Het online magazine voor eigenwijze muziek

Ouwe rockers in een jong jasje bij Last Train in STECK

Tekst: Bente van der Zalm
Foto’s: Susanne van Hooft

Eerder deze week stond Last Train terecht geboekt op ESNS. We hoorden goede verhalen uit Groningen onze kant opkomen, dus we konden niet wachten om deze sensatie live aan het werk te zien. De band stond eerder in het voorprogramma van onder andere Muse, Franz Ferdinand en The Offspring. CHAOS pakte het concert in STECK, Delft mee nu de band nog in een kleine zaal te zien is.

Hoewel het publiek eigenlijk voor het internationale succes van Last Train uit Frankrijk komt, heeft Delft zelf ook muziek te bieden. De mannen van Where Siberia Ended hebben grootse dromen; de banner achter de band vraagt eigenlijk om een iets groter podium en toont hiermee ambitie. Ook al is het nog vroeg op de avond, er is aardig wat volk op af gekomen. De stevige rock wordt zelfverzekerd gebracht en warmt het publiek lekker op.

We komen bijna in een begrafenisstemming met de panfluitmuziek van ‘Einsamer Hirte’, dat te horen is wanneer Last Train het podium betreedt, maar vergis je niet: Rock ‘n’ Roll is nog lang niet dood. Dat bewijst dit viertal vanavond maar weer al te goed in het propvolle STECK. 
Al na het tweede nummer heeft de band de zaal overtuigd. Het enthousiasme van de bandleden kan niet anders dan overslaan op Delft. De jongens behouden gedurende bijna het hele concert een grote grijns op hun gezicht.

In het begin ogen ze wat gespannen, maar dit is focus. In deze fase van de groei met je band moet je goed presteren anders word je niet groot. Ook lijkt de band zich, net als een deel van het publiek, te ergeren aan het geklets in de zaal. Dit rumoer valt extra op doordat Last Train niet alleen maar snoeiharde Rock ‘n’ Roll maakt, maar ook rustigere momenten inlast, waarbij de muziek van zacht naar exploderende chaos kan overgaan in slechts enkele seconden. Tijdens deze mooie kleinere momenten leidt het gepraat af, zodat we hopen dat Last Train snel weer herrie maakt om het zaalgeluid te overstijgen. Gelukkig wordt dit geklets naarmate het concert vordert minder en maakt het enthousiaste gejuich van de fans een hoop goed en biedt de band krachtig weerstand. 

De muziek is terug te leiden naar Amerikaanse Rock ‘n’ Roll invloeden, met een frisse energie die aansluit bij de leeftijd van de bandleden. Zo speelt de band een bluesnummer tussendoor om die roots extra uit te lichten. De stem van zanger Jean-Noël Scherrer past hier goed bij: hij is rauw en sterk en wordt niet omver geblazen door de stevige gitaren of harde drums. In al zijn enthousiasme is Scherrer vaak in het publiek te vinden en hij doet zelfs een keer een gitaarsolo op een grote statafel in het midden van STECK. Hoewel het concert niet uitverkocht is, is de zaal eigenlijk te klein voor de formatie uit Lyon. We kunnen wel vaststellen dat we deze band de volgende keer niet meer in zo’n klein zaaltje in onze thuisstad zullen aantreffen (ook al zegt Scherrer dat ze terug zullen keren).

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén