt opgepikt. Husky Loops heeft inmiddels een aardig cv: een succesvol optreden op Lowlands in 2017, ESNS in 2018, support van onder andere Spoon, David Byrne en Placebo. Bijna twee maanden geleden kwam het eerste volwaardige album van de band uit: I CAN’T EVEN SPEAK ENGLISH, vol pakkende en intrigerende nummers. Husky Loops lijkt steeds beter zijn muzikale koers te hebben gevonden. En toch lijkt de band vrij onzichtbaar. Misschien komt dit doordat Husky Loops moeilijk in een hokje te stoppen is: te psychedelische post-punk voor rapliefhebbers; teveel samples en rap voor alternative liefhebbers? Gisteravond speelden de drie Italiaanse Britten in Rotown en lieten ze horen hoe eigenwijze muziek klinkt.

Vanavond hebben aardig wat mensen zich bij Rotown verzameld. Een enkeling arriveert in vol ornaat voor de Halloweenavond en hoort bij de deur dat hij nog even een paar uurtjes moet wachten. Maar de meeste mensen komen gelukkig toch echt voor het optreden van Husky Loops. De show begint net als het album, met het aanprijzen van de band en vervolgens het nummer ‘Good As Gold’. De zware bas vormt samen met de samples het fundament van de muziek. Hoewel de band altijd al gebruik maakte van samples en rap, krijgt dit op de nieuwe nummers meer ruimte. Dit optreden biedt een goede balans tussen deze nieuwere nummers en de oudere, zoals ‘Tempo’ en ‘Fighting Myself’. Bij deze oudere nummers speelt Husky Loops net wat losser. Hierbij vermengen de drums, gitaar en bas zich prettig met elkaar en komt er meer energie vrij. Alsof de bandleden even de teugels mogen laten vieren. ‘When I Come Home’ brengt een rustpunt in de set. Een mooi nummer, maar de zaal lijkt vooral voor de meer uptempo nummers te komen.

Als in een ware circusact worden verschillende ballen in de lucht gehouden: raps, mooie melodieuze zang, strakke ritmes, funky gitaren en, als Joker in Frozen, een snerpende gitaarsolo. Het samenspel bij deze muzikale uitstalling is sterk, de bandleden vullen elkaar feilloos aan. De variatie aan stijlen maakt het optreden muzikaal interessant, -de nummers zitten vernuftig in elkaar- maar soms ook vervreemdend. De zaal danst er allemaal lekker op en gaat wel mee, maar de vlam gaat er niet echt in. Misschien komt dit ook doordat de band problemen met het geluid heeft; de monitors staan niet goed afgesteld en dit leidt de mannen soms wat af. De set wordt afgesloten met het pakkende, maar ook tragische, ‘I Think You’re Wonderful’, eindigend met een strakke solo van drummer Pietro Garrone. Er wordt nog om meer gevraagd, maar de griezelig verklede mensen staan al te rammelen aan de deur om met het Halloweenfeest te beginnen. 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén