Tekst: Susanne van Hooft Coverfoto: Frank Ockenfels

Het lijkt al eeuwen geleden dat we Phoebe Bridgers spraken, de singer-songwriter die we niet alleen kennen van haar eigen solowerk, maar ook van de zij-projecten boygenius en Better Oblivion Community Center. Na haar debuutalbum bracht ze in de daaropvolgende jaren met deze projecten albums uit. Inmiddels is het hoog tijd voor een eigen opvolger: volgende week verschijnt Punisher.

Het was aan het begin van de Coronatijd, toen we nog maar een paar weken in ons huis opgesloten zaten. De situatie voelde nog strak en vervreemdend aan, terwijl we nu al weer voorzichtig denken aan concerten – zij het met weinig mensen. Wanneer we Phoebe spreken, is dat nog totaal niet in zicht. Dat maakt de release van het album, net als voor zoveel bands en artiesten die in hetzelfde schuitje zitten, zo anders. Iedereen kijkt toch uit naar de tour na de release van zijn album? Phoebe: ‘Het is behoorlijk omschakelen. Nu ik weer een solo album gemaakt heb, na mijn debuutalbum en de albums met de twee zijprojecten, verwachtte ik om in grotere zalen te gaan spelen. Maar nu is er helemaal niks. Het enige dat ik kan hopen, is dat mensen het album leuk vinden en mijn muziek willen horen. Het helpt mij in elk geval om even niet aan het virus te denken.’
Andere bands kiezen ervoor om de album release over de zomer heen te tillen, zodat ze misschien toch wat albumreleaseshows kunnen spelen. ‘Ja, maar voordat we weer kunnen gaan touren… Weet je, als het nog maanden, of misschien wel jaren gaat duren in het ergste geval, voordat ik weer op tour kan, dan wil ik nieuwe nummers laten horen. Ik wil de wereld laten horen waar ik op dat moment sta als ik muziek maak en niet een album uitbrengen dat ik twee jaar daarvoor heb geschreven.’

credit: Olof Grind

De opnames voor Punisher zijn uitgesmeerd over de periode van een jaar. In dat jaar dook Bridgers af en toe de studio in voor wat opnames en ging vervolgens weer op tour. Leidden die twee werelden niet af? Er zijn genoeg bands die het heerlijk vinden om zich, afgesloten van de buitenwereld, te focussen op hun nieuwe werk. ‘Voor mij was deze balans tussen live shows en opnames juist heel goed. Ik raak ongeïnspireerd als ik twee maanden op dezelfde plek moet blijven. Daarnaast veranderen liedjes erg door het live spelen, dus dat komt de opnames ten goede. We proberen een liedje uit met de band en dan verandert het compleet vergeleken met hoe ik het in eerste instantie heb geschreven. Met Better Oblivion Community Center waren we niet eens een band tot het moment dat we met elkaar besloten om een album te maken. Dus de eerste keer dat we met die band met drums speelden, was meteen de keer dat we het opnamen. Een jaar later, toen we hadden getourd, waren de liedjes heel erg veranderd.’

Singles in dezelfde sfeer als het eerste album

Voorbeelden van nummers op Punisher die erg zijn veranderd zijn ‘Kyoto’, dat oorspronkelijk een ballad was, en ‘I See You’. Beide nummers werden niet tijdens live shows gespeeld, maar wel elke keer bij de soundcheck van de shows. Over ‘I See You’ gesproken: dat nummer valt op het album op vanwege het intro, dat heel anders is dan van de andere nummers. Het is wat meer uptempo. ‘Dat nummer heb ik op tour geschreven. Het gaat over de relatie die ik had met mijn drummer Marshall (Vore). Het beschrijft onze relatie goed. Het heeft ook iets grappigs om een nummer te schrijven over dat het uit gaat tussen ons. Ik liet de tekst zien aan Marhall en Nick (White, keyboardspeler) en we hebben het nummer eigenlijk samen geschreven. Het begon met gitaar en toen we het gingen opnemen, ging ik schreeuwen in een megafoon en dat staat er zo op.’

In de aanloop naar de release van het album zijn naast het eerder genoemde ‘I See You’ ook ‘Kyoto’ en ‘Garden Song’ uitgebracht. Phoebe vertelt dat deze songs juist zijn uitgekozen omdat deze dezelfde sfeer uitdragen als de singles van Stranger in the Alps, haar debuutalbum. ‘Garden Song’ staat voor haar gelijk aan ‘Smoke Signals’ en ‘Kyoto’ lijkt wat sfeer betreft dus op ‘Motion Sickness’. ‘Ik ben niet zo’n single-artiest. Maar het leek me wel cool om zelfde soort singles uit te brengen bij dit album.’
Een heel ander nummer dat op het album opvalt is ‘I Know The End’, toepasselijk genoeg de laatste track van het album. ‘Er zou geen ander nummer aan het eind van het album kunnen staan, omdat het zo anders is. Ik wilde dat het album een groots outro zou hebben, net als een groots intro.’ Dat grootse is zeker gelukt. Het nummer begint heel rustig, bijna kabbelend, maar de sfeer draait compleet om en het nummer barst aan het einde helemaal los. Hoe is dit nummer ontstaan? ‘Marshall en ik hebben het samen geschreven en het duurde me vier jaar om dit nummer te schrijven. Ik bleef er aan schrijven en de tekst veranderde ook steeds. Vervolgens schreef ik alle andere liedjes van het album en toen besloot ik dus dat ik een groots outro wilde. Ik dacht: wat als we dat grote outro nu eens in dit liedje bouwen? Het outro heb ik los van het nummer zelf geschreven. Dus het koste me het langst om het te schrijven en het was ook het langste nummer om op te nemen. Het duurde lang, omdat we elke dag wel iets aan het nummer toevoegden, de ene keer een trompet, dan weer een gekke gitaarsolo omdat ik dat wilde. Het nummer gaat eigenlijk over de Apocalyps, over wegrennen van de wereld. Ik woon in LA en het is grappig, gezien de huidige situatie, maar ik dacht als de Apocalyps in LA komt dan moet dat krankzinnig zijn en dan moet ik hier wegwezen. Dat is eigenlijk wel ironisch. Het is denk ik mijn favoriete nummer van het album omdat er zoveel vreemde dingen in zitten.’
Zo overweldigend als het nummer ‘I Know The End’ is, zo lieflijk klinkt titeltrack ‘Punisher’ eigenlijk. Phoebe legt uit waarom dit nummer zo’n abrupt einde heeft: ‘Ik vind het mooi als de productie overeenstemt met de teksten. Omdat ik ‘stop’ zeg, leek het me cool dat dan ook de muziek stopt. Het was een keuze, ik vind het leuk als dat gebeurt. Op mijn eerste album zeg ik helikopters en dan hoor je het geluid van een helikopter. Ik houd daar van. Van die kleine dingen word ik blij.’

Het leven van bovenaf bekijken

Het kan niet anders of de opnames van een album zorgen voor verrassingen. Die kunnen het ene moment leiden tot spontane creativiteit, terwijl het op andere momenten tot grote frustraties kan leiden. Hoe was dit tijdens de opnames van Punisher? ‘Er waren elke dag wel momenten die anders uitpakten dan hoe we het oorspronkelijk hadden bedacht. Dat is ook het leuke. Bij ‘Graceland Too’ wilde ik dat Boygenius er op zou zingen, maar we waren steeds allemaal weg en pas op het laatste moment waren we toch op eenzelfde plek en lukte het alsnog. Momenten dat ik wilde huilen van frustratie? Misschien tijdens het proces van het mixen. Het was een nummer, ‘Chinese Satellite’, waar ik lang aan had geschreven en waar ik grote plannen voor had. Ik wist van de voren niet precies hoe ik het opgenomen wilde hebben. Toen kreeg ik het idee dat er strijkers in zouden komen, maar ik wilde niet dat het afgezaagd zou klinken. Even kreeg ik het gevoel dat het dat wel zou worden. Daardoor had ik een moment dat ik het nummer haatte en dat ik wilde huilen, maar uiteindelijk kwam het goed, haha.’

credit: Frank Ockenfels

Volgens Phoebe is depersonalisatie het overkoepelende thema van het album. Het gevoel dat je er niet helemaal bij bent als er iets gebeurt. Het is iets waar Phoebe zich constant zorgen om maakt. ‘Als er iets gebeurt met je en je kunt het niet voelen, dat is dan naar. Tegelijkertijd is het ook prettig als er iets naars gebeurt en je voelt het niet. Het is een groot ding voor mij en mijn persoonlijk leven. Haha. Het is alsof je niet weet wat er aan de hand is en dat mijn gevoel me niet bij kan houden. De meeste mensen maken het mee als er iemand dood gaat. Als je niet direct huilt, of je laat niet zien wat er gebeurt, dat kan dat een goed copingsmechanisme zijn omdat je dan niet alles tegelijk voelt. Maar als je het nooit kunt voelen, dan is het verschrikkelijk. Ik heb dat vaak en als ik terug luister naar het album, dan hoor ik dat terug als een thema. Ik heb het gevoel dat ik de emotie mis. Mijn emoties houden mijn hersens niet bij. Het is alsof ik mijn leven van bovenaf gezien bekijk. Ik heb het gevoel dat dingen mij niet overkomen totdat ik er over praat. Het schrijven van liedjes is daarom als therapie. Letterlijk, je praat over je gevoelens.’  
Over gevoelens gesproken. Iemand vertelde een keer dat mensen bang voor je zijn. Is daar een reden toe? ‘Hahaha, ik denk dat ik ernstig kijk. Als je er streng uitziet, dan kan dat mensen afschrikken. Maar ik denk dat ik dat wel snel recht zet. De geluidsman vertelde wel een keer dat ik hem de eerste drie maanden dat we samenwerkten afschrok. Dat is wel een lange tijd om bang voor mij te zijn, zeker omdat we elke dag samen werkten! Dus misschien kan ik wel gespannen zijn. Ik denk trouwens dat Marshall het was die dat zei. Hij zei: “Je bent niet eng, maar intens.”’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *