Fabian Hofland bespreekt in deze rubriek een legendarisch album met de kennis van vandaag

London Calling is het klassieke derde album van de Engelse politieke punkband The Clash. Afgelopen december vierde het zijn 40e verjaardag en de vraag is vooral hoe goed heeft het album de tand des tijds doorstaan. En is een punk dubbelalbum überhaupt een goed idee?

De Muziek

Drie jaar voor het uitkomen van London Calling zag gitarist/zanger Mick Jones voor het eerst The Sex Pistols live en er ging een knop om in zijn hoofd. Hier gebeurt iets, dacht hij. Dit is de weg. De band was snel gevormd en binnen een jaar was er het titelloze debuut (1976). Na nog een album van tamelijk onvervalste punk ging de band verder kijken. Verder- en terugkijken. London Calling wordt geroemd omdat het veel meer is dan alleen maar punk en het genre in zijn historische context weet te plaatsen. Er passeren diverse genres de revue zoals ska, rock ’n roll, rockabilly, rhythm ’n blues, pop en als je heel graag wilt jazz (in ‘Jimmy Jazz’). Deze stylen worden niet met elkaar gecombineerd of toegevoegd aan het bestaande punkgeluid, maar krijgen allemaal één of meer nummers op de plaat. Dit maakt het album tot een vergaarbak van stromingen en voelt het wel erg van de hak op de tak. Het album begint ijzersterk met de titeltrack, die tevens een van de grootste hits van The Clash is, om vervolgens via surf rock ’n roll, naar jazz, naar punk en ska te gaan. Deze stoelendans van stijlen houden ze het hele album vol en er ontstaat op geen enkel moment enige lijn binnen het album. Daarnaast is de speelduur van ruim een uur ook een punt. 19 nummers is veel voor een album en zeker binnen de punk. Het duurt bijna net zo lang als zijn twee voorgangers bij elkaar. Als daar dan ook nog nummers tussen zitten die niet zo sterk zijn (‘Death or Glory’, ‘The Card Cheat)’ of van zichzelf al te lang duren (‘The Right Profile’ waar geen eind aan lijkt te komen, ‘Revolution Rock’ met zijn vijf en halve minuut!) wordt het helemaal een lange zit.

De Teksten

Punk is per definitie een politiek genre en juist in de politieke nummers is The Clash op hun sterkst. De bevlogen zang van Strummer, vooral als hij zich echt ergens kwaad over maakt is waar ze echt overtuigend zijn. Het album gaat veelal over London en in het bijzonder over werkeloosheid, racisme en de drugsproblematiek. Het nummer ‘London Calling’ gaat onder andere over nucleaire energie en het ongeluk met de kerncentrale in Three Miles Island in Pennsylvania in maart van 1979. Maar ook regels als “The Ice Age is Coming, the Sun is zooming in (…) London Is Drowning And I Live By The River” is met de huidige klimaatveranderingen bijna profetisch. ‘Spanish Bombs’ gaat over de Spaanse burger oorlog, een niet alledaags onderwerp voor een band in die tijd en dat geeft aan wat voor een betrokken en bewust-geworden band The Clash is. Daarnaast gaan er meerdere nummers over opgroeien en je verantwoordelijkheden nemen, zoals de niet-volwassen-willen-wordende Rudie in ‘Rudie Can’t Fail’ of het autobiografische ‘Death Or Glory’. Ook in de meer ingetogen nummers staat de band zijn mannetje. Vooral het door Strummer over Jones’ zijn jeugd geschreven ‘Lost In The Supermarket’ is opvallend gevoelig, met name in het refrein. Het album heeft een zeer volwassen kijk op de wereld en het leven en laat daarmee de puberale boosheid van The Sex Pistols en dergelijk punkbands verbleken in vergelijking.

Het Oordeel

De hoes doet een heftige plaat vermoeden, maar dat valt eigenlijk vies tegen. Voor een band die onder de punk wordt geschaard is het allemaal uitermate braaf. The Clash staat bekend om het combineren van de stijlen punk, ska, reggae en rock ’n roll, maar ze combineren dit niet in één nummer. Bijna ieder opvolgend nummer is in een andere stijl en dat maakt dat het nergens een coherent album wordt. Dat de gekozen producer bekend stond om zijn drank- en drugsgebruik en de platenmaatschappij eigenlijk niet wilde dat de band met hem zou werken, heeft de plaat waarschijnlijk ook geen goed gedaan. Met 19 nummers en 1 uur en 5 minuten is het veel te lang.
Het politieke aspect, vooral de bevlogen zang van Strummer, is de voornaamste aantrekkingskracht. Maar is het punk? Meer in esthetiek dan in muziek in ieder geval. Revolution misschien, maar Rock zeker niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *