Het online magazine voor eigenwijze muziek

Donna Blue in de V11: De liefde regeert

Tekst: Dennis de Waard
Foto’s: Deniece Brouwer

Op de vooravond van de release van hun derde ep alweer speelt Donna Blue een uitverkochte show in V11. Buiten is het guur en koud, gelukkig bieden de geliefden van Donna Blue een warm welkom.

De support is er van hun nieuwe Snowstar-labelgenoot Lian Ray, een Franse singer- songwriter. Ray lijkt zichzelf door middel van zijn muziek in een karakter te hijsen van een gebroken charmeur, zij het niet dat zijn charmes zich wel eens in de steek laten. Soms vraag je je af of zijn liedjes vol gestrande relaties niet te veel de overhand van hem nemen. Gelukkig spreken de nummers op zichzelf meer voor de verbeelding. Waar ze op plaat rijk georkestreerd zijn, speelt hij vandaag solo. Expres zachtjes gespeeld en vaak onversterkt gezongen, Ray weet goed hoe hij de aandacht moet grijpen.

Het kan eigenlijk al niet meer mis gaan voor Donna Blue deze avond. In V11 spelen ze hun eerste eigen uitverkochte clubshow en de derde ep is enkele uren verwijderd van uitkomen. Vol vertrouwen beginnen ze dan ook aan de show. Al snel toont Donna Blue haar originaliteit, zo krijgen we op een nummer als ‘Holiday’ broeierige dreampop a la Beach House, op ‘1 2 3’ klassieke yé-yé-rock en op ‘Paradis’ wil de band een iets psychedelische kant opzoeken van hun muzikale universum. Wat alle stijlen weer bij elkaar brengt, dat zijn de thema’s van Donna Blue. Veelal liefdesliedjes van het koppel Danique van Kesteren en Bart van Dalen. Liedjes die ook écht weten te overtuigen omdat de verliefde mensen beide op het podium staan. Zo zien we de twee op het podium steeds naar elkaar schuifelen, samen in de mic zingen bij ‘Baby’ en steeds vluchtig blikken uitwisselen.DonnaBlue_DenieceBrouwer

De set, van zestien nummers die er in hoog tempo doorheen worden gespeeld, is van hoog niveau. Er is tijd voor een korte, maar strakke instrumentale intro-track waar de surfrock vanaf spat, maar er is ook tijd om nummers als ‘Arlene’s’ uit te rekken. Zo zien we Bart van Dalen het hoogtepunt van het nummer, de solo, steeds langer maken, harder spelen en op natuurlijke wijze ontsporen. Juist die momenten dat Donna Blue de touwtjes niet te strak in handen hebben zien we hoe goed de band eigenlijk wel niet is. Donna Blue is namelijk een band die onwijs strak speelt, tot op het punt dat een live-versie van een nummer nauwelijks afwijkt van een studio-versie.
Donna Blue zwalkt, schuifelt en zwijmelt zich van nummer naar nummer en van stijl naar stijl. De nieuwe nummers van de ‘In Between’-ep zijn langer en psychedelischer dan we gewend zijn, maar laat Donna Blue zien als een band die steeds meer aandurft. Tekstueel spannender, muzikaal verder ontwikkeld en Donna Blue begint een steeds betere band te worden. Ze zijn niet langer slechts dat leuke bandje dat op schattige wijze de Franse yé-yé mixt met romantiek, maar een band die barst van de originaliteit en een steeds meer indrukwekkende liveset weet te geven. Donna Blue begint een band te worden die hun eigen hype op het gemakje bevestigt, en er lachend steeds betere muziek uit haalt. Het allereerste bordje ‘uitverkocht’ dat ze bij hun show mochten ophangen hebben ze dan ook dik verdiend.DonnaBlue_DenieceBrouwer

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2020 CHAOS Music Magazine

Thema door Anders Norén