Het online magazine voor eigenwijze muziek

The Amazons weet niet van ophouden in Brixton

Tekst: Bente van der Zalm
Foto’s: Ivana van der Zant

Met geren en gehaast in de gebruikelijke chaos, is het ons gelukt om de O2 Academy in Brixton op tijd te bereiken voor The Amazons. Het lukte ons zelfs nog om Demob Happy, die in het voorprogramma stond, mee te pakken. We zagen de band al eerder bij een onvergetelijke show in Rotown en zijn benieuwd hoe deze band valt bij het Britse publiek.

De zaal is nog redelijk rustig wanneer de Demob Happy de avond aftrapt; het concert van The Amazons is niet uitverkocht en niet iedereen is er al zo vroeg. De massa is al redelijk enthousiast en de eerste moshpits worden gevormd. Het publiek is over het algemeen vrij jong. ‘Less Is More’ is dé hit en wordt hard meegezongen. Opvallend is drummer Thomas Armstrong: hij lijkt de basis voor de band, met strakke drums en dansende haren. Hij is tactisch gesitueerd in het midden van het podium tussen zanger en bassist Matthew Marcantonio en gitarist Adam Godfrey. Het bijzondere uiterlijk van de band is te herleiden naar de zeventiende eeuwse stijl; Marcantonio valt op door zijn Beatles bakkebaarden en Godfrey valt op door zijn zeventiende eeuwse bloesje. Met de muziek zit het wel goed. De alternatieve rock van de Brightonse band uit Newcastle is strak, energiek en pakkend.

Het gaat al een tijdje lekker met The Amazons in zowel binnen- als buitenland, maar zeker in thuisland Engeland verkoopt de band grote zalen uit. Voor The Amazons was dit, naast dat het de verjaardag van zanger Matt Thomson was, ook een extra bijzondere show door de legendarische zaal waarin ze speelden: de O2 Academy in Brixton, vergelijkbaar met het Nederlandse AFAS Live, maar dan antiek. Met bijna vijfduizend mensen in het publiek, was dit de grootste show tot nu toe voor de band. Het viertal uit Reading speelt alternatieve rock en gaat hiermee naar alle hoeken van dit genre. Rustigere delen van nummers worden afgewisseld met hardrock en ruige indierock. 

The Amazons opent met ‘Fuzzy Tree’ en de sfeer voor de avond is gezet. Het publiek gaat meteen helemaal los en de band geeft alles vanaf de eerste seconde. De leden spelen als een hecht viertal samen. Het is duidelijk dat de band goed op elkaar is ingespeeld. Wel is zanger Thomson echt het punt van aandacht. Een aantal fans heeft ballonnen meegenomen voor de jarige en het publiek doet een aantal pogingen tot het zingen van Happy Birthday, maar met weinig succes. Ondanks dat hij jarig is en je verjaardagen meestal met je vrienden viert, staat Thomson vanavond maar liefst drie keer helemaal in zijn eentje op het podium. Één keer begeleidt hij zichzelf op een piano tijdens het mooie ‘Palace’. Al snel is de hele zaal gevuld met telefoonlichtjes. Als traktatie worden vandaag twee achtergrondzangeressen en een extra gitarist aan de bezetting toegevoegd. Van ons had dit niet gehoeven, want met zijn vieren is de band al goed genoeg en om echt iets te kunnen horen stond het geluid helaas te zacht. Als het thema van de avond niet al de revival van rock n roll is, wordt dat het wel bij ‘Little Something’. Het nummer zet in, gaat dan over in een rock ‘n’ roll covermedley met ‘Helter Skelter’, ‘20th Century Boy’ en ‘Iron Man’, waarin iedereen lekker mee headbangt. Vervolgens komt de medley weer terug bij ‘Little Something’ en eindigt dit in een epische drumsolo van Joe Emmett. 

Voor de toegift komt Thomson weer in zijn eentje terug. ‘Junkfood Forever’ begint daarom rustig, en hij laat de hele menigte meezingen. Wanneer de andere bandleden weer terugkomen barst de muziek en de zaal weer helemaal los in het rock n roll festijn dat we al de hele avond getrakteerd krijgen. The Amazons eindigt met ‘Black Magic’ dat tot een eeuwigheid gerekt wordt, omdat zowel zaal als band niet lijkt te willen dat deze geweldige avond ten einde komt.  

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén