Tekst: Susanne van Hooft Foto’s: Travis Shinn

Vrijdag verschijnt I’d Rather Die Than Let You In’, het maandenlang uitgestelde album van de Britse alternatieve rockband The Hunna. We spraken met zanger Ryan Potter en drummer Jack Metcalfe op een warme zomerdag, via Zoom. Terwijl Jack in een donker kamertje zat en tussendoor wat rookte, zat Ryan in de tuin en liep hij af toe nogal rusteloos met zijn mobiel heen en weer, wat voor behoorlijk achtbaanbeelden zorgde. We hebben nauwelijks bands gesproken die trotser waren op hun nieuwe album dan dit tweetal. Enthousiast vertelden ze over de opnames met John Feldmann (bekend van samenwerking met Blink-182, Fever 333, Twenty One Pilots, Panic! At The Disco, All Time Low, en wie niet nog meer) en de inspirerende omgeving van Los Angeles waar het album is opgenomen. O ja, en over zingen met een tandenborstel voor de spiegel in coronatijd.

Gefeliciteerd met het album. Het is alweer jullie derde album. Wordt het uitbrengen van een album inmiddels ‘business as usual’?
Ryan: ‘Iedereen zegt altijd dat het tweede album uitdagend is, maar voor ons was ons tweede album niet zo’n groot ding als wat anderen er van maakten. Dat album hebben we toen in twee weken tijd opgenomen, wat natuurlijk een beetje gekkenwerk is. Het vergde wel wat van ons emotionele gestel, om zo te haasten, maar we waren erg blij met het resultaat. Dit album was niet zozeer moeilijker om op te nemen, het lukte zelfs beter dan we van te voren hadden gedacht. Maar er is veel gebeurd sinds het vorige album is verschenen. We hadden nogal gedoe met het vorige label. Met dit derde album kunnen we het verleden nu definitief achter ons laten. Daarom is dit een zeer belangrijk album voor ons. Hiermee kunnen we laten zien dat we gegroeid zijn. Hoewel we bij de oorsprong van The Hunna blijven, wordt het een ander Hunna-tijdperk.  We wilden al wat langer experimenteren met andere instrumenten en met wat andere genres, want we luisteren naar zoveel verschillende soorten muziek. Ik hoop dat iedereen de reis die we hebben gemaakt begrijpt, maar wijzelf zijn heel blij met hoe het uiteindelijk geworden is.’

Je vertelde dat het vorige album in twee weken tijd was opgenomen. Hebben jullie nu meer rust voor de opnames kunnen nemen?
Jack: ‘Dit is het eerste album waarbij we niet hebben gehaast. Voor het eerste album hadden we veel tijd om te schrijven. Het jaar voor de opnames hadden we nog geen contract en we konden toen wel honderd nummers schrijven. Maar de opnames zelf waren heel snel. Op beide albums stonden de drums er binnen een week op en de zang, bas, gitaar en verder alles binnen twee weken. Maar met veertien liedjes op beide albums was dat echt wel een uitdaging. We gingen tot laat in de avonden door, maar omdat we het nog nooit eerder hadden gedaan, wisten we ook niet beter. Bij dit derde album wilden we een aantal dingen anders doen en met een frisse blik ernaar kijken. Het album opnemen in Los Angeles was echt wel een groot ding voor ons. We zijn door veel Amerikaanse artiesten, films, mode en alles geïnspireerd. Dus om daar te zijn en daar op te nemen was heel bijzonder. Het was goed om een andere omgeving te hebben en met John Feldmann te werken. Ryan: Ik denk dat dit een belangrijke reden is waarom dit album ons beste is. De omgeving heeft er aan bijgedragen dat we dit album konden maken. Het was menselijker omdat we niet alleen maar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de studio waren. John nam ons mee surfen en naar horrorhuizen met zijn familie en vrienden.  We hebben dus ook de omgeving gezien en we konden er meer van genieten. Het opnemen van een album is een groots moment in je leven, dus een fijne omgeving is wel heel prettig.’ Ryan vult aan: ‘John Feldmann is een legende in de muziekwereld, om verschillende redenen. Dus het was geweldig om deze kans te krijgen om het hem te werken. Toen we hem ontmoetten, hadden we een paar sessies met hem en hij begreep meteen wat we wilden doen. Zijn energie sprong op ons over en we werden goede vrienden.’

Travis Barker heeft ook een bijdrage op het album geleverd. Hoe was het om met hem te werken?
Jack: ‘In de studio stond zijn hele drumstel. Ik heb het album op zijn drumstel opgenomen, wat wel bijzonder was. En ik heb ‘m ontmoet.’
Ryan: ‘Ja, hij is Travis Barker, tja, heel chilled. Als je twee jaar geleden had gezegd dat Travis Barker met ons wilde samenwerken dan hadden we je voor gek verklaard. Er waren zoveel te gekke momenten, zoals Josh Dun van Twenty One Pilots die langs kwam, of Pete Wentz van Fall Out Boy, die ook wat schreef voor het album.’

Het was dus een heel inspirerende werkomgeving zo te horen. Wat horen we daarvan terug op het album?
Jack: ‘Sommige van die mensen die langskwamen schreven mee, anderen zijn te horen op onze singles.’
Ryan: ‘Het was wisselend. Soms zei Feldmann niet dat er iemand langskwam, maar dan kwam iemand gewoon even rondhangen. Soms bracht hij juist mensen mee om energie te geven, zoals bijvoorbeeld met de zangeres Phem. Ik luisterde al een tijdje naar haar muziek en dacht altijd al dat onze stemmen goed bij elkaar zouden passen. Toen waren we in LA en hebben we elkaar ontmoet op een feestje. Zij kwam vervolgens langs in de studio en zingt nu mee op ‘If This Is Love’. Dat is het juweel van het album geworden.’

Dit nummer is inderdaad een van de hoogtepunten van het album. Als Jack en Ryan aan het eind van het interview vragen wat ons favoriete nummer van het album is, dan noemen we zonder twijfel dit nummer. Het heeft ook een opvallend intro, met achteruit gedraaide muziek. Dus dat maakt ons nieuwsgierig naar het ontstaan van het nummer zoals we het nu op het album horen.  
Ryan: ‘Het is wel grappig, want dit nummer bestaat al zo’n drie jaar. Maar het was anders dan het uiteindelijk op het album is gekomen. We hebben een aantal versies ervan gehad en we wilden eigenlijk heel graag dat het op het album zou komen. Ja, in de studio was Dan wat noten op zijn gitaar aan het spelen en wat aan het klooien met zijn pedalen en toen deed Feldmann dat reverse-ding en dat bleek goed te werken. Dat was eigenlijk de basis van wat het nummer nu is. Toen we dat eenmaal hadden, wisten we welke richting we op moesten.’
Jack: ‘We hebben zoveel effecten en pedalen geprobeerd en bij deze hadden we: ja dit is het! We hadden het gevoel dat het paste en het is een kort liedje maar dat maakt het nog meer bijzonder. Less is more.’ Ryan: ‘Misschien gaan we het nummer live wel uitbreiden, want het klinkt zo goed live. Ik kan niet wachten om dit live te spelen. Steeds als we het spelen en het los barst, dan gaan wij ook helemaal los. In mijn slaapkamer tenminste, want we kunnen het nu niet op het podium doen natuurlijk. Dus ik sta daar met mijn tandenborstel in mijn hand en stel me voor: dit wordt zo geweldig! Haha.’

Dus dat doe je nog steeds, met een tandenborstel voor de spiegel zingen?
Ryan: ‘Ja, ja nog steeds. Is er iemand die stopt met zingen met een haarborstel voor de spiegel? Ik denk het niet.’
Jack: ‘Ik niet. Ik zing het nog steeds van de daken, ’s morgens en iedereen roept: kop dicht! Haha.’

Oké, dus dat kunnen wij ook weer zonder gene doen. Onze buren zullen blij zijn. Over blij gesproken, jullie muziek klinkt vrolijk en uptempo terwijl de teksten toch donkerder van aard zijn.
Jack: ‘Er zitten veel verschillende gemoedstoestanden in.’ Ryan: ‘Waarschijnlijk is dit album wel donkerder dan de eerste twee albums, maar er zijn ook veel verschillende lagen en verschillende betekenissen van liedjes. ‘I’d Rather Die Than Let You In’ gaat bijvoorbeeld over onze ervaring met het vorige label. Het heeft de mindset van: je moet mij helemaal vernietigen voordat ik toelaat dat je mij raakt en mij stopt met te doen wat ik wil doen. Dat is een beetje de situatie waar we in zitten. Dan zijn er liedjes, zoals ‘Young and Faded’, die gaan over de huidige tijd en de wereld en hoe wij daar naar kijken. Het nummer ‘If This Is Love’, dat is een echt rauw liedje over liefdesverdriet.’Jack: ‘I Wanna Know’ is weer meer upbeat en trashy party style. We vinden het prettig om in verschillende tempo’s te spelen. De rockbands die wij leuk vinden hebben veel verschillende lagen en stijlen, met verschillende betekenissen van nummers, zoals Foo Fighters. Daarom zijn het legendes. We luisteren niet zoveel naar bands die steeds hetzelfde doen.’

In ‘One Second Left’ werden we nogal verrast door het gebruik van autotune.
Ryan: ‘Dat is heel goed dat het voor jou verrassend was, want dat willen we graag. We wilden experimenteren met dingen die wij leuk vinden, waardoor mensen die ons eerder hebben gehoord en oude fans met dit album een andere kant van ons kunnen horen. Ja, we hebben veel verschillende invloeden, ook hiphop-invloeden en autotune wordt veel gebruikt in hiphop, natuurlijk. Het past voor ons goed bij dit nummer, door de gitaren aan het begin van het nummer. We probeerden het uit en we vonden dat het wel goed werkte.’

Jullie beschreven net de verschillende gemoedstoestanden van de liedjes op het album. Zijn de teksten nu ook belangrijker geworden?
Ryan: ‘Voor mij wel. Misschien zegt iedereen dit wel over zijn album dat bijna uitkomt, want je bent zo enthousiast (lacht), maar dit is waarschijnlijk het album met de meest persoonlijke teksten. Niet dat de andere albums niet persoonlijk waren, maar het was anders. Bij het album 100 waren we net getekend, we waren nog tieners en we waren heel blij dat mensen onze muziek leuk vonden. Dat eerste album ging vooral over zo jong en groen zijn. We werden in het diepe gegooid en zijn gewoon met de stroom meegaan. Het tweede album was vergelijkbaar. Wel een stap verder, omdat we inmiddels veel geleerd hadden van touren, maar toch zorgeloos. De laatste twee jaar heeft ons leven behoorlijk in het teken gestaan van het gedoe met het label. Er waren veel zorgen en het kostte veel energie om daar tegen te vechten en om met elkaar dat te doorstaan, zodat we in elk geval een derde album konden maken. Ja, het is onze coming of age album. Het laat zien waar we naar toe willen.’

Zijn er teksten van andere bands die heel belangrijk voor jullie zijn?
Jack: ‘Er zijn teksten waar we allemaal van houden en door gegrepen worden, maar er zijn ook persoonlijke favorieten. Ik heb deze tattoo: Mu Empire, dat is de titel van een nummer van Glassjaw. Het is één van mijn favoriete nummers en de tekst daarvan is poëtisch en schitterend. Het is zo’n nummer waarvan je weet, als je terugkijkt op een slechte periode: dit hielp me er doorheen. Jij heb teksten op je hand.’ (tegen Ryan)
Ryan: ‘Ja, ‘If I can’t be my own I’d feel better dead’. Dat is een tekst van ‘Nutshell’ van Alice In Chains. Dat is sowieso een legendarisch nummer. Ik kan altijd naar dat nummer luisteren, maar die tekstregel sprong er voor zodanig uit dat ik er zelfs een tattoo van wilde.’

Gelukkig is dit een beeldgesprek, want we zijn inmiddels we aanbeland op het trots showen van tattoos. Jack laat de tattoo op zijn borstbeen zien, dat volgens hem niet zo pijnlijk is om aan te laten brengen als het lijkt. ‘Deze zegt Mi Amor, dat is Spaans voor ‘mijn liefje’. Ik vergeet altijd dat het aan de band gerelateerd is, maar het was een oud nummer van ons, dat we nog niet hebben gebruikt. Maar onze oude bandnaam was My Love. Wij vieren vonden dat lied echt goed, en de titel verklaart de tekst ook wel. We houden dus zoveel van sommige teksten dat we ze tatoeëren. Misschien dat we ooit helemaal onder de teksten zitten. Haha’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *