Het online magazine voor eigenwijze muziek

As It Is viert vertrek gitarist Benjamin Langford-Biss in Baroeg

Tekst: Bente van der Zalm
Foto’s: Ivana van der Zant

As It Is is opgericht in 2012 en vooral na de signing bij Fearless Records ging het hard. In die tijd bracht de band zeven ep’s en drie albums uit, waarvan The Great Depression uit augustus 2018 de meest recente is. Vanavond zal As It Is in Baroeg hier dan ook de meeste nummers van spelen. Maar deze tour – “Ben Today, Gone Tomorrow” – staat eigenlijk geheel in het teken van het vertrek van gitarist Benjamin Langford-Biss. Natuurlijk wordt hier vanavond vaak nadruk op gelegd, zo stelde Langford-Biss de hele setlist samen en was zijn familie in de zaal. 

De zaal is al goed gevuld wanneer Miss Vincent uit Southampton het podium opkomt. Hoewel de licht- en geluidstechnici denken dat de band wil beginnen, blijkt dat niet het geval. Zanger en gitarist Alex Marshall is alleen nog maar zijn gitaar aan het stemmen. Wanneer de band echt klaar is, duiken ze er ook meteen goed in. Miss Vincent bestaat evenals As It Is sinds 2012 en maakt punkrock met inspiratiebronnen bands als The Ramones, The Gaslight Anthem en Bad Religion. Na een paar nummers vraagt Marshall of de zaal mee wil zingen met ‘Lost and Forgotten’ en dat wil het wel. Ook klappen is geen probleem voor het publiek, dat grotendeels bestaat uit jonge meisjes die lang buiten hebben gewacht en maar al te graag hun stemmen en handen opwarmen. Natuurlijk is er ook ruimte voor de rockballad in de set en dan zijn alle clichés die een voorprogramma hoort te doen wel langs gekomen.

Na even wachten is het tijd voor As It Is. De band wordt met een luid applaus onthaald en opent dan met ‘The Great Depression’, titelnummer van de laatste plaat. Het publiek zingt het woordelijk mee en doet dat bij elk volgende nummer net zo enthousiast, zo niet nóg enthousiaster. Zanger Patty Walters staat op een verhoging en maakt veel contact met het publiek. De hele tijd wijst en zwaait hij naar zijn fans of helpt hij hun het podium op als ze crowdsurfen. En dat wordt veel gedaan. Bijna bij elk nummer zijn er wel een aantal mensen die het aandurven, al zien we vaak dezelfde mensen keer op keer terug op het podium. Ook gitarist Ronnie Ish maakt veel contact met het publiek en geeft de crowdsurfers, aan wie Walters geen aandacht kan geven, wanneer hij te druk is met zingen, een boks.

Een element dat Langford-Biss heeft bedacht is de wildcard, een nummer dat wordt toegevoegd aan de al bestaande setlist en dus elke avond anders is. Vandaag wordt deze ingevuld met een cover: ‘Such Great Heights’ van The Postal Service, een liedje dat veel voor Walters betekende. Ook maken we een live debuut mee van ‘The Hurt, The Hope’. Dit doet Walters even zonder band met een akoestische gitaar, wat er voor zorgt dat de tranen veelvuldig over de wangen van de aanwezigen vloeien. Als mooi contrast volgt een drukker nummer en ontstaat er een grote moshpit. Dan loopt de band plotseling van het podium, zo plotseling dat het wel duidelijk is dat ze nog terugkomen voor een toegift. In de toegift spelen ze nog bekende nummers en bedanken ze de zaal, de crew en het publiek nog een keer en dan is het toch echt voorbij. 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén