‘O ja, we zouden nu ongetwijfeld op een festival staan,’ zegt Fee Booth, frontvrouw van BLOXX, over een parallel universum, zonder Corona. In de parallelle wereld zou BLOXX nu op veel festivals knallen en het momentum pakken. Hoewel hun manager al een aantal jaar rond kerst voorspelde: ‘Dit wordt het jaar van BLOXX!’, was het kerst 2019 dat de bandleden hem eindelijk echt geloofden: 2020 zou dit jaar hét jaar van BLOXX worden. Natuurlijk is het dan een flinke tegenvaller als je dat dan door omstandigheden niet waar kunt maken en zelfs het openen van de mainstage op Reading & Leeds aan je neus voorbij moet laten gaan. De bandleden moeten dus weer geduld hebben. Na een aantal maanden uitstel, verschijnt het debuutalbum van BLOXX ‘Lie Out Loud’ volgende week ein-de-lijk. CHAOS sprak met frontvrouw Fee Booth, over moeilijke tijden voor gitaarbands en waarom ze een rolmodel wil zijn.

Tekst: Susanne van Hooft Coverfoto: BLOXX

Als support van The Wombats heeft BLOXX een vliegende start gemaakt. Veel aandacht en interesse volgden en BLOXX werd een heuse hype: een veelbelovende band, die je in de gaten moet houden. Dat kan een behoorlijke druk creëren en daardoor eerder een vloek dan een zegen zijn. Fee ziet dit vooral als een zegen:
‘Als het ervoor zorgt dat er nieuwsgierigheid is, dan is het goed. Mensen zijn geïnteresseerd in je en luisteren daardoor naar je muziek. Persoonlijk voel ik wel een constante druk. Nu we dit album hebben gemaakt heb ik het gevoel dat ik nóg beter moet presteren, want als het niet goed gaat dan kunnen we misschien geen tweede album maken. Die druk is er dus wel, althans bij mijzelf. Want het label en onze manager leggen die druk niet op. Ik ben bijvoorbeeld ook bang dat het album niet voldoende wordt verkocht, of dat het slechte reviews krijgt. Het wordt denk ik wel beter als het album eenmaal uit is.’

De liedjes op het album ‘Lie Out Loud’ vertellen een vrij persoonlijk verhaal, over een niet altijd even succesvol liefdesleven.
‘Gedurende de twee jaar waarin het album is geschreven was dat wel een constant thema. Voor mijn gevoel ben ik zo veel gegroeid sinds het eerste nummer dat we uit brachten, nu vier jaar geleden. Het album gaat over dingen die ik heb meegemaakt en met de liedjes reflecteer ik inderdaad op mijn gevoelens. Het gaat over de ups en downs van een relatie en de titel ‘Lie Out Loud’ is hier een verwijzing naar. Er zijn liedjes die hoopvol zijn en halverwege het album wordt het duidelijk dat het niet goed zal uitpakken. Je weet dat het niet gaat werken, maar je houdt jezelf voor de gek. Hopelijk kunnen andere mensen die verliefd zijn, of die een relatie achter zich hebben, zich erin herkennen. Dat is de reden dat ik vrij rechttoe rechtaan liedjes schrijf, zodat mensen zich er al snel mee verbonden voelen. Er is niets fijner dan een liedje waar je helemaal bij weg kunt zwijmelen. Haha.’

Bij welk liedje krijg jij zelf dat gevoel?
‘Oh bij veel, maar mijn favoriete droevige liedje ooit, waar ik me in kan verliezen, is waarschijnlijk ‘Bedshaped’ door Keane. Dat heeft een kwellende piano en de tekst is heel verdrietig. Als ik dat hoor, dan denk ik: zo’n soort nummer wil ik ook schrijven! Van ons album zijn ‘Changes’ en ‘What You Needed’ volgens mij ook zulk soort liedjes.’

Bloxx
Foto: Bente van der Zalm

Eerder heb je gezegd dat jullie een rolmodel willen zijn voor de volgende generatie, maar jullie zijn zelf net gestart. Waarom wil je nu dan al een rolmodel zijn?
‘Het is voor jonge mensen nu veel moeilijker om gitaarmuziek te maken. Zeker in het Verenigd Koninkrijk luisteren er tegenwoordig niet meer zoveel mensen naar gitaarmuziek. Ik heb het gevoel dat het vuurtje langzaam uitdooft. Niet zozeer omdat zalen nu sluiten, maar vooral omdat er geen goede opleidingsmogelijkheden zijn voor muziek in het VK. Er zijn een aantal bands die al een tijdje bezig zijn en die het verdienen om groter te zijn dan ze nu zijn. Ze verdienen het om een label te hebben; ze verdienen het om een management te hebben en het verbaast me dat ze dat niet hebben. Het komt, denk ik, omdat grote labels zoals Sony niet echt geïnteresseerd zijn in gitaarbands. Je wordt alleen getekend door deze grote labels als je muziek heel erg goed verkoopt. En je moet jezelf dan eerst in die positie krijgen! De enige manier om het interessant te houden is om rolmodel te zijn voor jonge mensen van een volgende generatie. Om mensen, die muziek willen maken, te laten zien dat het heel leuk kan zijn. Ik wil ook laten zien dat mensen hun muziek kunnen gebruiken om vrijuit te spreken over hun problemen. Er is zoveel waar ik over kan schrijven; het hoeft niet altijd over liefde te gaan. Ik heb in deze corona-periode een liedje geschreven dat ‘Modern Day’ heet en gaat over hoe vreemd de wereld nu in elkaar zit. Ook dit gaat een beetje over het zijn van een voorbeeld en veranderen wat er nu gebeurt. Het is volgens mij belangrijk om mensen te inspireren met je muziek, zeker in deze tijden waarin mensen muziek en vrolijkheid goed kunnen gebruiken.’

Is jullie carrière met je hart of met je hoofd gemaakt?
‘Lastige vraag, ik denk dat het van allebei wat is, omdat je bedachtzaam moet zijn over de beslissingen die je maakt om te komen waar je wilt komen. Maar het is ook een hart-ding, want ik zou er niet eens over nadenken als ik er niet zo van zou houden. Ik weet dat ik muzikant wil zijn voor de rest van mijn leven; ik weet dat ik muziek wil schrijven voor de rest van mijn leven. Ik wil shows spelen, en met een succesvolle band zijn. Weten wat je wilt zorgt ervoor dat je recht op je doel af kunt gaan. Soms gebeurt er iets waar je geen controle over hebt, daar gebruik je dan je hart voor. Je moet beslissingen met je hart nemen, maar je moet ook je hersens gebruiken. Dus het is wat van beide, maar ik gebruik mijn hart meestal meer omdat ik een emotioneel persoon ben, haha. Taz (Sidhu) en ik zijn de meer emotionele, angstige personen, wij gebruiken ons hart. Aan de gitaarriff van Taz kan ik horen wanneer hij verdrietig is.

Wat zou je eigenlijk doen als je geen muziek maakte?
Dat vraag ik mezelf continue af: wat zou ik doen? Ik heb werkelijk geen idee. Ik ging naar de universiteit om muziektechnologie te studeren, maar daar ben ik mee gestopt omdat we het te druk met de band kregen. Als ik niet was gestopt dan zou ik dit jaar afgestudeerd zijn, dus dan zou ik waarschijnlijk in een studio werken, bijvoorbeeld als studio-assistent. Iets wat niet betaald wordt en wat stressvol zou zijn.’

BLOXX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *