Tekst: Susanne van Hooft Foto’s: Bente van der Zalm

De Ierse singer-songwriter David Keenan bracht eerder dit jaar zijn indrukwekkende debuutalbum A Beginner’s Guide To Bravery uit. Een album bomvol gevoelige en krachtige nummers. Keenan is opgegroeid in Dundark, op de grens van Noord- en Zuid-Ierland. De optredens in lokale pubs waren een harde leerschool voor David. Hij heeft deze omgeving pas echt leren waarderen toen hij ervan wegging en weer terug kwam. Toen werd het een referentiepunt voor verschillende nummers op het album. Inmiddels geeft het maken van muziek David de mogelijkheid om over de wereld te reizen en veel te zien. David blijkt een echte observant. We spreken hem in een Amsterdams café, toen de covid-19 perikelen nog ver weg waren.

David is geïnteresseerd in ons opschrijfboekje en haalt trots vrijwel eenzelfde exemplaar uit zijn tas. Wij noteren natuurlijk allemaal slimme vragen in het boekje, maar David, wat schrijf jij allemaal in dat boekje?
‘Observaties. Dingen die op dat moment interessant lijken, die ik in gesprekken hoor. Soms poppen er dingen in mijn hoofd op en die wil ik dan vastleggen. Soms dringt een klein idee zich op en dan kan ik daar later weer op teruggrijpen. Soms moet je wat bij elkaar verzamelen en dan kun je later terugkijken en er een betekenis aan geven.’

En wat heb je over Amsterdam in dat boekje geschreven?
‘Ik ben hier een paar keer geweest. Vorige keer speelden we in AFAS. Dat was een bijzonder optreden, er waren 5000 mensen. Ik houd van de gebouwen, hoe direct mensen zijn. Ik houd van de romantische kant van Amsterdam. Het mooie lelijke.

David Keenan

Je houdt van het directe van mensen, maar dat kan ook onbeschoft overkomen. Vergeleken met Ieren hebben Nederlanders denk ik wel een heel andere mentaliteit.
‘Ik vind het wel eerlijk. Ik heb er geen moeite mee. In Ierland draaien mensen soms om de vraag heen. Mensen kunnen iets achterhouden of ze lopen op eieren. Maar we hebben hier geen tijd voor, laten we gewoon contact maken en soms is directheid een gave.’ (lacht)

Ben jij ook opgevoed om zo open te zijn?
‘Ik weet niet of mijn ouders me hebben opgevoed tot een specifiek iets. In mijn geval was het eigenlijk zo dat mijn ouders en ik samen zijn opgegroeid. Ze waren praktisch nog kinderen toen ik jong was. Ze waren 17 / 18 toen ik werd geboren. Ik denk dat ze gaandeweg leerden opvoeden. Mijn moeder zei altijd: “manieren kosten niks, wees beschaafd”. Als kinderen zijn we zo open en eerlijk. Maar als je opgroeit, dan verwacht de maatschappij dat je je aanpast. Dus die openheid zit denk ik ergens van binnen, dat hoop je te vinden in andere mensen. Zelf ervaar ik een gevoel van eerlijkheid bij het schrijven en dan ga ik op zoek naar de waarheid. Als je niet eerlijk bent tegen jezelf, dan leef je in een leugen.’

Dat klinkt heel erg mooi als je dat zo zegt, maar tegelijkertijd kan het soms verdraaid moeilijk zijn om echt eerlijk te zijn.
‘Nou ja, maar eerlijk zijn naar jezelf toe is enorm belangrijk volgens mij. Dat je je daarvan bewust bent, bij jezelf kunt blijven en goed voor jezelf kunt zorgen. Iedereen mag van je denken wat hij of zij wil, of hoe je zou moeten zijn, maar je hoeft er niet naar te luisteren. En de mensen tot wie ik me aangetrokken voel, hebben ook nooit tegen me gepreekt. Ik heb nooit advies gekregen van andere artiesten, maar ik nam wel over hoe zij met zichzelf om gingen. Bedoel je trouwens eerlijk zijn bij het schrijven van liedjes of in relaties?’

Als ik naar jou muziek luister en de teksten hoor, dan lijkt me dat bij jou aardig met elkaar verweven te zijn.
‘Ja, er is niet zoveel onderscheid. Maar ik denk ook niet aan publiek als ik schrijf. Daar moet ik me soms aan herinneren. Mensen lezen de teksten van mijn liedjes en vormen zich daar ideeën over en ze verwachten misschien bepaalde dingen. Maar als ik me heel erg bewust zou zijn van luisteraars als ik schrijf, als ik mensen zou willen bedienen en op een bepaalde manier voor ze zou willen schrijven… dan zou dat de doodsteek voor mij als artiest zijn. Dan zou ik niet trouw aan mezelf zijn, dan zou ik ’s nachts niet kunnen slapen en mezelf niet in de ogen kunnen kijken. Dus als ik schrijf, dan is dat uit egoïsme.Ik doe het omdat ik het leuk vind, Het helpt me om mezelf beter te begrijpen en het geeft me een doel. Ik denk dan niet aan luisteraars. Maar als ik het uitbreng en mensen kunnen zich ermee identificeren, dan wil ik het ook in alle eerlijkheid brengen. Ik schrijf niet voor publiek, maar het is prachtig als mensen zich er in kunnen herkennen en dat mensen naar concerten komen, dat is geweldig.

David Keenan

Het proces van singer-songwriter zijn kent veel aspecten. Naast het schrijven neem je ook je liedjes op en speel je ze live. Is schrijven echt het belangrijkste aspect van het bestaan van een singer-songwriter?
‘Het schrijven is het echte werken. Net als wanneer je schilder, beeldhouder, danser of wat voor artiest dan ook bent; je moet hard werken. Het is niet zo dat het in één nacht tijd gebeurt. Het gaat om het harde werken van het schrijven, en vervolgens het verder boetseren van het lied. Ik leer inmiddels wel om wat geduldiger te zijn.’

Geduldig in welke manier?
‘Om niet meer te haasten. Toen ik jonger was, was ik rusteloos. Dat heb ik nog wel een beetje, maar niet meer zo erg. Nu geniet ik meer van het moment. De liedjes zijn een paspoort om naar een andere plek te gaan. In een zaal met mensen, dan gebeurt er iets. Je voelt de verbinding met elkaar. Op zo’n moment is alles mogelijk en ben je helemaal in het moment. Het gaat om die ene herinnering die het het allemaal waard maakt. Dat maakt het zo mooi en dat probeer ik op het album te vangen. Ik wil die energie vangen.’

Kun je een voorbeeld geven van iets magisch dat gebeurde toen je aan het spelen was?
‘Ik kan me nog herinneren dat ik op straat speelde in Liverpool en ik kon me geen nieuwe snaren veroorloven. Er waren al drie snaren gesprongen tijdens het spelen. Ik baalde enorm, want ik had ook nog geld nodig voor een slaapplaats. Op dat moment was ik wanhopig en verloor ik alle hoop en probeerde ik nog alle zeilen bij te zetten maar toen begon het ook nog te regenen. En net op het moment dat ik het wilde opgeven, liep er een groep Spaanse toeristen langs en die vulden mijn koffer met geld. Zulke bijzondere dingen gebeuren ook wel eens bij andere optredens. Dat jij en je band echt heel goed je best doen maar het wil maar niet echt kloppen. En dan gebeurt er iets; je ziet iemand in het publiek, er is een bepaalde interactie, en dan gebeurt het.’

Kun je dat ook láten gebeuren? Kun je dat beïnvloeden?
‘Ik kan proberen om het uit te lokken, maar niet echt. We hebben er geen controle over. Voordat zoiets gebeurt moeten verschillende dingen samenkomen. Voor mij is het belangrijk om te vertrouwen dat het kán gebeuren en om de zaal te lezen. Soms is er opeens een moment, je kunt uitnodigen, maar je kunt het niet controleren.’

David Keenan

Jouw liedjes zijn heel kwetsbaar en je hebt een heel expressieve manier van zingen, met ontladingen van emoties.
‘Chaos en kalmte. Ik denk dat mensen zich kwetsbaar willen kunnen voelen met andere mensen om zich heen. Maar inmiddels hebben we vaak schilden om ons heen omdat kwetsbaarheid als zwakte wordt gezien. Maar kwetsbaarheid is kracht, het is bewustzijn en openheid.’

Je laat het zo makkelijk klinken, om kwetsbaarheid te tonen.
‘Nou ja, van buitenaf lijkt het eenvoudig en op een bepaalde manier is het dat ook, maar misschien is het moeilijk om het in de praktijk te brengen. Zeker als je hebt aangeleerd om je op een bepaalde manier te voelen. Mensen zitten vol met onzekerheden. De wereld is een geweldige plek, maar het is ook verrot. Als je gevoelig bent of als je open bent dan krijg je veel ellende over je heen. Maar kwetsbaarheid hoort bij het menselijk bestaan, net zoals verdriet, zoals blijheid en moed, liefde, vriendelijkheid. Het zijn allemaal mooie menselijke eigenschappen. We zouden ons comfortabel moeten voelen in al deze eigenschappen.’

Misschien wel. Je noemt moed. Dat komt ook in de titel van je album terug: A Beginner’s Guide to Bravery. Voor wie is deze handleiding eigenlijk?
‘Voor mij. Haha. Het voelde als een noodzaak om de liedjes van de afgelopen vier jaar op een album uit te brengen, met dit verhaal over mijn emotionele ontwikkeling in de afgelopen vier jaar. Als de liedjes ontstaan, dan denk ik nooit na waar het over gaat. Misschien dat iemand anders die naar het nummer luistert dat wel doet, maar ik denk er nooit zo over. Hoe zou ik dat durven? Het zijn dingen die vanzelf komen. Ze helpen me en ik voel dat ze me ergens in mijn gedachten meenemen naar een bepaalde plek. Maar ik probeer ze niet te duiden. Het was voor mij vanzelfsprekend om de afgelopen vier jaar te markeren met liedjes  die het verdienen om op het album te komen. Ik vond het een mooie toevalligheid dat ik ze kon opnemen op een manier dat het een verhaal zou worden. Dat ik mijn optimisme kon vastleggen en mijn romantiek van op het scherpst van de snede leven, van het liefdesverdriet en de waanzin, van geluk en zelfdestructie. Aan het eind van het album is er een zekere mate van zelfacceptatie. Een breder begrip van het geheel. Dus dat is deze Beginner’s Guide To Bravery. De moed is het eindresultaat. De titel van het album klinkt als een boek. Het is het verhaal dat ik vertel en luisteraars kunnen in- en uitstappen. Het is nu in elk geval vastgelegd.’

David Keenan

Op het album refereer je vaak naar God of een religie
Ja, hoe kan religie niet in ons bewustzijn zijn? Hoe vaak hoor je niet praten over God en hoe vaak zie je geen kerken? Hoe vaak vinden er geen oorlogen plaats in de naam van een godsdienst? Het is overal om je heen. En de vraag is dan wat is God of de geheime hogere geest? Ik denk dat je de terminologie letterlijk kunt nemen of het als een beeldspraak kunt zien. Ik ben in katholiek Ierland opgegroeid. Als kind begreep ik er niks van. Je werd gewoon naar een kerkdienst gesleept en dat was het dan. Maar een groot deel van mijn jeugd ging over doopsels, huwelijken, begrafenissen. Dus dat neem je mee. Maar veel van dat is ook geïnstitutionaliseerd denken. Ik wilde dat aan de kaak stellen. Zoals bijvoorbeeld geestelijke onderdrukking. Dat wil ik uitschreeuwen, er is zoveel pijn veroorzaakt daardoor. Mensen hebben veel verschillende ideeën over wat God zou kunnen zijn, die bloem, het water, natuur, liefde of wat dan ook. Er zijn vele namen voor. Ik was altijd geboeid door die verhalen. Ik heb mijn eigen begrip en mijn eigen geloof. Maar het is niet dit of dat. De luisteraar kan het voor zichzelf bepalen, maar wordt ook uitgenodigd om daar over na te denken. Ik ben niet iemand op een zeepkist met een boodschap. De boodschap is: ontdek het zelf. Ik observeer alleen maar.

Op 12 december staat de zanger op het Naked Song Walk Along festival in Eindhoven, naast Fink en Jordan MacKampa. Kaarten zijn verkrijgbaar via de website van Naked Song Walk Along

David Keenan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *