Tekst: Susanne van Hooft
Foto’s: Bente van der Zalm

Voor de tweede keer op rij was de Maassilo in Rotterdam decor voor het kerst-voorpret-festival Stille Nacht. De Maassilo ziet er, zowel van binnen als van buiten, uit zoals het klinkt (kil, industrieel groot), dus de organisatie en de artiesten staan voor de grote uitdaging om de aanwezigen een sfeer mee te geven die bij kerst hoort: vol warmte en knusheid, vermengd met een beetje plechtige, dan wel nogal kitscherige muziek. Met houten tafels en wat kraampjes was er alvast een soort kerstmarkt-idee neergezet, her en der waren wat lichtjes en projecties aangebracht en de rest was aan de bands. We zagen Amber Run, Robin Kester, I Am Oak, Ciao Lucifer, Kirby Brown en Andrew Combs.

Ciao Lucifer brengt zijn aangename dancepunk op aanstekelijke wijze. Niet voor niets krijgen de twee mannen de gevulde zaal aan het meezingen. De muziek gaat van feel good naar opzwepende ritmes die aanzetten tot dansen en daarmee naar een mooie apotheose toe werken.
Feel Good lijkt ook het motto van Kirby Brown. De Amerikaan moet bij binnenkomst toch even een wenkbrauw hebben opgetrokken toen de organisatie hem het plekje in de koude kelder aanwees waar hij zijn kunsten zou moeten vertonen. In een nis, onderaan de trap lijkt het een nogal weggestopte plek om je muziek ten gehore te brengen. Nu het festival in volle gang is, krijgt zelfs deze plek iets sfeervols, doordat de mensen op de trap en op de grond voor de zanger plaatsnemen. De manier waarop Brown zingt, alsof hij mijmerend terugdenkt aan de mooie zomer, doet ons ook een beetje mijmeren over andere zaken.

Op de een of andere manier lijkt het niet echt vol bij Stille Nacht, toch zijn er bij elk optreden lekker veel mensen, dus ook I Am Oak staat voor een goedgevulde zaal. I Am Oak uit Utrecht heeft het lekker druk deze maanden, na de release van het mooie album Osmosis. Terecht dat deze band op het podium van de Grote Zaal zijn fijne indiefolk liedjes mag laten horen. Hoewel de liedjes bol staan van de kwaliteit, brengen de mannen toch een zekere mate van bescheidenheid met zich mee. Niet zozeer tijdens het spelen zelf, maar wel tussen de nummers door. Nergens voor nodig.
Stille Nacht lijkt voor Andrew Combs uitgevonden, met zijn liedjes die bedoeld lijken voor onder de kerstboom. De gevoelige stem van Combs krijgt de zaal direct stil. De gitaren en drums van de begeleidingsband lijken hier nogal ondergeschikt aan. We moeten niet zeuren: deze muziek past bij het ultieme kerstgevoel, maar het is net zo voorspelbaar als een klassieke kerstfilm. Op het moment dat we denken dat het tijd wordt voor een gitaarsolootje, wordt deze inderdaad ingezet. Hoewel de gitarist zijn gitaarsolo met dichtgeknepen ogen en vol overgave brengt, horen we deze nauwelijks. Het zou best wat meer mogen knetteren.

We veren weer op bij het optreden van Robin Kester. Zij brengt haar liedjes zacht en liefdevol. Ook bij dit optreden wanen we ons in een winterlandschap, maar we zien eerder een Kester trippelend op blote voeten door de sneeuw, dan zoet zingend onder de boom. De aanwezigen lijken onder de indruk; als een nummer afgelopen is, blijft het nog bijna een minuut stil – om het nummer maar niet te verstoren – pas dan volgt een luid applaus. Kans om in slaap te vallen is er bij dit optreden niet, want als één van de weinige acts komen hier ook wat meer uptempo nummers voorbij. Als om aan te geven dat er best gedanst mag worden, beweegt Kester zelf lekker op de muziek. Tja, de festivalgangers lijken toch wat meer in de stemming van zwijmelen, dus er wordt wel wat bewogen, maar niet echt mee gedanst.

Afsluiter Amber Run heeft ook zijn best gedaan om bij het thema van het festival aan te sluiten. Aanvankelijk lijkt de band vanavond nog even een andere koers te varen: zanger Joshua Keogh geeft aan dat hij vindt dat de nacht stil genoeg is geweest, om vervolgens het haardvuur lekker op te poken en vol energie van start te gaan. Na een paar nummers gaat Amber Run met ‘Heaven Is A Place’ alsnog op de Stille Nacht tour, met stemmige uitvoeringen van hun nummers. Hoogtepunt is wellicht de a-capella uitvoering van ‘Affection’.
Er zijn genoeg mensen die met een glimlach op het gezicht, of de ogen dicht genieten, maar hoe mooi allemaal ook, veel mensen lijken vooral te hunkeren naar de rock-kant van Amber Run. Soms wordt er wat lauw gereageerd op de liedjes of de aankondigingen van Keogh. Geduld wordt beloond, want de herrie in de set keert natuurlijk wel weer terug.

Stille Nacht was dit jaar vooral een heel zoete nacht, met veel zoete liedjes waardoor het glazuur bijna van je tanden sprong. Het was aangenaam druk in de zaaltjes waardoor het toch nog warm werd en in de geest van de kerstgedachte was de sfeer gemoedelijk. Er werd weinig uit de band gesprongen, maar bij Stille Nacht willen mensen waarschijnlijk vooral lieve luisterliedjes. En die kwamen genoeg langs.Amber Run_BvdZalm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *