Tekst: Fabian Hofland Foto’s: Emma Dudlyke

De Brit Obaro Ejimiwe brengt al sinds 2011 albums uit onder de naam Ghostpoet. Hij is nog steeds niet bij een heel groot publiek bekend, maar daar lijkt hij tot op zeker hoogte wel vrede mee te hebben. “Ik denk dat ik niet eens muziek voor stadions zou kunnen maken”. CHAOS sprak met hem over zijn muziek, zijn teksten, zijn drijfveren en natuurlijk zijn onlangs verschenen vijfde album I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep.

Zijn Geluid

Het geluid van Ghostpoet is lastig te omschrijven, het is een cocktail van diverse stijlen en invloeden die niet in een hokje valt te plaatsen. De eerste vraag luidt dan ook: hoe omschrijf je zelf de muziek de je maakt?
“Gewoon muziek” zegt hij. Na een korte pauze, als hij merkt dat dit niet helemaal de uitleg is waar wij op hoopten: “Het is niet dat ik bewust wegblijf bij genre’s of muziekstijlen. Ik haal zowel bewust als onbewust mijn invloeden uit bepaalde genre’s. Ik hou van heel verschillende soorten muziek, maar laat me niet door één ding leiden. Sommige artiesten gedijen er wel bij om binnen een genre of binnen bepaalde parameters te werken, maar voor mij werkt dat erg beperkend. Ik vind dat iedereen moet maken wat hij wil, hoe hij zich voelt, wat goed en natuurlijk voelt om te doen.”

De zangstijl van Ejimiwe zit volgens ons ergens tussen zingen en spreekzang (spoken word) in. Daar denkt hij zelf echter nogal anders over.
“Daar ben ik het dus echt niet mee eens. Dat label van spoken word kan ik nooit zo goed begrijpen. Ik maak geen spoken word muziek. Ik word vaak vergeleken met artiesten als Gil-Scott Heron, en begrijp me niet verkeerd ik hou van zijn muziek, maar het is niet een van mijn inspiratiebronnen. Ik heb zelf het idee dat het komt omdat ik een zwarte artiest ben.  Want als ik inspiratiebronnen zou moeten opnoemen dan denk ik aan mensen als Lou Reed, Tom Waits, Patti Smith. En iemand als Mark E Smith (The Fall). Niet dat zij direct mijn zangstijl beïnvloeden, maar dat zijn ook zangers noch spoken word artiesten.  Nick Cave, nog zo iemand. Hij wordt nooit spoken word artiest genoemd, terwijl zijn stijl daar soms dichterbij staat dan de mijne.”

Zijn distincte zangstijl was vanaf zijn eerste plaat (Peanut Butter Blues & Melancholy Jam, 2011) al onmiskenbaar, al was hij daar nog wel zoekende als muzikant en zanger, zegt hij zelf.
“Het was verre van af. Het was het begin van iets. Ik was dingen aan het proberen. En dat ben ik nog steeds aan het doen. Ik wilde vooral iets maken dat, in ieder geval voor mezelf, uniek was. Ik wilde muziek maken die geen popmuziek was. Geen mainstream. Ik moest uitvogelen wat ik wilde zeggen en hoe ik dat het beste kon doen. Wat dat betreft ben ik nu veel meer in staat om het plaatje te schetsen zoals ik het voor me zie.”

Samenwerkingen

Ejimiwe werkt op zijn albums vaak met meerdere gastartiesten, veelal een zanger of zangeres met een stem die complementerend of juist contrasterend is met zijn eigen stem. Nadine Shah, Lucy Rose, Maxïmo Park’s Paul Smith en jazz zangeres Melanie de Biasio zijn een aantal namen waar hij in het verleden mee gewerkt heeft. Hoe komen deze samenwerkingen tot stand?
“Dat verschilt. Soms ken ik de artiest al, maar meestal is het omdat ik fan ben van hun werk. Paul Smith kende ik nog niet persoonlijk. Ik hou van zijn band Maxïmo Park. Ik heb zijn management gebeld, hij bleek fan van mij te zijn en zag het meteen zitten. Voor dat specifieke nummer had ik een mannenstem in mijn hoofd en hij paste perfect. Nadine Shah zo’n beetje hetzelfde. Ik kwam haar muziek tegen. Het pakte me en ik heb haar benaderd, eerst via social media geloof ik. Meestal begint het met dat ik hun muziek goed vind en dan gaan we kijken wat er kan.”

Het zijn misschien geen hele grote namen waar hij mee werkt, maar wel altijd interessante muzikanten en zoals op zijn nieuwe album zelfs relatief onbekende muzikanten.
“Ik denk niet dat de hele grote namen zitten te wachten op een telefoontje van mij. Er zit geen strategie achter om met iemand samen te werken waardoor ik misschien in bepaalde playlists ofzo terecht kom. Ik ga de samenwerking aan, omdat ik hun energie in dat nummer wil hebben. Ik heb wel iets grotere namen benaderd voor de laatste plaat, maar dat lukte allemaal niet om de een of andere reden. Delilah Holliday van Skinny Girl Diet deed ook mee op mijn vorige plaat (Dark Days + Canapés, 2017), verder gewoon wat mensen die ik interessant vind.”

Het gaat je om de energie van de artiest. Schrijf je de nummers samen, of heb je al helemaal uitgewerkt wat zij moeten doen?
“Het beeld dat ik heb van een nummer is voor het grootste gedeelte af. Ik ben wel een beetje de regisseur, ja. De teksten zijn altijd van mij, dus iemand moet het ook maar zien zitten om te komen om het in te zingen zoals ik het bedacht heb. Maar soms komen zij met een invulling waar ik niet aan gedacht had. Dat is altijd interessant. Soms ga ik daar in mee, soms ook niet.

Het Schrijf- en Opname Proces

Je zegt net dat jij alle teksten schrijft en een helder beeld hebt van hoe het nummer moet worden. Klopt het dan als ik aanneem dat je van alle nummers een volledige demo versie maakt voor dat je de studio in gaat.
“Ja eigenlijk wel. Ik heb mijn eerste en mijn laatste album zelf geproduceerd, van de andere drie was ik co-producer. Ik werk uit hoe ik het wil hebben en haal dan de muzikanten en zangers erbij om het zo op te nemen.”

Jouw teksten zijn veelal vanuit de eerste persoon geschreven, maar zijn het ook altijd persoonlijke teksten?
“Dat verschilt. Soms wel. Maar ik gebruik ook verhalen van anderen. Verhalen die mij verteld zijn of die ik heb gelezen of gehoord. Daar geef ik dan een eigen draai aan of probeer me daar zo goed mogelijk in in te leven. Soms vertel ik mijn eigen verhaal en soms geef ik een stem aan hen die er geen hebben.”

Het gitaargebruik is niet bepaald standaard. Er zitten geen riffs of licks in je nummers. Het is vaak meer een sfeerelement of een van de lagen in de nummers.
“Ik probeer weleens licks te schrijven, maar ik zit meer wat te tokkelen en te pielen. Als ik de gitaarpartij niet kan spelen, dan neurie ik hem gewoon in mijn telefoon. Maar guitar-based music, en dit gaat waarschijnlijk heel arrogant ofzo klinken haha, vind ik niet interessant om te maken. Dat is al zo vaak gedaan. En ik hou van gitaarmuziek, dus het is niet negatief bedoeld, totaal niet. Ik haal er zelf geen voldoening uit om muziek te maken die we al kennen. Sommige gitaarstukken die ik van tevoren heb uitgewerkt worden helemaal uit elkaar getrokken of zelfs omgezet tot piano-partij of vervangen door electronica. Misschien is het dat ik niet durf om me te verbinden aan één bepaalde stijl dat ik maar een beetje zijdelings flirt met zoveel verschillende stijlen. Grappig genoeg luister ik veel muziek waar de gitaar heel erg op de voorgrond is. Of electronica waar je niets anders hebt dan de electronica om naar te luisteren. Ik werk alleen zelf niet zo.”

Jij zit bijna in een soort niemandsland omdat je niet wilt doen wat andere doen. Is dat een lastige positie om in te zitten?
“Ik hou heel erg van muziek buiten de mainstream. Ik ben altijd een beetje een buitenbeentje geweest en daar voel ik me ook het beste bij.

Even heel zwart/wit gezegd: muziek is of kunst of entertainment. Jij zit duidelijk meer aan de kunst-kant van het spectrum.
“Ik zie mezelf wel als een artist ja. Alleen zoals je tegenwoordig heel duidelijk ziet, is dat niet iets waar je goed geld mee kan verdienen. Ik zie mezelf geen stadions uitverkopen. Ik denk niet eens dat ik muziek voor stadions zou kunnen maken. Er zijn maar een handje vol artiesten die eigenzinnige en unieke muziek maken en toch grote zalen spelen. Massive Attack, Nick Cave, Radiohead, die hebben die balans op de een of andere manier gevonden. Ik ziet hier ergens in the weird in-between.

I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep

Je  vorige album Dark Days + Canapés was een meer boze plaat. Het nieuwe album is wat ingetogener en introverter. Ben je het daar mee eens en waar komt die verandering vandaan?
“Ja dat klopt wel. Het introverte is het gevolg van die woede en vooral de realisatie dat die woede niks heeft veranderd. Ik beschrijf de gevoelens die ik heb, maar ook die ik waarneem bij de mensen om mij heen en op straat. Het album gaat over wanhoop, onzekerheid, hopeloosheid, de complexiteit van de mens.”

Een van de singles van Dark Days + Canapés was Immigrant Boogie, een duidelijke verwijzing naar een van de thema’s op het album. Nu is onzekerheid een groot thema. Dit zal niet in de laatste plaats zijn door onder andere Brexit en de politieke veranderingen in Engeland, maar ook de rest van de wereld. Je bent niet echt een politieke artiest, maar beïnvloedt de politiek jou wel?
“Ik krijg soms wel het etiket van politiek artiest opgeplakt, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik ben sociaal commentator in plaats van politiek commentator. Je ontkomt natuurlijk niet aan politiek. Het is verweven met alles wat we doen. Het raakt iedereen. Ik wil praten over de dingen die mensen bezig houdt. En ja dat is nu onzekerheid, paranoia, depressie, enzovoort, maar ook liefde, lust, seks, al die dingen. Alle aspecten van het hedendaagse leven.”

Zijn muzikanten en kunstenaars hier fijngevoeliger voor? Die lijken dat meer aan te voelen dan andere mensen.
“Ik kan niet voor anderen spreken, maar ik overdenk dat waarschijnlijk meer dan de gemiddelde persoon. Maar goed dat is ook mijn werk. Ik ben een soort geschiedschrijver van het leven op dit moment. Ik observeer mensen, gedragingen, lichaamstaal. Er zijn ook periodes dat ik obsessief naar het nieuws kijk en alles tot me wil nemen. Ik probeer de zeitgeist zo goed mogelijk te vangen. I Grow Tired But Dare Not Fall A Sleep is een momentopname van wat er de laatste paar jaar in de wereld is gebeurd. Dat heb ik geprobeerd vast te leggen; de paranoia, de isolatie, de onzekere toekomst die we tegemoet gaan, het afnemende vertrouwen in zowel onze leiders als onze medemensen. De situatie waar we ons nu in bevinden is een ongekende. Die onzekerheid die dat met zich mee brengt, verbind ons. Daarom spreekt, denk ik, deze plaat meer mensen aan, vindt deze meer weerklank, omdat iedereen nu in dezelfde situatie zit. Omdat ik deze plaat natuurlijk al eerder had geschreven, denken sommige mensen nu dat ik fucking Nostradamus ofzo ben haha, maar dat is natuurlijk onzin.”

I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep is nu uit op Ghostpoet / PIAS.